Giò Ponti
Dit artikel gaat over de architect Giovanni Ponti. Niet te verwarren met de politicus Giovanni Ponti.
| Giò Ponti | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Gio Ponti in de jaren 1950 | ||||
| Persoonsinformatie | ||||
| Volledige naam | Giovanni Ponti | |||
| Pseudoniem | Archias | |||
| Nationaliteit | Italiaans | |||
| Geboortedatum | 18 november 1891 | |||
| Geboorteplaats | Milaan | |||
| Overlijdensdatum | 16 september 1979 | |||
| Overlijdensplaats | Milaan | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Alma mater | Politecnico di Milano | |||
| Beroep(en) | Architect | |||
| Werkveld(en) | architectuur, ontwerp, scenografie, schilderkunst | |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Stijl | rationalisme, Rationalism of Lake Como | |||
| Werkgever(s) | Politecnico di Milano, Architectuur- en urbanismefaculteit van de Universiteit van São Paulo (3 september 1952 – 31 december 1952)[1] | |||
| Werklocatie | Milaan, São Paulo | |||
| Werken | ||||
| Belangrijke gebouwen | Bijenkorf Eindhoven, Pirellitoren | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Archieflocatie | Universiteitsarchief van ETH Zürich[2] | |||
| Kunstenaarsmaplocatie | Frick-kunstreferentiebibliotheek | |||
| Website | ||||
| RKD-profiel | ||||
| ||||
Giovanni (Giò) Ponti (Milaan, 18 november 1891 – aldaar, 16 september 1979) was een Italiaanse architect, schrijver en industrieel ontwerper.
In zijn ruim zestigjarige carrière ontwierp hij meubels, gebruiksvoorwerpen en gebouwen. Bekende gebouwen van zijn hand zijn de Pirellitoren in Milaan (samen met Pier Luigi Nervi), het Palazzo Liviano in Padua, het Denver Art Museum (North Building) en het warenhuis van De Bijenkorf in Eindhoven. Vanwege zijn invloed en verscheidenheid aan onderwerpen in diverse disciplines, wordt hij ook wel de 'vader van het modern Italiaans design' genoemd.[3]
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Giovanni Ponti werd geboren in Milaan op 18 november 1891. Hij startte met een studie architectuur aan de Technische Universiteit van Milaan (Politecnico di Milano), maar deze werd door zijn dienstplicht tijdens de Eerste Wereldoorlog onderbroken.[3] Nadat hij in 1921 afstudeerde, startte hij een architectenbureau met Mino Fiocchi en Emilio Lancia.[4] Zijn werk werd in 1923 voor het eerst tentoongesteld tijdens de Biënnale van de Decoratieve Kunsten in Monza, waarna hij als lid van het uitvoerend comité betrokken raakte bij de organisatie van de Triënnales van Milaan. Datzelfde jaar startte hij als artistiek directeur bij keramiekproducent Manifattura Ceramica Richard Ginori waar hij grote invloed had op de vernieuwing van de producten.[3][4] In 1925 werden zijn werken voor deze fabrikant getoond tijdens de Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes waar zij erg in de smaak vielen.[5]
Met Emilio Lancia richtte hij in 1926 Studio Ponti-Lancia op.[4] In deze periode werd Ponti's werk sterk beïnvloed door de Novecento Italiano, een kunstbeweging die paste binnen de fascistische ideologie van Benito Mussolini.[4] Deze stijl is onder meer te zien in het ontwerp voor zijn privéwoning aan de Via Randaccio 9 in Milaan uit 1925 en het interieur van het Palazzo Contini-Bonacossi in Florence uit 1931.[4]
Rond 1927 ontstond in Italië een nieuwe stijlbeweging, de Movimento Italiano per l’Architettura Razionale, het Italiaans rationalisme, die gebruik maakte van nieuwe ontwikkelingen in de bouwtechnologie. Ponti was een aanhanger van deze nieuwe stijl en hij had grote invloed op de verdere ontwikkeling de stijlbeweging. Dit deed hij onder meer via het tijdschrift Domus dat hij in 1928 oprichtte en schreef over design en architectuur en zijn betrokkenheid bij de Triënnales van Milaan.[4]
