Generaties mobiele telefonie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mobiele telefonie
Generaties

0G

0.5G

1G

2G

2.5G

2.75G

3G

3.5G

3.75G

3.9G

4G

5G

Mobiele telefonie kan worden opgedeeld in generaties.

Een nieuwe generatie van standaarden brengt steeds een fundamentele verandering in de aard van de telecommunicatiediensten met zich mee.

1946: 0G[1] (Generatie nul)[bewerken]

De eerste commerciële draadloze telefoon. Deze maakte gebruik van analoge radiosignalen en had ongeveer de grootte van een zakenkoffertje. De technologie bestond daarvoor al in privénetwerken (gesloten netwerken), bijvoorbeeld in politiewagens. De apparaten werden vaak ingebouwd in vrachtwagens en koffertjes, en dienden vooral voor mensen die verplaatsingen maakten voor hun werk maar steeds in contact met het bedrijf of klanten moesten blijven.

1980: 1G[2] (1e generatie - NMT)[bewerken]

De eerste draadloze telefoon voor thuisgebruik. Ze hadden ongeveer de grootte van een walkietalkie en maakten ook van analoge radiosignalen gebruik. Ze boden alleen een beldienst aan (voice-only, speech-only), omwille van de zeer lage bandbreedte die een groter dataverkeer nog niet mogelijk maakte. Bovendien waren de verschillende systemen slecht compatibel met elkaar, hetgeen zorgde voor een versplinterde telecommunicatiemarkt waarin roaming zoals we dat vandaag kennen nog niet mogelijk was.

1991: 2G[3] (2e generatie - GSM/GPRS/EDGE)[bewerken]

De eerste gsm's zoals we ze nu kennen. Ze waren niet groter dan een hand en maakten voor het eerst gebruik van digitale signalen. Deze signalen zorgden voor een veiliger verbinding door middel van digitale dataencryptie en hadden een grotere reikwijdte. Dankzij de hogere bandbreedte was het nu mogelijk om tekstberichten (sms) te versturen (1993),[4] en later ook multimediaberichten (MMS) zoals afbeeldingen (1998), en om mobiel internet te raadplegen met WAP-technologie (1998).[5] De transmissiesnelheid bedroeg toen 9,6 Kbit/s (1,2 Kbyte/s). De 2G-standaard sloeg in als een bom en gsm's zijn tegenwoordig niet meer weg te denken. De mobiele internetdienst werd echter zeer koel onthaald door consumenten, een trend die zich tot het eind van de volgende generatie zou voortzetten.


Het imago van de gsm kreeg opnieuw een boost met een verbeterde technologie die transmissiesnelheden tussen de 56Kbit/s (7 Kbyte/s) en 114Kbit/s (14,25 Kbyte/s) kon bieden. Deze verhoging werd mogelijk door gedeeltelijk gebruik te maken van pakketschakeling, dat gebruikers toelaat datapakketjes te versturen en te ontvangen. Men betaalt op die manier geen belminuten meer maar belbytes. Gsm's werden ook eleganter en dunner. Beeldschermen van de (destijds) duurdere gsm-modellen waren niet meer zwart-wit maar in kleur om in te spelen op de opmars van multimediatoepassingen. Later, vanaf 2003, deed ook EDGE, en EDGE evolution hun intrede, een standaard die specialisten 2.75G noemen, maar die eigenlijk voldoet aan de specificaties voor 3G. Het verschil is dat deze technologie geen (dure) nieuwe infrastructuur vereist.

2003: 3G[6] (3e generatie - UMTS/HSDPA/HSUPA/HSDPA+)[bewerken]

De Internationale Mobiele Telecommunicatie-2000 standaard (IMT-2000), ook wel 3G genoemd, is een familie van verschillende standaarden. Elk jaar verbeterde de technologie en daarmee ook de snelheid. Zo had het oorspronkelijke 3G een transmissiesnelheid van 384 Kbit/s (48 Kbyte/s) in zowel de Up- als Downlink. Later kwam HSDPA dat de downlinksnelheid verhoogde tot maximaal 14.4 Mbit/s (1,8 Mbyte/s) en vervolgens HSDPA+ dat de snelheid verhoogde tot 28.8 Mbit/s. HSDPA kent een uplink broertje HSUPA dat de uplinksnelheid verhoogde tot 2 Mbit/s.

2010: 4G[7] (4e Generatie - LTE/LTE-Advanced)[bewerken]

4G is gebaseerd op geavanceerde LTE-technologie (Long Term Evolution) en biedt een veilige IP-gebaseerde oplossing voor nieuwe telecommunicatiediensten zoals IP-telefonie, ultrabreedband mobiel internet, onlinegamingdiensten en performante multimedia-streaming. Met theoretische snelheden tot 100Mbit/s, zou men van al deze toepassingen probleemloos gebruikmaken in de auto of in de trein. 4G is backwards compatibel, oftewel achterwaarts verenigbaar, met 2G- en 3G-technologieën. In 2010 is men volop bezig netwerken te bouwen en te testen, maar door de wereldwijde crisis van 2009 en het onverwachte lage rendement van 3G eerder kijken de meeste spelers in de telecommunicatiesector liever de kat uit de boom dan onmiddellijk veel te investeren in 4G. In 2010 worden er 4G-licenties geveild in België en in 2011 in Nederland. Deze zouden een stuk goedkoper zijn dan de voormalige 3G-licenties. Om 4G toekomst vast te houden voor een periode van op zijn minst tien jaar is er voorzien in een upgrade die LTE-Advanced heet, met deze technologie is het mogelijk om snelheden van 1Gbit/s te realiseren op de down link van het Radio path. Verdere ontwikkelingen zijn er niet voorzien voor 4G. Dus vermoedelijk zal na LTE-Advanced een 5G-technologie gaan komen waarvan nog niet duidelijk is hoe deze er technisch uit gaat zien.