George Emil Palade

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  George Emil Palade
19 november 19127 oktober 2008
Afbeelding gewenst
Geboorteland Roemenië
Geboorteplaats Iași
Plaats van overlijden San Diego
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 1974
Reden Voor het beschrijven van de structuur en functie van organellen in biologische cellen.
Samen met Albert Claude
Christian de Duve
Voorganger(s) Karl von Frisch
Konrad Lorenz
Niko Tinbergen
Opvolger(s) David Baltimore
Renato Dulbecco
Howard Temin
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

George Emil Palade (Iași (Moldavië), 19 november 1912San Diego (Californië),[1] 7 oktober 2008) was een Roemeens-Amerikaanse arts en celbioloog. In 1974 deelde hij de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde met Albert Claude en Christian de Duve voor het beschrijven van de structuur en functie van organellen in biologische cellen.

Biografie[bewerken]

Palade was de zoon van Emil Palade, professor filosofie, en de onderwijzeres Constanta Cantemir-Palade.[2] Hij ontving in 1940 een M.D. van de Carol Davila University of Medicine and Pharmacy van de Universiteit van Boekarest. Hij was lid van de faculteit, tot hij in 1945 naar de Verenigde Staten vertrok voor een postdoctorale opleiding. Daar werkte hij samen met biochemicus Albert Claude aan de Rockefeller-universiteit.

In 1952 werd Palade een genaturaliseerd inwoner van de Verenigde Staten. Hij was een professor aan achtereenvolgens het Rockefeller Instituut (1958-1972), de Yale-universiteit (1973-1990) en aan de Universiteit van Californië - San Diego (1990-2001).

Werk[bewerken]

Palade heeft een belangrijk aandeel gehad in de ontrafeling van verschillende biochemische processen. Met behulp van nieuwe, door hem ontwikkelde elektronenmicroscopie slaagde hij erin om in 1952 als eerste de structuur van mitochondria in kaart te brengen.[3] Samen met Siekevitz toonde hij in 1956 aan dat microsomen (waarvan aanvankelijk werd gedacht dat dit fragmenten mitochondria waren) onderdeel zijn van het intracellulaire transportsysteem.[4]

Daarnaast bestudeerde en beschreef hij cytoplasma (specifiek ribosomen), deed onderzoek naar chemische synapsis en ontwikkelde betere methodes van ultracentrifugeren, elektronenmicroscopie en het prepareren van weefsel voor laboratoriumonderzoek.

In 1970 kreeg hij samen met Renato Dulbecco de Louisa Gross Horwitz-prijs voor Biologie of Biochemie van de Columbia-universiteit. Naast de Nobelprijs kreeg hij in 1966 de Albert Lasker Award for Basic Medical Research en in 1986 de National Medal of Science.

George Emil Palade overleed op 95-jarige leeftijd.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b George Palade, Nobel Winner for Work Inspiring Modern Cell Biology, Dies at 95. The New York Times (9 oktober 2008)
  2. (en) Biografie George Emil Palade op Notable Names Database (NNDb). Geraadpleegd op 18 juni 2015
  3. G. Palade (1952). The fine structure of mitochondria. Anat Rec 114 (3): 427-51 . PMID:12996882.
  4. G. Palade, P. Siekevitz (1956). Pancreatic microsomes; an integrated morphological and biochemical study. J Biophys Biochem Cytol. 2 (6): 671-90 . PMID:13398437.