Gilbert Hottois

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Gilbert Hottois (Brussel, 29 maart 1946) is een Belgisch filosoof.

Gilbert Hottois geeft les aan de Vrije Universiteit van Brussel en ook in Montreal. Hij heeft door grondige taalanalyse van de voornaamste filosofen van de 20e eeuw een theorie ontwikkeld die zegt dat de talige inflatie (gezwollenheid van het filosofisch discours) in de filosofie wordt veroorzaakt onder invloed van de technowetenschappelijke ontwikkeling.

Het TWOO (technowetenschappelijke ontwikkeling en onderzoek) heeft het alleenrecht verkregen op de buitentalige werkelijkheid en verandert deze werkelijkheid op een operatieve manier. Taal (symbolisch) en techniek (operatief) zijn in zoverre tegengesteld dat de techniek zich tot heden toe niet heeft kunnen inschrijven (of zich integreren) in de menselijke symbolische cultuur. In zijn eerste werk bestudeert Hottois de filosofie van Ludwig Wittgenstein. Later behandelt hij ook Jacques Derrida en Martin Heidegger, met wiens negatieve visie op techniek hij het grondig oneens is.

Eén van zijn voornaamste werken is zeer zeker "Le Signe et la Technique", een werk uit 1984. Een ander is "Entre Symboles et Technosciences" uit 1996. Hottois heeft een positieve visie op techniek. Hij baseert zich hiervoor op Jacques Ellul, een protestantse socioloog die sinds 1954 boeken schrijft over het technische fenomeen, en op Gilbert Simondon, die een ware optimist was waar het de vorming van een technische cultuur betreft. Heidegger en Ellul worden door Hottois beschouwd als pessimisten. Zij geloven niet in de mogelijkheid van een technische cultuur.

Simondon geloofde dit wel, maar was al te optimistisch. Hottois pleit voor een filosofische begeleiding van de technowetenschappelijke ontwikkeling en dat is ook wat hij doet : hij zetelt in bio-ethische commissies die een raadgevende functie hebben binnen de Europese Commissie. In 2001 publiceerde hij in samenwerking met 120 andere auteurs en specialisten de "Nouvelle encyclopédie de bioéthique", een waardige opvolger voor "Les mots de la bioéthique" uit de jaren '90. Het is hier dat de filosofische en pragmatische begeleiding van de technowetenschappen vorm vindt.