Gerolf Annemans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gerolf Annemans
Afbeelding gewenst
Naam Gerolf Emma Jozef Annemans
Geboren Antwerpen, 8 november 1958
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij 1985 - 2004 Vlaams Blok
2004 - heden Vlaams Belang
Functies
1987 - heden Volksvertegenwoordiger[1]
1987 - 2013 Fractieleider Kamer van Volks-
vertegenwoordigers
2000 - heden Gemeenteraadslid Antwerpen
2012 - heden Voorzitter Vlaams Belang
Website
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Media

Gerolf Emma Jozef Annemans (Antwerpen, 8 november 1958) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politicus. Hij zetelt in de federale Kamer en is tevens voorzitter van het Vlaams Belang.

Levensloop[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Annemans studeerde rechten, en haalde zijn licentiaatsdiploma in 1982. Tijdens zijn studietijd had hij diverse nevenfuncties. Hij was onder meer lid van de departementsraad rechten en de raad van beheer en het dagelijks bestuur van de Universitaire Instelling Antwerpen, hoofdredacteur van de SW-krant en lid van het presidium van Sofia, de studentenvereniging van de rechten. In het academiejaar 1980-1981 was hij bovendien hoofdredacteur van het studentenblad Tegenstroom, tijdschrift van KVHV-Antwerpen. Annemans verzorgde ook enkele rubrieken in het weekblad 't Pallieterke, waarvan hij op termijn mogelijk hoofdredacteur zou worden, maar uiteindelijk koos hij voor een engagement in de politiek.

Vlaams Blok / Vlaams Belang[bewerken]

Gerolf Annemans is actief binnen het Vlaams Blok (sedert 14 november 2004 Vlaams Belang) sinds 1985, toen hem de plaats van eerste opvolger op de Antwerpse Kamerlijst werd aangeboden. Sinds februari 1987 zetelt hij in het federale parlement en hij is daarmee het langstzittende Vlaams-Belang-kamerlid. Hij was tot 2013 fractievoorzitter, en onder zijn leiding groeide het Vlaams Blok uit van een tweemansfractie tot de op drie na grootste Vlaamse fractie met 18 leden (Belgische federale verkiezingen 2003). Daarnaast is Annemans ook lid van het partijbestuur, was hij voorzitter van de studiedienst van het Vlaams Belang en is hij nog steeds gemeenteraadslid te Antwerpen.

Een kwart eeuw parlementaire oppositie[bewerken]

Annemans wordt algemeen beschouwd als een begenadigd spreker die kan overtuigen in parlementaire debatten door de verbanden aan te tonen die tussen verschillende politieke dossiers bestaan. Hij hamert in zijn toespraken en zijn parlementaire werk steeds op wat hij de 'Belgische ziekte' noemt. Zijn analyses worden niet altijd gedeeld in het halfrond, maar hij krijgt van vriend en vijand respect voor zijn vasthoudendheid en de manier waarop hij delicate dossiers sereen en menselijk benadert, zonder ooit in te boeten aan consequentie. Met deze aanpak oogstte hij in de verschillende politieke partijen respect (o.a. bij Renaat Landuyt, Eric Van Rompuy, Pieter De Crem, Leo Delcroix), maar het viel hem moeilijk dit te verzilveren door het cordon sanitaire waarin zijn partij is opgesloten. Over dat cordon stelt Annemans evenwel steeds dat het een probleem is van de ganse Vlaamse politiek (want opgelegd door de Franstalige politieke partijen en hun linkse politieke handlangers in Vlaanderen) en dat hij niet gelooft dat het cordon het Vlaams Belang ooit klein zal krijgen. Annemans hoopt het argument dat het zinloos is om voor het Vlaams Belang te stemmen te neutraliseren door te zeggen dat zijn partij fungeert als een 'stok achter de deur', dus als alternatief voor de N-VA en in het algemeen als zweeppartij. Recent noemt hij zich niet alleen Vlaams-nationalist, maar ook republikein. Daarmee pleit hij voor een diepgaande maatschappelijke vernieuwing door Vlaamse onafhankelijkheid, maar eveneens door een verregaande transformatie van de EU op basis van het beginsel van soevereiniteit.

Lid vervolgings- en onderzoekscommissies[bewerken]

In zijn kruistocht tegen wat hij diagnosticeert als de 'Belgische ziekte' - de politiek-ambtelijke gordiaanse knoop die inefficiëntie, bestuurlijke onverschilligheid en corruptie in de hand werkt - maakte hij deel uit van verschillende parlementaire commissies die onregelmatigheden, schandalen en malversaties tegen het licht wilden houden. Zo maakte Annemans deel uit van de Dutroux-commissie (1996), de Bende-van-Nijvel-commissie (ook 1996), de dioxinecrisis-commissie (1999), de Sabena-commissie (2001) en de twee commissies n.a.v. het Fortis-schandaal: de eigenlijke Fortis-onderzoekscommissie (2009) en de zgn. 'Bijzondere commissie belast met het onderzoek naar de financiële- en bankcrisis' (eveneens 2009).

Annemans en Lijst Dedecker[bewerken]

Annemans vermeldde na de federale verkiezingen van 10 juni 2007 op zijn weblog dat hij de partij waarschuwde voor onderschatting van de 'factor Dedecker'. Hij geloofde niet dat de Lijst Dedecker een tijdelijke onsamenhangende hype voorstelde zoals destijds de partij ROSSEM van Jean-Pierre Van Rossem.[2] Dedecker heeft, aldus Annemans, "het aloude monopolie van het VB, dat van Robin Hood, de grote muil en de Lucky Luke waar ze allemaal schrik van hebben, doorbroken". Daarenboven werd Jean-Marie Dedecker als republikein na de federale verkiezingen wel door Koning Albert II ontvangen bij zijn raadplegingen, en toenmalig partijvoorzitter Frank Vanhecke niet.[3]
Annemans noemde het in De zevende dag, een zondags duidingsprogramma van de VRT, d.d. 17 juni 2007, een vergissing om niet samen te werken met de LDD.

