George de Fretes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
George de Fretes
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Geboren Bandung, 23 december 1921
Overleden Torrance, 19 november 1981
Land Vlag van Nederland Nederlands-Indië
Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1936-1981
Genre(s) Krontjong, Indorock
Beroep steelgitarist, zanger, componist
Instrument(en) Steelgitaar, vocalen
Act(s) Hawaiian Little Boys, The Royal Hawaiian Quintet, The Royal Hawaiian Minstrels
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

George de Fretes (Bandung (Nederlands-Indië), 23 december 1921Torrance (Californië), 19 november 1981) was een Ambonees steelgitarist, zanger en componist.

De Fretes werd geboren uit het huwelijk van KNIL militair Anton Balthasar de Fretes en Carolina Tersemas. Als kind speelde hij al op met water gevulde flessen en luisterde naar de radio als daar muziek te horen was van Sol Hoopi, een beroemde Hawaïaanse gitarist uit de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw.

In 1936 won de Fretes met de "Hawaiian Little Boys" (met onder anderen Vic Spangenberg, Hans de Water, Leo Cress en Guus Schrijn) zijn eerste prijs, een aanmoedigingsprijs op een Hawaiianconcours in Batavia. Voor de eerste prijs kwam hij niet in aanmerking omdat de gemiddelde leeftijd van de bandleden slechts veertien jaar was er er dus buiten mededinging moest worden meegedaan. Het bezorgde de "Hawaiian Little Boys" wel een optreden voor NIROM, de Nederlands-Indische Radio Omroep.

Toen hij zestien was formeerde de Fretes the Royal Hawaiian Quintet, waarin ook broer Arie meespeelde. Met De Fretes inmiddels befaamde compositie Royal Hawaiian Hula wonnen ze een concours in 1937.

In de lente van 1938 werd hij op een ander concours in Soerabaja gekozen tot "Kampioen van de Archipel" met zijn band, die inmiddels was omgedoopt tot The Royal Hawaiian Minstrels. Onder deze naam verzorgt de band 67 jaar na dato nog steeds optredens.

In Nederlands-Indië waren the Royal Hawaiian Minstrels tot aan het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog de meest gevraagde en duurst betaalde band. In de oorlog was het spelen van Hawaiimuziek verboden en veranderde men de naam in Suara Istana (stem van het paleis) en speelde met succes Krontjongmuziek.

Na de oorlog was hun succes zo groot dat dit resulteerde in het feit dat de groep zich soms opsplitste en op twee plaatsen tegelijk optrad. De vaste kern waren de broers George, John, Arie en Peter; aangevuld met neef Tony, Bram Titaley en de vaste zangeres Joyce Aubrey (toen nog de echtgenote van George), aangevuld met andere muzikanten.

Begin jaren 50 scheidde George van Joyce die met hun dochtertje Wanda naar Nederland vertrok. George kwam in 1958 als verstekeling op de Johan van Oldebarneveldt mee en zijn roem was hem al vooruit gereisd want producer Jan de Winter van Phonogram telegrafeerde alvast naar het schip dat men hem graag onder contract wilde hebben. Op 1 september 1958 trad George de Fretes voor het eerst in Nederland op in Utrecht, op een dag voor grammofoonplatenhandelaren. In de opnieuw geformeerde Royal Hawaiian Minstrels speelde naast George ook onder anderen Bill Thoma, Wim van der Beek en zong Joyce Aubrey. Het was zo'n succes dat hij een paar weken later al zijn eigen radioshow bij de AVRO had en met de Kerst van 1958 te zien was met een eigen TV show. (De Nederlandse TV bestond in die tijd nog uit 1 zender die in zwart/wit uitzond). Hij liet onder andere Tickling the strings horen, een moeilijk nummer dat hij geblinddoekt speelde.

Zijn komst naar Nederland veroorzaakte nogal wat opschudding omdat zijn leerling Rudi Wairata - die eerder naar Nederland was gekomen - al zijn nummers had gestolen en op de plaat gezet met zijn Amboina Serenaders, waar De Fretes ex-vrouw Joyce Aubrey de vaste zangeres van was geweest. De rechter ontmaskerde Rudi als bedrieger en lange tijd mocht hij niet meer optreden in Nederland.

George de Fretes was een muzikaal genie. Hij componeerde tientallen nummers, speelde veel instrumenten waaronder: Trompet, saxofoon, gitaar, viool; maar was een kampioen op de steelgitaar. Zijn muzikale oeuvre beslaat maar liefst 65 LP's .

Zijn zaken kon hij echter nauwelijks goed regelen en hij werd door Jan en alleman in de Nederlandse muziekwereld belazerd. De belangstelling voor Hawaiianmuziek verdween begin jaren 60 maar de invloed van George was enorm op de zogenaamde indorock muzikanten.

In 1966 maakte hij nog een tournee met de Tielman Brothers, die hij nog kende uit Indië, door Duitsland, Zwitserland en Scandinavië. Ook maakte hij in dat jaar een LP met het Duitse orkest van Frank Valdor alvorens Nederland voor goed de rug toe te keren en naar de Verenigde Staten te vertrekken.

Van 1969 tot en met 1981 woonde hij in Los Angeles waar hij op 19 november van dat jaar aan een hartaanval zou overlijden. Hij werd begraven naast zijn idool Sol Hoopi en ze hebben dezelfde bronzen gedenkplaat op hun graf, want George had zijn idool allang geleden overtroffen en speciaal voor hem had men ruimte naast Sol Hoopi gemaakt.

The Royal Hawaiian Minstrels zijn na de dood van George gewoon verdergegaan. Er bestond een groep van die naam in de Verenigde Staten met broer John en in Nederland met broer Peter de Fretes en Roy de Fretes (de zoon van Arie de Fretes) , die ieder jaar op de Pasar Malam in Den Haag spelen. De Fretes dochter Wanda werd begin jaren zestig erg bekend in Nederland als tienerzangeres. Ze maakte platen in Nederland en Duitsland en zong ook regelmatig in de band van haar vader waarmee ze ook in Indonesië, Japan en Hawaii optrad. Zie voor de geschiedenis van deze legendarische groep ook het boek: Muziek van de duivel! van Jean Thomassen dat in 2009 bij uitgeverij ASPEKT zou verschijnen.