Francena McCorory

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Francena McCorory
Francena McCorory tijdens de Diamond League meeting in Doha, 2015.
Francena McCorory tijdens de Diamond League meeting in Doha, 2015.
Volledige naam Francena Lynette McCorory
Geboortedatum 20 oktober 1988
Geboorteplaats Los Angeles
Nationaliteit Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Lengte 1,71 m
Gewicht 68 kg
Sportieve informatie
Discipline sprint
Trainer/coach Maurice Pierce
Eerste titel NCAA-indoorkampioene 400 m 2009
OS 2012, 2016
Extra Amerikaans indoorrecord-houdster 400 m 2010-2014
Portaal  Portaalicoon   Atletiek
Francena McCorory wint goud op de WK indoor in 2014 in Sopot.

Francena Lynette McCorory (Los Angeles, 20 oktober 1988) is een Amerikaanse atlete, die gespecialiseerd is in het sprinten. Ze nam tweemaal deel aan de Olympische Spelen en won hierbij tweemaal een gouden medaille op de 4 x 400 m estafette. Ook individueel heeft ze successen behaald, met als voorlopig hoogtepunt de overwinning op de 400 m bij de wereldindoorkampioenschappen van 2014.

Carrière[bewerken]

Eerste successen in school- en studententijd[bewerken]

Bij McCorory bleek haar bijzondere aanleg voor de 400 m al tijdens haar High schooltijd in haar woonplaats Hampton. Zoals in 2005, toen zij tijdens een schoolwedstrijd als laatste loopster in een estafette een achterstand van 80 meter goedmaakte, zes tegenstandsters passeerde en met ruime voorsprong naar de overwinning snelde. Of zoals die keer toen zij tijdens een eenmalige poging met 51,93 s het nationale High school record verbeterde, dat tot dan op naam had gestaan van Sanya Richards, de latere wereldkampioene in 2009.[1]

Hoewel zij intussen van diverse grotere universiteiten aanbiedingen had gekregen, besloot McCorory na haar middelbare schoolopleiding te gaan studeren aan de universiteit van Hampton. Hiervoor won zij in 2009 op de 400 m de NCAA-indoortitel en werd zij later dat jaar derde bij de NCAA-baankampioenschappen. In 2010, bij de NCAA-indoorkampioenschappen in Fayetteville, verdedigde zij haar indoortitel niet alleen, maar zegevierde zij zelfs met een voorsprong van ruim een seconde, waarbij zij het negentien jaar oude nationale indoorrecord van Diane Dixon verbeterde tot 50,54. In het daarop volgende baanseizoen won zij ook de NCAA-buitentitel in 50,69, opvallend genoeg iets minder snel dan haar eerdere indoorrecord. Enkele weken later scherpte zij tijdens de Amerikaanse baankampioenschappen haar PR aan tot 50,52 en veroverde daarmee het zilver.

WK-goud op estafette[bewerken]

In 2011 studeerde McCorory af, waarna zij zich op de Amerikaanse kampioenschappen naar een tweede plaats liep in 50,49, een PR-prestatie. Hiermee kwalificeerde zij zich voor de wereldkampioenschappen in Daegu. Een maand later ging zij tijdens de Herculis meeting in Monaco opnieuw harder en verbeterde zij zich tot 50,29. Die lijn zette McCorory door op de WK in Daegu, haar eerste grote internationale wedstrijd, waar zij in de halve finale van de 400 m 50,24 liet registreren. In de finale ging het iets minder snel en kwam ze met haar 50,45 net buiten het podium terecht. Nochtans een verdienstelijk debuut op het internationale strijdtoneel van de Amerikaanse. Enkele dagen later stelde zij op de 4 x 400 m estafette als slotloopster zelfs de overwinning veilig van het Amerikaanse team, dat verder bestond uit Sanya Richards-Ross, Allyson Felix en Jessica Beard.

Olympisch goud[bewerken]

