Fleur Jaeggy

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Fleur Jaeggy (Zürich, 31 juli 1940) is een Italiaanstalige Zwitserse auteur.

Leven[bewerken | brontekst bewerken]

Jaeggy werd drietalig opgevoed in Zürich (Frans, Duits, Italiaans) en liep school in verschillende meisjespensionaten. Na een korte modellencarrière in New York verhuisde ze in de jaren zestig naar Rome. Daar knoopte ze een levenslange vriendschap aan met de Oostenrijkse schrijfster Ingeborg Bachmann. Ook ontmoette ze er Thomas Bernhard en Roberto Calasso, met wie ze in 1968 trouwde en in Milaan ging wonen. Dat jaar bracht ze ook haar eerste roman uit, bij uitgeverij Adelphi waar haar echtgenoot werkte. Het succes kwam met de publicatie in 1989 van I beati anni del castigo, dat de premio Bagutta won. Haar romans en verhalen zouden vanaf dan regelmatig worden bekroond met hoge literaire onderscheidingen van Italië.

Naast het schrijven van romans en verhalen, vertaalde Jaeggy werk van Marcel Schwob, Thomas de Quincey en Robert Schumann naar het Italiaans. Als essayiste schreef ze onder meer over John Keats en Robert Walser. Voor het toneel maakte ze de tekst van Un tram che si chiama Tallulah, in 1975 opgevoerd te Spoleto en in 1984 te Lugano. Voorts schreef ze liedteksten voor Franco Battiato, vaak onder het pseudoniem Carlotta Wieck.

Publicaties[bewerken | brontekst bewerken]

Het werk van Jaeggy wordt in het Nederlands uitgegeven door Meulenhoff en Koppernik:

  • Il dito in bocca, 1968
  • L'angelo custode, 1971
  • Le statue d'acqua, 1980
  • I beati anni del castigo, 1989 (roman)
    • De gelukzalige jaren van tucht, vert. Annegret Böttner en Leontine Bijman, 1990 (herzien 2021)
  • La paura del cielo, 1994 (zeven verhalen)
    • De angst voor de hemel, vert. Tine Riegen en Anna Maria Domburg, 1996
  • Proleterka, 2001 (novelle)
  • Vite congetturali, 2009 (biografische essays)
  • Sono il fratello di XX, 2014 (verhalen)
    • Ik ben de broer van XX, vert. Hilda Schraa, 2014