Naar inhoud springen

Gary Cahill

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Gary Cahill
Gary Cahill
Persoonlijke informatie
Volledige naam Gary James Cahill
Geboortedatum 19 december 1985
Geboorteplaats Sheffield, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 193[1] cm
Been Rechts
Positie Centrale verdediger
Clubinformatie
Huidige club gestopt
Jeugd
–2000
2000–2004		 Vlag van Engeland Dronfield
Vlag van Engeland Aston Villa
Senioren
Seizoen Club W (G)
2004–2008
2004–2005
2007–2008
2008–2012
2012–2019
2019–2021
2021–2022		 Vlag van Engeland Aston Villa
→ Vlag van Engeland Burnley
→ Vlag van Engeland Sheffield United
Vlag van Engeland Bolton Wanderers
Vlag van Engeland Chelsea
Vlag van Engeland Crystal Palace
Vlag van Engeland Bournemouth		 28(1)
27(1)
16(2)
130(13)
191(13)
45(1)
22(0)
Interlands
2007
2008
2010–2018		 Vlag van Engeland Engeland –20
Vlag van Engeland Engeland –21
Vlag van Engeland Engeland		 4(0)
3(0)
61(5)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Gary James Cahill (Sheffield, South Yorkshire, 19 december 1985) is een voormalig Engels voetballer die doorgaans speelde als verdediger. Hij speelde onder meer bij Aston Villa, Bolton Wanderers, Chelsea en Crystal Palace. Cahill was van 2010 tot en met 2018 international in het Engels voetbalelftal, waarvoor hij 61 interlands speelde en vijf keer scoorde.

Clubcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Aston Villa

[bewerken | brontekst bewerken]

Cahill werd al eerder verhuurd aan Burnley, waar hij werd gekozen tot jonge speler van het jaar en speler van het jaar. Hij maakte zijn debuut voor Aston Villa als invaller in de met 5–0 verloren wedstrijd tegen Manchester United. Het seizoen daarop begon Cahill geblesseerd, maar profiteerde later in het seizoen van een blessure van Martin Laursen en speelde in het seizoen 2006/07 een aantal wedstrijden. Op 19 september 2007 werd Cahill voor drie maanden verhuurd aan Sheffield United; een paar dagen later maakte hij al zijn debuut in de wedstrijd tegen Crystal Palace. Zijn eerste doelpunt maakte Cahill op 10 december in de wedstrijd tegen Stoke City. Zoals afgesproken keerde Cahill medio december terug naar Aston Villa. Bij Sheffield United speelde hij uiteindelijk in totaal zestien competitiewedstrijden, waarin hij tweemaal trefzeker was.

Bolton Wanderers

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 30 januari 2008 tekende Cahill een contract voor drieënhalf jaar bij Bolton Wanderers. Drie dagen later maakte hij zijn debuut in de wedstrijd tegen Reading FC. Sindsdien groeide Cahill uit tot een publiekslieveling in het Reebok Stadium; hij werd aan het einde van het seizoen dan ook gekozen tot beste nieuwkomer. In juli 2008 kreeg Cahill het rugnummer 5 toegewezen, dat daarvoor werd gedragen door Abdoulaye Méïté.

Chelsea

[bewerken | brontekst bewerken]

In de winter van 2012 tekende Cahill een contract bij Chelsea. Het bedrag dat Chelsea betaalde aan Bolton lag rond de zeven miljoen pond. Hij maakte zijn debuut voor zijn nieuwe club in de Premier League in de wedstrijd tegen Manchester United, die in een 3–3 gelijkspel eindigde. Het eerste doelpunt van Cahill viel in het duel om de FA Cup tegen Leicester City (5–2 winst).[2] Zijn eerste competitiedoelpunt in de competitie maakte Cahill in de wedstrijd tegen Manchester City, die Chelsea uiteindelijk met 2–1 verloor.[3] Door de schorsing van aanvoerder John Terry speelde Cahill in de finale van de UEFA Champions League. Bayern München werd verslagen na strafschoppen; Cahill speelde de volledige wedstrijd.[4] Op 3 mei 2015 werd hij met Chelsea landskampioen. In december 2015 tekende Cahill een nieuw contract, dat hem tot juni 2019 aan Chelsea verbond.[5]

Crystal Palace

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 5 augustus 2019 tekende Cahill een tweejarig contract bij Crystal Palace. Zijn debuut maakte Cahill op 24 augustus 2019 in de gewonnen competitiewedstrijd (2–1), uit tegen Manchester United.

Bournemouth

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 20 augustus 2021 tekende Cahill een eenjarig contract bij Bournemouth.