In 2012 had McCorory zich in de aanloop naar de Olympische Spelen in Londen verder verbeterd op de 400 m; tijdens de Adidas Grand Prix in New York had zij 50,06 voor zich laten klokken. Uitzending naar de Spelen hoefde dus geen probleem te zijn, maar werd dat nog bijna wel. Tijdens de Olympic Trials moest zij in de finale starten in baan zeven en deed dat voortvarend, wetende dat Sanya Richards-Ross in baan zes vlak achter haar zat. Die trok zich echter aan de snelheid van McCorory op en passeerde haar op het rechte stuk naar de finish. Terwijl McCorory haar kruit verschoten had en zich naar de finish worstelde, kwam ook DeeDee Trotter nog langszij, terwijl Debbie Dunn eveneens angstig dichtbij kwam. Die laatste wist ze evenwel ternauwernood achter zich te houden, zodat zij met een derde plaats haar uitzending naar Londen zeker stelde.
Op de Spelen in Londen kwam McCorory niet alleen uit op de individuele 400 m, maar maakte zij ook deel uit van het team voor de 4 x 400 m estafette. Individueel plaatste ze zich via de series (50,78), halve finale (50,19) voor de finale. Daarin werd ze zevende in 50,33. Op de estafette won ze vervolgens met haar teamgenotes DeeDee Trotter, Allyson Felix en Sanya Richards-Ross een gouden medaille. Met een tijd van 3.16,87 versloeg het Amerikaanse viertal de estafetteploegen uit Rusland (zilver; 3.20,23) en Jamaica (brons; 3.20,95).

Zilver wordt goud op WK 2013[bewerken]

Op de Amerikaanse kampioenschappen van 2013 verzekerde McCorory zich met een tweede plaats en een verbetering van haar PR tot 50,01 van uitzending naar de WK in Moskou. Daar liep zij op de individuele 400 m, net als in voorgaande grote toernooien, haar beste tijd in de halve finale. Haar 49,86 was een verdere PR-verbetering. Blijkbaar had zij hiermee opnieuw haar kruit grotendeels verschoten, want in de finale kwam zij niet in de buurt van die tijd en finishte zij in 50,68 als zesde. Aan de 4 x 400 m estafette hield zij echter een zilveren medaille over. Nadat Jessica Beard, Natasha Hastings en Ashley Spencer hun aandeel hadden geleverd, snelde McCorory vlak achter het winnende Russische team in 3.20,41 over de finish.
Drie jaar later werd het zilver van het Amerikaanse team alsnog opgewaardeerd naar goud, omdat in april 2016 bij een hertest van monsters die waren bewaard van de Olympische Spelen van Londen bij de Russische estafetteloopster Antonina Krivosjapka sporen van het verboden turinabol waren gevonden. De Russische atlete werd voor de duur van twee jaar geschorst en de Russische ploeg werd gediskwalificeerd.

Titels[bewerken]

  • Olympische kampioene 4 x 400 m - 2012
  • Wereldkampioene 4 x 400 m - 2011, 2013
  • Wereldindoorkampioene 400 m - 2014
  • Wereldindoorkampioene 4 x 400 m - 2014
  • World Relays kampioene 4 x 400 m - 2015
  • Amerikaans kampioene 400 m - 2014
  • Amerikaans indoorkampioene 400 m - 2014
  • NCAA-kampioene 400 m - 2010
  • NCAA-indoorkampioene 400 m - 2009, 2010

Persoonlijke records[bewerken]

Outdoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
100 m 11,62 s 8 april 2006 Columbia
200 m 22,92 s 2 april 2010 Gainesville
400 m 49,48 s 28 juni 2014 Sacramento
Indoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
60 m 7,43 s 6 januari 2007 Princess Anne
300 m 36,50 s 15 februari 2014 New York
400 m 50,54 s 13 maart 2010 Fayetteville
500 m 1.09,01 28 januari 2012 State College
800 m 2.20,25 6 januari 2007 Princess Anne

Palmares[bewerken]

400 m[bewerken]

Kampioenschappen
  • 2009: Goud NCAA-indoorkamp. 51,55 s
  • 2010: Goud NCAA-indoorkamp. 50,54 s (NR)
  • 2010: Goud NCAA-kamp. 50,69 s
  • 2010: Zilver Amerikaanse kamp. - 50,52 s
  • 2011: Zilver Amerikaanse kamp. - 50,49 s
  • 2011: 4e WK - 50,45 s (in ½ fin. 50,24 s)
  • 2012: Brons Amerikaanse kamp. - 50,43 s
  • 2012: 7e OS - 50,33 s (in ½ fin. 50,19 s)
  • 2013: Zilver Amerikaanse kamp. - 50,01 s
  • 2013: 6e WK - 50,68 s (in ½ fin. 49,86 s)
  • 2014: Goud Amerikaanse indoorkamp. - 50,85 s
  • 2014: Goud WK indoor - 51,12 s
  • 2014: Goud Amerikaanse kamp. - 49,48 s
Diamond League-podiumplekken

4 x 400 m[bewerken]

  • 2011: Goud WK - 3.18,09
  • 2012: Goud OS - 3.16,87
  • 2013: Goud WK - 3.20,41 (na DQ Russische ploeg)
  • 2014: Goud WK indoor - 3.24,83
  • 2015: Goud World Relays - 3.19,39
  • 2015: Zilver WK - 3.19,44
  • 2016: Goud OS - 3.19,06[2]