In 1933 begon hij Studio Ponti-Fornaroli-Soncini met ingenieurs Antonio Fornaroli en Eugenio Soncini.[4] Datzelfde jaar schreef hij het boek La Casa all’Italiana ('Het huis in Italiaanse stijl') waarin hij stelde dat Italiaanse huizen, ondanks stijlvernieuwingen en -veranderingen, niet hun Italiaanse karakter mochten verliezen.[4] Tussen 1931 en 1936 was hij betrokken bij het ontwerp van de Domus-woningen in Milaan.[4] Deze huizen hadden een typisch Malinese bouwstijl aan de buitenzijde, maar hadden moderne en innovatieve interieurs waarbij flexibiliteit en modulaire meubelen centraal stonden.[6] Ponti was van mening dat het interieur zich aan de mens moest aanpassen, en niet andersom.[3] In 1936 ontwierp hij het eerste Palazzo Montecatini; een modern flatgebouw waarvoor hij voor het eerst zowel betrokken was bij het ontwerp van het gebouw, als bij dat van het interieur en het meubilair.[4][7] Datzelfde jaar werd hij aangesteld als hoogleraar en vast staflid van de faculteit Architectuur aan de Technische Universiteit van Milaan, een functie die hij tot 1961 behield.[4]
In de jaren veertig was Ponti op architectonisch gebied weinig actief, maar richtte zich op schrijven, industrieel ontwerp en schilderen. In 1941 verliet hij het door hem opgerichte tijdschrift Domus en richtte het tijdschrift Stile op, waar hij tot 1947 bij betrokken bleef. In 1948 werd hij opnieuw hoofdredacteur van Domus.[4]
Vanaf de jaren vijftig namen zijn inspanningen in de architectuur opnieuw toe. In deze periode reisde hij veel en ontwierp onder meer twee villa's in Caracas in het midden van de jaren vijftig, enkele overheidskantoren in Bagdad (1958) en een auditorium in het Time & Life Building (1959) in New York.[4] De samenstelling binnen zijn kantoor veranderde in deze periode. Na het toetreden van Alberto Rosselli in 1954 veranderde de naam in Studio Ponti-Fornaroli-Rosselli.[4] Ook in eigen land bleef Ponti actief: hij was verantwoordelijk voor het ontwerp van de Pirellitoren (1955-1958) in Milaan. Het gebouw, met 32 verdiepingen, was op dat moment het hoogste gebouw van Europa.[4] In deze periode was hij tevens actief voor de Jsa-fabriek waar hij van 1950 tot en met 1958 textiel ontwierp.[4]
Tijdens zijn carrière werkte Ponti voor meer dan 120 bedrijven.[3] Hij overleed in Milaan op 16 september 1979.
Galerij
[bewerken | brontekst bewerken]
Pirellitoren, Milaan
Palazzo Liviano, Padua
Bijenkorf, Eindhoven
Denver Art Museum
Koffieservies, ontworpen door Ponti
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]- Biografische gegevens bij het RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis
- (en) Officiële website Gio Ponti
- ↑ Os professores de projeto da FAU-USP (1948-2018): esboços para a construção de um centro de memória; pagina('s): 96; geraadpleegd op: 19 juli 2021.
- ↑ https://vls.hsa.ethz.ch/client/link/de/archiv/einheit/cbc841eabfba4f90be8c519cfeb7ca7f; geraadpleegd op: 15 januari 2025.
- 1 2 3 4 5 "Alles wat u moet weten over de vader van het modern Italiaans design", De Tijd, 18 oktober 2018. Gearchiveerd op 3 november 2018. Geraadpleegd op 29 januari 2026.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Hadaya, Hagit, Gio Ponti. architecture-history.org. Gearchiveerd op 29 november 2022. Geraadpleegd op 29 januari 2026.
- ↑ (en) Gio Ponti. Casati Gallery. Geraadpleegd op 29 januari 2026.
- ↑ (en) Gio Ponti. MassModernDesign. Geraadpleegd op 29 januari 2026.
- ↑ First and Second Montecatini Buildings. 20th Century Architecture. Geraadpleegd op 29 januari 2026.
