Geelbandral

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geelbandral
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Gallirallus philippensis.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Gruiformes (Kraanvogelachtigen)
Familie: Rallidae (Rallen, koeten en waterhoentjes)
Geslacht: Gallirallus
Soort
Gallirallus philippensis
(Linnaeus, 1766)
Geelbandral op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

Geelbandral (Gallirallus philippensis) is een ral die voorkomt in grote delen van Australazië en het zuidwesten van de Grote Oceaan.

Kenmerken[bewerken]

De geelbandral is een grotendeels terrestrische vogel, die ongeveer 28 tot 33 cm lang wordt.[2] De bovenzijde is voornamelijk bruin, de onderzijde is zwart met wit. Ze hebben een witte wenkbrauw, een kastanjebruine band van de snavel tot in de nek en een vaalgele band op de borst.

Ondersoorten, verspreiding en leefgebied[bewerken]

De geelbandral komt voor in grote delen van Australazië en het zuidwesten van de Grote Oceaan waaronder de Filipijnen, Nieuw-Guinea, Australië en talloze kleinere eilanden van de tropen tot aan de Sub-antarctische Eilanden.

Het leefgebied bestaat uit een groot aantal typen draslanden zoals moerassen, meertjes, beken, overstromingsvlakten, riviermondingen, mangrove en afvalwaterzuiveringen. Bovendien kan de vogel aangetroffen worden in droog grasland, heide, half bebost gebied met struikgewas, weiland, akkers, grote tuinen, parken, vliegvelden en golfterreinen, mits er dicht struikgewas of riet in de nabijheid is om zich in te verbergen. De vogel komt zelfs voor op kale eilanden en tot op 3600 m boven zeeniveau.[3]

Er zijn 22 ondersoorten bekend van de geelbandral:[4]


Voedsel[bewerken]

De geelbandral is een allesetende aaseter. Hun dieet bestaat onder andere uit diverse soorten gewervelden en ongewervelden, zaden, gevallen fruit en ander plantaardig materiaal. Verder eten ze afval en aas.

Voortplanting[bewerken]

Het nest van de geelbandral is meestal te vinden in dichte gras of roodachtige vegetatie vlak bij het water. De gemiddelde leg is vijf tot 8 eieren per keer.

Status[bewerken]

De vogel heeft een groot verspreidingsgebied en ook een groot aanpassingsvermogen. Op een paar eilanden wordt deze ral echter bedreigd door ingevoerde huiskatten en andere predatoren zoals op sommige de Fijieilanden. Op Taveuni, West-Samoa en Niue is het echter een algemeen voorkomende vogelsoort. Daarom staat de soort als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]