Fokker S.14

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fokker S.14
Fokker S.14 Machtrainer 2.jpg
Algemeen
Fabrikant Fokker
Rol trainer
Bemanning 2
Status
Gebruik Buiten dienst
Afmetingen
Lengte 13,3 m
Hoogte 4,7 m
Spanwijdte 12 m
Vleugeloppervlak 31,80 m²
Gewicht
Leeggewicht 3765 kg
Max. gewicht 5350 kg
Krachtbron
Motor(en) 1 * Rolls Royce Derwent VIII
Stuwkracht 1.575 kN
Prestaties
Topsnelheid 781 km/u
Klimsnelheid 942 M per Min / 2874 Ft per Min m/s
Actieradius 965 km
Bewapening
Bommen 4 * 11.4 kg oefen bommen
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Fokker S.14 "Machtrainer" heeft tussen 1955 en 1967 dienstgedaan als straaltrainer (jachtvliegeropleiding) bij de KLu. Dit vliegtuig heeft rechte vleugels met een luchtinlaat in de rompneus en is uitgerust met Martin-Baker schietstoelen. Instructeur en leerling zitten naast elkaar, een voor deze categorie trainers ongebruikelijke opstelling. De bredere romp heeft wel een negatieve invloed op de maximumsnelheid. Het type was geliefd bij de vliegers omdat hij prettig vloog (onder andere door de V-stand van de vleugels) en met veel lagere snelheid kan landen dan de meeste straalvliegtuigen uit die tijd, dankzij de rechte vleugel met groot oppervlak.

Geschiedenis[bewerken]

Productie[bewerken]

De Fokker S.14 vloog voor het eerst op 19 mei 1951 Het is het eerste door Fokker gebouwde straalvliegtuig en 's werelds eerste als trainer ontworpen toestel uitgerust met een straalmotor; dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Lockheed T-33, een 2-zits variant afgeleid van de P-80 Shooting Star.

De enige bestellingen voor de S.14 kwamen van de Nederlandse luchtmacht die 20 stuks ontving. Deze kregen de nummers L-1 t/m L-20. Het eerste toestel van deze serie werd 3,5 jaar na de eerste vlucht van het prototype afgeleverd.

In 1952 waren aan Fairchild de licentierechten beloofd. Zij hoopten het vliegtuig als trainer te kunnen verkopen aan de US Air Force. Deze had echter geen interesse omdat ze rond 1955 beschikking hadden over de Cessna T-37 Tweet trainer.

In 1958 zijn er enkele modificaties doorgevoerd op het prototype (PH-XIV). Hij kreeg in plaats van de Rolls-Royce Derwent-straalmotor een Rolls-Royce Nene Mk.3-motor. Dit gewijzigde prototype stond bekend onder de naam machtrainer Mk II. De kisten voor de KLu waren allemaal uitgerust met RR Derwent 8-motoren

Dienstperiode bij de Koninklijke Luchtmacht[bewerken]

De primaire taak van de S.14's was de piloten bekend te maken met het vliegen van straalvliegtuigen. Enkele toestellen werden ook voor promotiedoeleinden gebruikt. De (L-4) maakte in 1955 een tour door de Verenigde Staten. Tijdens deze tour stortte het toestel neer, waarbij de bekende testpiloot Gerben Sonderman het leven verloor.

Ooit nam een S.14 deel aan de race tussen Londen en Parijs, toen een bekend fenomeen.

De S.14 heeft dienstgedaan bij de volgende onderdelen/vliegvelden:

Overlevenden[bewerken]

Van de 21 in totaal geproduceerde toestellen, zijn er drie overgebleven. Deze bevinden zich allen in Nederland. De laatst vliegende heeft jaren bij het NLR dienstgedaan als vliegend testplatform. Eén S.14 wordt tentoongesteld in het Militaire Luchtvaart Museum te Soesterberg. De andere twee bevinden zich in de collectie van het Aviodrome op het vliegveld van Lelystad