Frederik Devreese

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Frédéric (Frederik) Devreese (Amsterdam, Nederland, 2 juni 1929) is een Belgisch componist en dirigent. Hij is de zoon van de dirigent en componist Godfried Devreese, die in de periode van zijn geboorte in het Concertgebouworkest speelde, en de violiste Frederika Willemina (Willy) Gaillard. Zowel grootvader van vaders kant (dirigent) als van moeders kant (cellist) waren musici.

Levensloop[bewerken]

Hij kreeg de eerste muziekles van zijn vader, die toen directeur van het Muziekconservatorium te Mechelen was. Aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel volgde hij de compositieklas van Marcel Poot en orkestdirectie studeerde hij bij René Defossez. Na zijn militaire dienst voltooide hij zijn studies aan het Sweelink-Conservatorium te Amsterdam in de vakken contrapunt en fuga bij onder anderen Ernest Willem Mulder. Daarna ging hij naar Rome en studeerde aan de Accademia Nazionale di Santa Cecilia bij Ildebrando Pizzetti en Fernando Previtali. Aansluitend ging hij aan de Staatliche Musikakadmie in Wenen, waar hij 1956 bij Hans Swarowsky zijn diploma voor orkestdirectie behaalde.

In 1958 werkte hij bij de BRT en realiseerde televisie-uitzendingen van de Wereldtentoonstelling in Brussel. Na verschillende functies werd hij producent en dirigent bij de BRT. Van 1965 tot 1974 was hij eveneens leraar aan het Rijksinstituut voor theater en cultuurverbreiding in Brussel. Als dirigent van verschillende orkesten, waaronder het Belgisch Jeugdorkest, en als initiatiefnemer van speciale televisieproducties heeft hij zich steeds voor jonge musici ingezet.

Hij is al vroeg beginnen componeren. In 1949 kreeg hij voor zijn eerste pianoconcert de prijs van de stad Oostende. Zijn oeuvre is heel veelzijdig. In 1983 was zijn Vierde Pianoconcerto het verplichte werk van de Internationale Muziekwedstrijd Koningin Elisabeth; zijn Ostinati was het verplichte werk in de internationale Adolphe Sax Competitie te Dinant (1998). Voor de tv-opera Willem van Saeftinghe ontving hij de Italiaprijs (1964). Voor zijn filmmuziek, Het Sacrament van Hugo Claus en 'L'oeuvre au Noir' van André Delvaux de Plateauprijs en voor La Partie d'échecs van Yves Hanchart de George Delerueprijs. In 2006 ontving Devreese de Klara carrièreprijs.

Composities[bewerken]

Werken voor orkest[bewerken]

  • 1949 Concerto nr.1 voor piano en orkest, opus 5
  • 1951 Concerto voor viool en orkest
  • 1952 Concerto nr.2 voor piano en orkest
  • 1953 Deux mouvements pour cordes voor strijkorkest
  • 1953 Symphonie
  • 1956 Mascarade voor orkest
  • 1968 Un soir, un train voor orkest
  • 1970 Divertimenti per archi voor strijkorkest
  • 1973 Belle voor strijkorkest
  • 1976 Overture voor orkest
  • 1981 Prelude voor orkest
  • 1983 Concerto nr.4 voor piano en orkest
  • 1984 Benvenuta voor orkest
  • 1986 Gemini voor orkest
  • 1988 Ballade à Damien voor kinderkoor, mondharmonica en strijkers
  • 1988 L'oeuvre au noir voor orkest
  • 1989 Valse sacrée voor orkest
  • 1994 La partie d'échecs voor strijkorkest en piano
  • 1998 Benvenuta voor altsaxofoon, accordeon en strijkorkest
  • 1998 Concertino voor cello, bandoneon en strijkorkest
  • 1999 Canti voor cello en orkest
  • 2002 Mein Name ist Bach voor strijkorkest
  • 2003 Variations and theme voor strijkorkest
  • 2004 Passage voor orkest
  • Berceuse & Finale voor viool en strijkorkest

Werken voor blaasorkest[bewerken]

  • 1986 Overture for band voor harmonieorkest
  • 1989 Masque voor brassband
  • 1991 Drie dansen voor tien blazers
  • 2004 Passage, voor harmonieorkest

Kamermuziek[bewerken]

  • 1970 Suite voor koperkwintet
  • 1981 Suite nº2 voor koperkwintet
  • 1985 5 Divertimenti voor Saxofoonkwartet
  • 2003 James Ensor Suite voor Saxofoonkwartet

Filmmuziek[bewerken]

Prijzen[bewerken]