Florence Ballard

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Florence Glenda Ballard
The Supremes, (v.l.n.r) Florence Ballard, Mary Wilson en Diana Ross (1965)
The Supremes, (v.l.n.r) Florence Ballard, Mary Wilson en Diana Ross (1965)
Algemene informatie
Bijnaam Florence Chapman
Geboren 30 juni 1943
Overleden 22 februari 1976
Werk
Jaren actief 1959-1975
Genre(s) R&B/pop/soul
Label(s) Motown, ABC
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Florence Glenda Ballard Chapman, bijnaam Flo of Blondie (Detroit (Michigan), 30 juni 1943 – aldaar, 22 februari 1976), was een Amerikaanse zangeres en een van de originele leadzangeressen van Motowns The Supremes.

Muziekjournalist Richie Unterberger noemde het "een van de grootste tragedies in de rock" dat Florence in juli 1967 uit de groep The Supremes werd gestuurd vanwege een periode van alcoholmisbruik en chronische depressies. Ze werd vervangen door Cindy Birdsong. In de twee jaar die volgde nadat ze uit The Supremes was gezet, deed ze verwoede pogingen een solocarrière te beginnen maar zonder succes. De zangeres leefde de laatste vijf jaren van haar leven in armoede. De biografie van Florence is door haar zus Maxine Ballard Jenkins in boekvorm uitgegeven.

Biografie[bewerken]

Het begin[bewerken]

Florence werd in Rosetta, Mississippi, geboren, maar nog voor haar tiende jaar verhuisde de familie naar Detroit, Michigan, omdat daar meer werk te krijgen was. Ze was een erfelijke mix van Afro-Amerikaans, Indiaans en blank. Florence, met de bijnaam "Blondie" vanwege haar kastanjebruine haar en lichte huidskleur, richtte in 1959 The Primettes op, een meidengroep dat een afgeleide was van The Primes (later The Temptations). Florence was de leadzangeres van The Primettes. Met haar omvangrijke stem 'brulde' ze de nummers zoals Chubby Checker "The Twist" zong en Ray Charles "The Night (Is the Right Time)". Deze nummers werden door The Primettes a capella gezongen tijdens een auditie bij Berry Gordy in Hitsville, nadat ze een plaatselijke talentenjacht hadden gewonnen. Samen met Diane Ross zong Florence het nummer "There Goes My Baby". Op 15 januari 1961 tekende The Primettes een contract bij Motown onder de naam The Supremes, een naam die Florence had gekozen.

In 1960 bood een vriend van een van Florence's broers haar een lift naar huis aan, na een dansavond. In plaats daarvan reed hij haar naar een lege straat waar hij haar onder bedreiging van een mes verkrachtte. Florence was in staat haar aanrander te identificeren en tijdens de rechtszaak tegen hem te getuigen, waar hij schuldig werd bevonden en een gevangenisstraf kreeg. De verkrachting werd nooit meer aangekaart (ook niet tijdens een klinische therapie of in het dagelijks leven) en Florence besloot zichzelf in de muziek te storten.

The Supremes[bewerken]

In de beginperiode van The Supremes, waren de drie meisjes om beurten leadzangeres. Florence was de leadzangeres van onder andere "Ain't That Good News", "Silent Night", "Oh Holy Night", "Heavenly Father" en "People" (bekend van de Broadway musical Funny Girl). Volgens een van de zangeressen, Mary Wilson, was de stem van Florence zó krachtig dat ze ongeveer 5 meter van haar microfoon moest gaan staan tijdens een opnamesessie, terwijl de andere twee meisjes zo dicht mogelijk bij de microfoon stonden.

Eind 1963 werd Diana Ross "officieel" leadzangeres van The Supremes, omdat Motownbaas Berry Gordy geloofde dat haar stem, die een hoger bereik had, een blank publiek zou aantrekken. Diana, Florence en Mary brachten tussen 1964 en 1967 vervolgens tien nummer 1-hits uit op de Amerikaanse hitlijst, met Diana als leadzangeres.

Begin 1965, vlak voordat ze moesten zingen in "The Copacabana Nightclub" (New York City), klaagde Florence tegen Berry Gordy dat het zingen van People zo'n pijn aan haar keel deed, dus besloot Berry om Diana het nummer als leadzangeres te laten zingen. Deze omschakeling was het begin van een afglijdende relatie tussen Berry en Florence. Gedurende zo'n twee jaar, hadden Berry en Florence regelmatig woordenwisselingen. Verontwaardigd en ontmoedigd omdat ze uit het voetlicht werd gezet, greep Florence meer en meer naar de drank als een zalfje voor haar frustraties. Dit en andere problemen deed haar gewicht toenemen, zodat ze niet meer in haar kleding paste.