Clubstatistieken

[bewerken | brontekst bewerken]
Seizoen Club[6] Competitie Competitie Beker Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2004/05Aston VillaVlag van Engeland Premier League0000—00
→ BurnleyVlag van Engeland Championship27140311
2005/06Aston VillaVlag van Engeland Premier League710071
2006/0720010210
2007/08101020
→ Sheffield UnitedVlag van Engeland Championship16200162
Bolton WanderersVlag van Engeland Premier League1300040170
2008/0933310—343
2009/1029552347
2010/1136350413
2011/1219220212
Chelsea1014050191
2012/1326282112456
2013/1430160111472
2014/153616161483
2015/162326171364
2016/1737662—438
2017/182709060420
2018/1920204080
2019/20Crystal Palace25020—270
2020/21 20 1 0 0 20 1
2021/22 AFC Bournemouth Vlag van Engeland Championship 22 0 0 0 22 0
Totaal4593168854558144

Interlandcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Cahill maakte zijn debuut in het Engels voetbalelftal in een wedstrijd in het kwalificatietoernooi voor het Europees kampioenschap voetbal 2012 tegen Bulgarije op Wembley (4–0 winst). Hij verving Michael Dawson in de 57ste minuut.[7] Zijn eerste interlanddoelpunt maakte Cahill in de tweede kwalificatiewedstrijd tegen de Bulgaren: in de dertiende minuut opende hij de score. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in een 0–3 overwinning.[8] Cahill zat in de selectie voor Europees kampioenschap voetbal 2012 in Polen en Oekraïne, maar viel geblesseerd uit in de zeventiende minuut in de oefeninterland ter voorbereiding op het toernooi tegen België. Na een duw van Dries Mertens kwam Cahill met zijn hoofd in botsing met de doelman Joe Hart. Martin Kelly (Liverpool FC) werd opgeroepen als zijn vervanger. In het succesvolle kwalificatietoernooi voor het wereldkampioenschap voetbal 2014 in Brazilië speelde hij vijf wedstrijden mee, waaronder de beslissende 2–0 overwinning op Polen op 15 oktober 2013. In mei 2014 werd hij door bondscoach Roy Hodgson opgenomen in de selectie voor het wereldkampioenschap.[9] Op 14 juni maakte Cahill zijn WK-debuut in de eerste wedstrijd van de Engelsen tegen Italië (1–2 verlies). Hij speelde de volledige 97 minuten mee.[10] Cahill werd – na een plaats in het basiselftal in alle kwalificatieduels – op 16 mei 2016 opgenomen in de selectie van Engeland voor het Europees kampioenschap voetbal 2016.[11] Engeland werd in de achtste finale uitgeschakeld door IJsland (1–2) na doelpunten van Ragnar Sigurðsson en Kolbeinn Sigþórsson.

