Formule TT

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De Formule TT was een motorsportkampioenschap en werd tussen 1977 en 1989 als officieel wereldkampioenschap onder auspiciën van de FIM georganiseerd. Het kampioenschap was in drie cilinderklassen onderverdeeld en stond voor zowel tweetakt- als viertaktmotoren open.

Geschiedenis[bewerken]

De Formule TT werd in 1977 door de regering van Man en de Auto-Cycle Union in het leven geroepen om het verlies van de wereldkampioenschapsstatus van de Tourist Trophy door de FIM te compenseren en tegelijkertijd races met op straatversies lijkende motoren populairder te maken. In 1977 en 1978 werd de winnaar van de TT tegelijk wereldkampioen in de desbetreffende klasse.

Vanaf 1979 werd ook de Ulster Grand Prix opgenomen in het wereldkampioenschap Formule TT. Voortaan werd er met een puntensysteem gewerkt. Wereldkampioen werd degene die de meeste punten vergaarde bij de deelnemende evenementen. In 1982 werd met de race op het circuit Vila Real nabij de Portugese stad Vila Real een derde evenement aan het wk toegevoegd. Tegelijkertijd verdween de Formule III. In 1983 werd de derde race naar het Circuit van Drenthe in Nederland verplaatst. De daarop volgende jaren werden de circuits Brno, Zolder, Hockenheim, Montjuïc, Jerez en Misano toegevoegd, zodat in 1986 in totaal acht races meetelden voor het wereldkampioenschap. Vanaf 1987 werd ook de Formule II opgeheven, zodat alleen de Formule I overbleef. Dat jaar werd ook de eerste race buiten Europa verreden op Sugo in Japan.

Toen in 1988 het wereldkampioenschap superbike van start ging kreeg de Formule TT al snel te maken met een raceklasse die snel aan populariteit won. Dit leidde er uiteindelijk toe dat de Formule TT in 1990 zijn wereldkampioenschapsstatus verloor en slechts als FIM-cup op het programma stond. Het kampioenschap werd aan het einde van het seizoen opgeheven. Bij de Isle of Man TT stond de TT-F1-klasse nog tot 2004 op het programma.

Technisch reglement[bewerken]

De Formule TT was in drie categorieën onderverdeeld, die meestal als TT-F1, TT-F2 en TT-F3 aangeduid werden.

  • Formule I – Viertaktmotoren van 600 tot 1000 cc en tweetaktmotoren van 350 tot 500 cc
  • Formule II – Viertakten van 400 tot 600 cc en tweetaktmotoren van 250 tot 350 cc
  • Formule III – Viertakten van 200 tot 400 cc en tweetaktmotoren van 125 tot 250 cc

Winnaars[bewerken]

Vijfvoudig wereldkampioen Joey Dunlop in 1982 tijdens de Ulster Grand Prix
Jaar Formule I Formule II Formule III
1977 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jackson jr. (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kidson (Honda)
1978 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood (Ducati) Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jackson jr. (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith (Honda)
1979 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex George (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jackson jr. (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Smith (Yamaha)
1980 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby (Suzuki) Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams (Yamaha) Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam (Honda)
1981 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby (Suzuki) Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter (Ducati) Vlag van Australië Barry Smith (Yamaha)
1982 De Ulster Banner Joey Dunlop (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter (Ducati)
1983 De Ulster Banner Joey Dunlop (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter (Ducati)
1984 De Ulster Banner Joey Dunlop (Honda) Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter (Ducati)
1985 De Ulster Banner Joey Dunlop (Honda) De Ulster Banner Brian Reid (Yamaha)
1986 De Ulster Banner Joey Dunlop (Honda) De Ulster Banner Brian Reid (Yamaha)
1987 Vlag van Italië Virginio Ferrari (Bimota)
1988 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Fogarty (Honda)
1989 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Fogarty (Honda)
1990 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Fogarty (Honda)

Externe links[bewerken]