Ordelijke Opdeling van België (O2)[bewerken]

In 2010 kondigde Annemans aan een boek te schrijven dat een concrete blauwdruk wou zijn van een 'actieve voorbereiding van de Vlaamse onafhankelijkheid'. In het boek dat hij samen met Steven Utsi einde oktober 2010 voorstelde, benadrukt hij dat de Vlamingen een open strategie moeten volgen en zich niet mogen blindstaren op concrete onafhankelijkheidsscenario's. Vanuit het perspectief van het internationale recht heeft Vlaanderen immers nu al een ijzersterk dossier om, desgevallend, op eigen initiatief België te ontbinden. Het komt er vooral op aan de Franstalige zetten op het 'laat-Belgische schaakbord' te ontzenuwen en een bijzondere gevoeligheid te ontwikkelen voor het juiste moment om uit België te stappen. In vijf uitgaven gingen van het boek, een Engelse vertaling incluis, meer dan 6.000 exemplaren over de toonbank, wat een Vlaams bestsellersucces mag worden genoemd. De vierde editie werd in 2012 bij vonnis van de Brusselse rechtbank van koophandel verboden, omdat de rechten van een Brits telecombedrijf zouden zijn geschonden door de opvallende verwijzing op de kaft van het boek naar het chemische symbool voor zuurstof (O2). Het boek inspireerde Annemans tot twee manifesten die het Vlaams Belang inhoudelijk opnieuw scherpte moeten verlenen: het Hoofdstad-Manifest (lente 2013, over Brussel) en het Europa-Manifest (herfst 2013).

Partij-ideoloog[bewerken]

Met dit boek en deze manifesten bevestigt Annemans het imago de ideoloog van de partij te zijn. Hij beschouwt het Vlaams Belang als een 'ideeënfabriekje' en als een maatschappelijke voorhoede. Deze opvattingen spreken duidelijk uit zijn jongste boek '(2014): 1914-2014: van loopgraven tot republiek'. In een interview in het actualiteitsprogramma 'De Zevende Dag' (d.d. 6 april 2014) licht hij toe dat dit boek niet zozeer als zijn politiek testament mag worden beschouwd, maar als een helikopterperspectief waarmee hij naar het Vlaams Belang in het verleden kijkt en naar de uitdagingen voor de partij in de eenentwintigste-eeuwse toekomst. Als voorzitter van de Studiedienst van het Vlaams Belang en later als partijvoorzitter was en is hij eindverantwoordelijke voor de redactie van het verkiezingsprogramma en voor de geregelde ideologische congressen en de colloquia en symposia van de partij. Over nationalistische, ethische en veiligheidsthema's schreef hij in totaal een tiental boeken.

Hij wordt vaak genoemd als medeauteur van het in brede kringen vermaledijde '70 puntenplan' van het Vlaams Blok, maar dat is niet correct. De immigratiestandpunten van Annemans zijn duidelijk en hij heeft steeds de nadruk gelegd op de noodzaak van een uitgewerkt luik over het immigratievraagstuk in het partijprogramma. Vanuit de oppositie de indruk wekken dat het Vlaams Blok/Belang beleidsplannen op tafel wilde leggen, zoals het 70 puntenplan, dreigde misverstanden in de hand te werken. De politieke geschiedenis van het cordon sanitaire heeft dat volgens hem ook aangetoond.

Partijvoorzitter[bewerken]

Op zondag 16 december 2012 werd Annemans verkozen tot nieuwe partijvoorzitter van het Vlaams Belang. Hij volgde hiermee Bruno Valkeniers op na de tegenvallende verkiezingsresultaten van 2012, waarbij de partij onder meer in Antwerpen amper een derde van haar stemmen kon behouden. Zijn voorzitterschap werd tijdens een geheime stemming goedgekeurd door een ruime meerderheid van 92 procent. De nieuwe Vlaams Belang-voorman pleitte voor een streng immigratiebeleid en een gewijzigd Europees samenwerkingsverband om de Vlaamse onafhankelijkheidseis kracht bij te zetten.[4] Critici stellen dat met het voorzitterschap van Annemans het oude Vlaams Blok helemaal terug is.[5]

Privé[bewerken]

Gerolf Annemans is getrouwd en heeft drie kinderen.[6]

Bibliografie[bewerken]

Annemans is auteur of medeauteur van een aantal boeken en Vlaams Blok-brochures:

  • Onafhankelijkheid moet en kan
  • Dossier Gastarbeid
  • Dit leven is in gevaar
  • Het Vlaams Blok: de gezinspartij
  • Project Vlaamse Staat; NVI, 1993 - samen met Luk Van Nieuwenhuysen en Karim Van Overmeire
  • De Ordelijke Opdeling van België - Zuurstof voor Vlaanderen; Egmont, 2010-2012
  • Diverse verkiezingsprogramma's van het Vlaams Blok
  • Dutroux, te veel om te geloven; Egmont, 2004
  • Operatie Vlaamse Onafhankelijkheid; Egmont, 2008
  • 1914-2014: van loopgraven tot republiek; Egmont, 2014
  • Het dwaze taboe. Een meta-analyse van internationale en nationale studies omtrent criminaliteit en etniciteit; Egmont, 2005 - samen met Marjan Bodein

Externe links[bewerken]

Noten
Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Gerolf Annemans.