Naarmate 1967 vorderde, verscheen Florence met regelmaat niet op opnamedagen en was ze soms té dronken om op te treden. In juli 1967 werd ze door Berry uit The Supremes gezet, na een incident op het toneel waarbij haar buik onder haar blouse en boven haar broeksband uitkwam. Cindy Birdsong nam de plaats van Florence in en direct na haar vertrek werd de naam veranderd in "Diana Ross & The Supremes".

Solocarrière[bewerken]

Florence trouwde op 29 februari 1968 met Thomas Chapman, een voormalig chauffeur voor Motown, en in maart 1968 tekende ze een contract bij ABC Records, twee weken na haar vertrek bij Motown op 22 februari. Florence ontving een eenmalig bedrag van $139,804.94 van Motown voor de opbrengsten en verdiensten voor de zes jaar dat ze daar aangesteld was.

Als "Florence 'Flo' Ballard" en met haar man als haar manager, bracht ze bij ABC Records de singles "It Doesn't Matter How I Say It (It's What I Say That Matters)" en "Love Ain't Love" uit, maar het album dat ze had opgenomen werd op de lange baan geschoven. Daarna ging haar muzikale carrière snel achteruit en de $139,000 werd systematisch leeggehaald door Thomas en haar agentschap. Volgens bepalingen in haar contract met Motown werd het Florence verboden om noch in welk promotiemateriaal ook noch in een tekst op de achterkant van een album te vermelden dat ze een van The Supremes was of dat ze opnames had gemaakt voor Motown. Hierdoor was het voor andere labels erg lastig haar nieuwe werk uit te geven. Daarnaast werd er met klem vermeld dat Motown met een rechtszaak zou dreigen wanneer welk label ook ernaar zou verwijzen in haar voordeel. Het is niet met zekerheid te zeggen of deze regel in haar originele contract stond of dat het een onderdeel was van het overeenkomstproces. Ze had het contract getekend toen ze minderjarig was en een zin als deze zou Stevie Wonder ertoe brengen alle banden te verbreken. Zeker is, is dat haar advocaat haar financiële welzijn niet voldoende kon beschermen en stond garant gedurende haar professionele leven.

Florence bleef zich inspannen voor een solocarrière. In september 1968 trad ze op in het Auditorium Theatre in Chicago samen met Bill Cosby. In datzelfde jaar reed Florence mee in een parade in Chicago met komiek Godfrey Cambridge. Op 20 oktober 1968 was ze het gezicht van Detroits magazine Detroit en in diezelfde maand schonk ze het leven aan de tweeling, Michelle en Nicole Chapman, de eerste twee van drie kinderen. Op 20 januari 1969 trad ze op op het openingsbal van Richard Nixon in Washington D.C.

Florence verloor het proces dat ze in 1971 tegen Motown had aangespannen, omdat ze dacht dat ze recht had op opbrengstgelden.

Verval[bewerken]

In 1973 werd Lisa Chapman geboren, het derde kind van Florence. Kort daarna verliet Thomas Florence en haar huis werd in beslag genomen i.v.m. de gedwongen verkoop er van. Dit beëindigde uiteindelijk haar carrière. De komende jaren sloot Florence zich buiten van praktisch alle publiciteit. Echter in 1974 nodigde Mary Wilson, die al die jaren contact bleef houden, Florence uit om haar op te komen zoeken in Californië. The Supremes zouden daar optreden in Six Flags Magic Mountain, met Scherrie Payne als leadzangeres. Mary nodigde Florence uit op de bühne te komen om mee te zingen, hetgeen ze deed. Maar in plaats mee te zingen, sloeg ze met de tamboerijn mee op de maat van de muziek. Hoewel het publiek laaiend enthousiast was voor haar optreden, vertelde Florence aan Mary dat ze geen interesse had om haar muziekcarrière voort te zetten.

Toen ze terug was in Detroit werd haar financiële situatie steeds nijpender. Ze wilde niet terug naar de showbusiness, maar ze had wel drie kinderen waar ze voor moest zorgen en dus besloot ze naar de bijstand te gaan. Dit nieuws en het verhaal van haar neerwaartse spiraal bereikte onmiddellijk de nationale pers.

Comeback en dood[bewerken]

In 1975 brak Florence in Detroit haar been doordat ze uitgleed over een stuk ijs en ontving ze een schenking. (Er werd ook verteld dat Diana Ross, die van de benarde huis/geld-toestand van Florence hoorde, haar financieel wilde steunen, maar dat de schikking er niet kwam omdat de andere twee vrouwen van The Supremes niet met zekerheid wisten of het geld wel direct bij Florence terecht zou komen. Diana beaamde dat.) Met het geld van het ongeluk kocht Florence een huisje voor zichzelf en haar drie kinderen aan de Shaftsbury Avenue in Detroit en begon ze openlijk te praten over haar verlangen terug te keren naar de showbusiness. Rond diezelfde tijd verzoende Florence zich met haar man Thomas, van wie ze vervreemd was.

