Francis Delpérée

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Francis Paul Eudore Delpérée (Luik, 14 januari 1942) is een Belgisch hoogleraar en politicus van de Franstalige christendemocratische cdH.

Levensloop[bewerken]

Francis Delpérée is een zoon van Albert Delpérée, secretaris-generaal bij het ministerie van Sociale Voorzorg, en van Nelly Ansiau. Hij trouwde in 1968 met Rosalie Renard (1940-2005) en ze kregen twee zoons en een dochter.

Hij promoveerde tot doctor in de rechten aan de UCL in 1964 en behaalde een tweede doctoraat in de rechten aan de Sorbonne in 1968. Tijdens zijn studies was hij lid van het Olivaint Genootschap van België. In 1970 werd hij benoemd tot docent grondwettelijk recht aan de UCL, en vervolgens tot hoogleraar, tot aan zijn emeritaat in 2008. Hij was decaan van de rechtsfaculteit van 1990 tot 1993.

Hij is:

Hij was:

  • advocaat aan de balie van Brussel;
  • assessor bij de Raad van State, afdeling wetgeving (1985-2004);
  • hoogleraar Grondwettelijk recht bij de Facultés universitaires Saint-Louis in Brussel;
  • voorzitter van de Internationale conferentie van Franstalige rechtsfaculteiten;
  • voorzitter van het Interuniversitair Centrum voor publiek recht;
  • ondervoorzitter van de Internationale Academie van grondwettelijk recht;
  • titularis van de Francquileerstoel aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Politiek[bewerken]

Sinds 2004 is Delpérée politiek actief, als mandataris voor de cdH.

Hij was:

Hij is:

Controverse[bewerken]

Delpérée heeft meermaals N-VA als racistische partij bestempeld.[1]

Eretekens[bewerken]

  • Grootofficier in de Leopoldsorde (6 juni 2010);
  • Commandeur in de Kroonorde (19 augustus 1997);
  • Burgerlijke medaille 1e klasse (30 oktober 1992);
  • talrijke buitenlandse eretekens.

In september 1994 werd hij opgenomen in de Belgische erfelijke adel met de persoonlijke titel van baron. Zijn wapenspreuk luidt Iure Constituitur Civitas.

Publicaties[bewerken]

  • La constitution: de 1830 à nos jours, et même au-delà, Racine, Brussel, 2006
  • La procédure de révision de la Constitution, met André Alen, Christian Behrendt, Xavier Delgrange e.a., Bruylant, Brussel, 2003
  • L'unité et la diversité de l'Europe: les droits des minorités: les exemples belge et hongrois, Marc Bossuyt, Árpád Gordos, Jean-Claude Scholsem e.a., directie Francis Delpéree en László Trócsányi, Bruylant, Brussel, 2003
  • Le fédéralisme en Europe, PUF, Parijs, 2000
  • Le droit constitutionnel de la Belgique, Bruylant, Brussel, 2000
  • Le contentieux électoral, PUF, Parijs, 1998
  • La démarche citoyenne, Labor, Brussel, 1998

Literatuur[bewerken]

  • Th. DENOËL, Le nouveau dictionnaire des Belges, Brussel, 1992.
  • Humbert DE MARNIX DE SAINTE ALDEGONDE, État présent de la noblesse belge, Annuaire de 2005, Brussel, 2005.
  • Mélanges en hommage à Francis Delpérée : itinéraire d'un constitutionnaliste, Bruylant, 2008 (dir. Robert Andersen)

Externe links[bewerken]