Interlands van Gary Cahill voor Vlag van Engeland Engeland
№ Datum Wedstrijd Uitslag Soort wedstrijd Doelpunten
Als speler bij Vlag van Engeland Bolton Wanderers FC
1.3 september 2010Vlag van Engeland Engeland – Bulgarije Vlag van Bulgarije4 – 0Kwalificatie EK 2012
2.9 februari 2011Vlag van Denemarken Denemarken – Engeland Vlag van Engeland1 – 2Vriendschappelijk
3.29 maart 2011Vlag van Engeland Engeland – Ghana Vlag van Ghana1 – 1
4.2 september 2011Vlag van Bulgarije Bulgarije – Engeland Vlag van Engeland0 – 3Kwalificatie EK 2012Goal 13'
5.6 september 2011Vlag van Engeland Engeland – Wales Vlag van Wales1 – 0
6.7 oktober 2011Vlag van Montenegro Montenegro – Engeland Vlag van Engeland2 – 2
7.15 november 2011Vlag van Engeland Engeland – Zweden Vlag van Zweden1 – 0Vriendschappelijk
Als speler bij Vlag van Engeland Chelsea FC
8.29 februari 2012Vlag van Engeland Engeland – Nederland Vlag van Nederland2 – 3VriendschappelijkGoal 85'
9.2 juni 2012Vlag van Engeland Engeland – België Vlag van België1 – 0
10.15 augustus 2012Vlag van Engeland Engeland – Italië Vlag van Italië2 – 1
11.12 oktober 2012Vlag van Engeland Engeland – San Marino Vlag van San Marino5 – 0Kwalificatie WK 2014
12.14 november 2012Vlag van Zweden Zweden – Engeland Vlag van Engeland4 – 2Vriendschappelijk
13.6 februari 2013Vlag van Engeland Engeland – Brazilië Vlag van Brazilië2 – 1
14.29 mei 2013Vlag van Engeland Engeland – Ierland Vlag van Ierland1 – 1
15.2 juni 2013Vlag van Brazilië Brazilië – Engeland Vlag van Engeland2 – 2
16.14 augustus 2013Vlag van Engeland Engeland – Schotland Vlag van Schotland3 – 2
17.6 september 2013Vlag van Engeland Engeland – Moldavië Vlag van Moldavië4 – 0Kwalificatie WK 2014
18.10 september 2013Vlag van Oekraïne Oekraïne – Engeland Vlag van Engeland0 – 0
19.11 oktober 2013Vlag van Engeland Engeland – Montenegro Vlag van Montenegro4 – 1
20.15 oktober 2013Vlag van Engeland Engeland – Polen Vlag van Polen2 – 0
21.15 november 2013Vlag van Engeland Engeland – Chili Vlag van Chili0 – 2Vriendschappelijk
22.5 maart 2014Vlag van Engeland Engeland – Denemarken Vlag van Denemarken1 – 0
23.30 mei 2014Vlag van Engeland Engeland – Peru Vlag van Peru3 – 0Goal 65'
24.7 juni 2014Vlag van Engeland Engeland – Honduras Vlag van Honduras (1949-2022)0 – 0
25.14 juni 2014Vlag van Engeland Engeland – Italië Vlag van Italië1 – 2WK 2014
26.19 juni 2014Vlag van Uruguay Uruguay – Engeland Vlag van Engeland2 – 1
27.24 juni 2014Vlag van Costa Rica Costa Rica – Engeland Vlag van Engeland0 – 0
28.3 september 2014Vlag van Engeland Engeland – Noorwegen Vlag van Noorwegen1 – 0Vriendschappelijk
29.8 september 2014Vlag van Zwitserland Zwitserland – Engeland Vlag van Engeland0 – 2Kwalificatie EK 2016
30.9 oktober 2014Vlag van Engeland Engeland – San Marino Vlag van San Marino5 – 0
31.12 oktober 2014Vlag van Estland Estland – Engeland Vlag van Engeland0 – 1
32.15 november 2014Vlag van Engeland Engeland – Slovenië Vlag van Slovenië3 – 1
33.18 november 2014Vlag van Schotland Schotland – Engeland Vlag van Engeland1 – 3Vriendschappelijk
34.27 maart 2015Vlag van Engeland Engeland – Litouwen Vlag van Litouwen4 – 0Kwalificatie EK 2016
35.7 juni 2015Vlag van Ierland Ierland – Engeland Vlag van Engeland0 – 0Vriendschappelijk
36.14 juni 2015Vlag van Slovenië Slovenië – Engeland Vlag van Engeland2 – 3Kwalificatie EK 2016
37.8 september 2015Vlag van Engeland Engeland – Zwitserland Vlag van Zwitserland2 – 0
38.9 oktober 2015Vlag van Engeland Engeland – Estland Vlag van Estland2 – 0
39.13 november 2015Vlag van Spanje Spanje – Engeland Vlag van Engeland2 – 0Vriendschappelijk
40.17 november 2015Vlag van Engeland Engeland – Frankrijk Vlag van Frankrijk2 – 0
41.26 maart 2016Vlag van Duitsland Duitsland – Engeland Vlag van Engeland2 – 3
42.22 mei 2016Vlag van Engeland Engeland – Turkije Vlag van Turkije2 – 1
43.2 juni 2016Vlag van Engeland Engeland – Portugal Vlag van Portugal1 – 0
44.11 juni 2016Vlag van Engeland Engeland – Rusland Vlag van Rusland1 – 1EK 2016
45.16 juni 2016Vlag van Engeland Engeland – Wales Vlag van Wales2 – 1
46.20 juni 2016Vlag van Slowakije Slowakije – Engeland Vlag van Engeland0 – 0
47.27 juni 2016Vlag van Engeland Engeland – IJsland Vlag van IJsland1 – 2

Bijgewerkt op 27 juni 2016.[12]

Erelijst

[bewerken | brontekst bewerken]
Vlag van Engeland Chelsea
Individueel
  • Aston Villa Goal of the Season: 2005/06
  • Burnley Player of the Year: 2004/05
  • Burnley Young Player of the Year: 2004/05
  • Bolton Wanderers Players' Player of the Year: 2008/09
  • Premier League PFA Team of the Year: 2013/14, 2014/15

Zie ook

[bewerken | brontekst bewerken]
Zie de categorie Gary Cahill van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gary_Cahill&oldid=70520549"