Op 25 juni 1975 trad Florence op voor een zeer ontvankelijk publiek op de Joan Little Defense League in het Henry and Edsel Ford Auditorium te Detroit, op de achtergrond begeleid door de vrouwenrockgroep "The Deadly Nightshade". Ze zong de hit "I Am Woman" van de Australische zangeres/actrice Helen Reddy en toen het publiek een toegift wilde - een Supreme-toegift - zong ze de hit "Come See About Me" uit 1964. Al gauw kreeg Florence verzoeken om interviews te geven aan de krant en televisie. Tijdens een interview in het televisieprogramma "The David Diles Show" had Florence een openhartig gesprek met David over haar verleden en wat ze van de toekomst verwacht had.

Op 21 februari 1976 kwam Florence het Mount Carmel Mercy ziekenhuis binnen en klaagde over verstijfde ledematen. De volgende dag overleed ze op 32-jarige leeftijd aan een hartinfarct, door een bloedprop in een van haar hartslagaders. Florence ligt begraven op de Memorial Park begraafplaats in Detroit, gelegen in Redford, Michigan. Na haar overlijden gingen er geruchten rond dat Diana Ross fondsen zou hebben opgericht omwille van de drie kinderen van Florence.

Florence Ballard: Forever Faithful is een biografie van Randall Wilson dat in 1999 gedrukt werd. In 2002 bracht Spectrum, een Londens bedrijf, een cd uit waarop alle nummers staan die Florence in 1968 voor ABC Records had opgenomen.

Trivia[bewerken]

  • Voordat The Supremes bekend werden, toerde Florence met The Marvelettes. Ze verving Wanda Young, die met zwangerschapsverlof was. (The Marvelettes was Motowns allereerste meidengroep uit 1960 en hadden de nummer 1-hit "Please Mr. Postman".)
  • Er gaan geruchten dat zangeres Marlene Barrow van The Andantes voor Florence zou zijn ingevallen toen zij niet in staat was het nummer "My World Is Empty Without You" (1966) op te nemen. Dit werd weerlegd toen het nummer opnieuw opgenomen en bewerkt werd voor de "Motown Karaoke"-cd. Hiervoor werden de stemmen van Florence en Mary Wilson geïsoleerd van de achtergrond voor het "karaoke"-lied. Florence' deelname was overduidelijk en daarmee was het gerucht dus weerlegd.
  • De hit "Romeo's Tune" (1980) van Steve Forbert is "opgedragen ter herinnering aan Florence Ballard".
  • Er wordt gezegd dat de Broadwaymusical "Dreamgirls" (1981) is geïnspireerd door The Supremes en dat de belangrijkste rol van Effie White, gespeeld door Jennifer Holliday, Florence Ballard moet voorstellen. In de filmversie (2006) werd deze rol gespeeld door Jennifer Hudson en waren de overeenkomsten met Florence' leven en het Supreme-verhaal meer gelijkend dan de musicalversie. Zowel de rol van Jennifer Holliday als ook die van Jennifer Hudson kregen allebei een opgetogen recensie: Holliday won de Tony Award in 1982 voor Beste Hoofdrol in een Musical en Hudson ontving een aantal prijzen waaronder de Golden Globe in 2007 voor Beste Bijrol in de Film. Tijdens haar Golden Globe-toespraak droeg Jennifer haar prijs op aan Florence. Ook mocht Jennifer Hudson de Academy Award in ontvangst nemen.
  • In het nummer King James Version van Billy Bragg (op het album "William Bloke") wordt Florence ook genoemd.

Discografie[bewerken]

Album[bewerken]

  • 2002: The Supreme Florence Ballard (ABC Records stelde in 1968 voor om het de titel "...You Don't Have To" te geven)

Singles[bewerken]

  • 1968: "It Doesn't Matter How I Say It (It's What I Say That Matters)" - kant B: "Goin' Out Of My Head" (ABC Records #45-11074A/B)
  • 1968: "Love Ain't Love" - kant B: "Forever Faithful" (ABC Records #4511144A/B)

Referentie[bewerken]

Mary Wilson en Patricia Romanowski (1986, 1990, 2000). "Dreamgirl & Supreme Faith: My Life as a Supreme". New York: Cooper Square Publishers (ISBN 0-8154-1000-X)

Zie ook[bewerken]