Frank Dikötter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Frank Dikötter
Dikötter (2013)
Algemene informatie
Geboren 1961
Geboorteplaats Stein
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep historicus, professor
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Frank Dikötter (Stein, 1961) is een Nederlandse historicus en hoogleraar die zich heeft gespecialiseerd in de moderne geschiedenis van China. Hij groeide op in Zwitserland. Hij is bekend door zijn boek "Mao’s Great Famine", waarvoor hij de Samuel Johnson Prize van 2011 won.[1] Dikötter is professor aan de Universiteit van Hongkong, waar hij onder andere les geeft over het leven van Mao Zedong en de grote hongersnood ten gevolge van de Grote Sprong Voorwaarts. Eerder was hij professor op het gebied van moderne geschiedenis van China aan de Universiteit van Londen.[2] In 2017 ontving Dikötter een eredoctoraat van de Universiteit Leiden.

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1992: The Discourse of Race in Modern China -Digitale versie
  • 1995: Sex, Culture and Modernity in China: Medical Science and the Construction of Sexual Identities in the Early Republican Period
  • 1997: The Construction of Racial Identities in China and Japan
  • 1998: Imperfect Conceptions: Medical Knowledge, Birth Defects and Eugenics in China
  • 2002: Crime, Punishment and the Prison in Modern China
  • 2003: Patient Zero: China and the Myth of the Opium Plague
  • 2004: Narcotic Culture: A History of Drugs in China
  • 2007: Exotic Commodities: Modern Objects and Everyday Life in China
  • 2008: The Age of Openness: China Before Mao
  • 2010: Mao’s Massamoord: De Geschiedenis van China’s grootste drama 1958 – 1962
  • 2013: De Tragiek van de Bevrijding: De Geschiedenis van de Communistische Revolutie, 1945 – 1957
  • 2016: The Cultural Revolution: A People's History, 1962-1976, in het zelfde jaar in vertaling verschenen als De culturele revolutie. Een volksgeschiedenis, 1962-1976 (vert. Ronnie Boley)