Fosforpentafluoride

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Fosforpentafluoride
Structuurformule en molecuulmodel
Structuurformule van PF5
Structuurformule van PF5
Molecuulmodel van PF5
Molecuulmodel van PF5
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
PF5
IUPAC-naam Fosforpentafluoride
Andere namen Fosfor(V)fluoride
Pentafluoridofosfor
Pentafluorfosforaan
Molmassa 125,966 g/mol
CAS-nummer 7647-19-0
PubChem 24295
Beschrijving kleurloos gas
Vergelijkbaar met PCL5, PBr5, PI5, AsF5, SbF5, BiF5, PF3
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
DrukhouderCorrosiefToxisch
EUH-zinnen geen
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand gas
Kleur kleurloos
Smeltpunt −93,78 °C
Kookpunt −84,6 °C
Oplosbaarheid in water hydrolyseert g/l
Geometrie en kristalstructuur
Dipoolmoment 0 D
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde


Fosforpentafluoride[1][2] (chemische formule PF5) is een fosforhalogenide dat bij kamertemperatuur en gewone druk een kleurloos gas is.

Structuur[bewerken]

PF5 is een hypervalente verbinding. Röntgendiffractie aan een éénkristal toont aan dat in PF5 twee duidelijk van elkaar verschillende fosfor-fluorbindingen voorkomen, namelijk axiale en equatoriale bindingen: P−Fax = 158,0 pm en P−Feq = 152,2 pm. Via elektronendiffractie in de gasfase worden vergelijkbare resultaten gevonden: P−Fax = 158 pm en P−Feq = 153 pm.

Met behulp van F19 NMR is het niet mogelijk, zelfs niet bij −100 °C, verschil te zien tussen de twee groepen fluoratomen. De schijnbare equivalentie van de fluoratomen is terug te voeren op de snelle pseudorotatie via het Berry-mechanisme, waardoor de axiale en equatoriale fluoratomen zeer snel van positie wisselen. Deze schijnbare gelijkwaardigheid van de fluoatomen in PF5 is voor het eerst opgemerkt door Gutowsky etal.[3] Het verschijnsel werd voor het eerst verklaard door R. Stephen Berry, naar wie het mechanisme vervolgens genoemd is. De Berry-pseudorotatie heeft wel effect op het 19F NMR-spectrum van PF5 omdat NMR meet op een tijdbasis van één milliseconde. De omwisseling van de twee posities gaat veel sneller: in het NMR is slechts een gemiddeld signaal meetbaar. Elektronendiffractie en röntgendiffractie hebben geen last van het verschijnsel, omdat zij beide op een veel kortere tijdschaal werken.