Fort bij Vechten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fort bij Vechten
Luchtfoto Fort bij Vechten (2013)
Luchtfoto Fort bij Vechten (2013)
Locatie Achterdijk 10-14, Bunnik
Algemeen
Bouwmateriaal baksteen
Eigenaar Staatsbosbeheer
Huidige functie Natuur / Museum
Gebouwd in 1867-1870
Monumentale status beschermd
Monumentnummer  531254
Bijzonderheden Op 10 oktober 2015 is hier het Waterliniemuseum Fort bij Vechten geopend
Website Waterliniemuseum
Keelzijde reduit van Fort bij Vechten
Keelzijde reduit van Fort bij Vechten
Waterliniemuseum

Fort bij Vechten bij Bunnik is een Nederlands fort, gebouwd van 1867 tot 1870. Het is binnen de gracht 17 hectare groot en binnen de grenspalen 23 ha. Er zijn 16 miljoen bakstenen verwerkt in de 22 gebouwen van het fort. Het maakt deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie (NHW) en is sinds 1996 eigendom van Staatsbosbeheer. Van 1950 tot 1996 was het fort in gebruik bij Defensie (150e depot) voor de opslag van non-ferro- en ferrometalen en rubberen binnen- en buitenbanden. Sinds 10 oktober 2015 is hier het Waterliniemuseum Fort bij Vechten gevestigd.

Beschrijving en functie[bewerken]

Met een oppervlakte van 23 hectare is dit het op een na grootste fort van de NHW. Alleen Fort bij Rijnauwen is groter. Het werd gebouwd in 1867-1870 als deel van de vooruitgeschoven linieforten bij Utrecht. Deze vooruitgeschoven linie diende ter afsluiting van de Houtense Vlakte. Dit gebied is wat hoger gelegen dan de omgeving en kon daardoor niet volledig geïnundeerd worden.

Het fort lag verder van de stad naar het oosten. Het diende om artillerieaanvallen op verder naar achter gelegen werken en de stad te voorkomen of te verminderen. Bij een succesvolle vijandelijke aanval werden de terugtrekkende Nederlandse troepen in het fort opgenomen. Na een hergroepering was een eventueel Nederlands offensief weer mogelijk. Het naburige Fort bij Rijnauwen had eenzelfde functie.

Fort Vechten bestaat, onder andere, uit flank- en reversbatterijen, een bomvrije kazerne, wachtgebouwen, remises, een reduit, en een glacis ook wel buitenfort genoemd.

Het fort was een mengvorm van het polygonale- en gebastioneerde stelsels. Het werd omsloten door een brede diepe gracht. Aan de achter- of westzijde kreeg het drie bruggen die allemaal zijn verdwenen. Er kwam een aarden dam voor in de plaats. Het hele binnenterrein is omsloten door een hoge wal. In de wal zaten op diverse plaatsen flankbatterijen voor de nabijverdediging. Van hieruit kon de gracht rondom het fort bestreken worden met vuur.

De keel- of achtergracht nam men onder vuur met kanonnen die opgesteld waren in het reduit. Het vijfhoekig reduit was een verdedigbaar verdedigingswerk van gemetselde bakstenen. De dikke muren bood de fortbezetting veiligheid wanneer delen van het fort door de vijand was ingenomen.[1] Het reduit was een soort binnenfort, omgeven door een eigen gracht, van waaruit de vijand in het fort onder vuur kon worden genomen. In de buitenmuren zitten overal schietgaten en in het midden ligt een grote middenpoterne.[2] Het reduit kon lange tijd standhouden, het beschikte over een eigen keuken, drinkwatervoorziening, legeringsklokalen en magazijnen.[2]

Huidige bestemming[bewerken]

In het fort is het Nationale Waterliniecentrum gebouwd, een uitgebreider informatiecentrum over de Waterlinie, dat bij de opening de naam Waterliniemuseum Fort bij Vechten heeft gekregen. Het vervangt het tijdelijk in een loods ondergebrachte bezoekersinformatiecentrum over de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het fort wordt ook gebruikt voor recreatieve doeleinden. Zo kan er gekampeerd worden, worden er regelmatig feesten gehouden en worden er diverse outdoor-evenementen georganiseerd.

Ook worden er rondleidingen gegeven en zijn er jaarlijks terugkerende evenementen, waaronder open zondagen (zomerperiode), Open Monumentenweekend (2e weekend van september), Vormgevers in Hout (3e weekend van oktober) en Kersenfestival (in juni).

Het Waterliniepad loopt langs dit fort.

Op het terrein van het fort is een unieke vorm van flora en fauna. Zo leven er 5 soorten vleermuizen (baardvleermuis, franjestaartvleermuis, dwergvleermuis, grootoorvleermuis en de watervleermuis).

Omgeving[bewerken]

Replica van een Romeinse wachttoren bij Fort bij Vechten

Bij de aanleg van het fort en in de directe omgeving ervan zijn Romeinse overblijfselen gevonden. In de Romeinse tijd heeft hier een castellum gestaan dat bekendstond onder de naam Fectio. In 1869 werd een votiefsteen gevonden met daarop de tekst:

Deae Viradecdi cives Tungri et nautae qui Fectione consistent votum solverunt libentus merito
Vertaald: Aan de godin Viradectis hebben de cives en schippers, de Tungri, die in Vechten gevestigd zijn, hun gelofte ingelost, gaarne en met reden

Op een toegangsweg is een hedendaagse gedenksteen aan de toenmalige Romeinse grens (limes) geplaatst.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]