Girondins de Bordeaux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Girondins de bordeaux)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zie artikel Voor het gelijknamige Superleague Formula team, zie Girondins de Bordeaux (Superleague Formula).
Bordeaux
600px Dark blue with V.png
Naam Football Club des
Girondins de Bordeaux
Bijnaam Les Girondins
Les Bordelais
Marine et Blanc
Opgericht 1 oktober 1881
Stadion Matmut Atlantique
Capaciteit 42.115 plaatsen
Complex Château Bel Air (Le Haillan)
Voorzitter Vlag van Frankrijk Stéphane Martin
Eigenaar Vlag van Verenigde Staten GACP
Trainer Vlag van Brazilië Ricardo Gomes
Begroting € 65 miljoen[1]
Competitie Ligue 1
Thuis
Uit
Derde tenue
Geldig voor 2018/2019
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

FC Girondins de Bordeaux, kortweg Bordeaux, is een Franse voetbalclub, die uitkomt in de Ligue 1, de hoogste Franse competitie. Het is een van de succesvolste clubs in Frankrijk en heeft de meeste Europese wedstrijden gespeeld van alle Franse voetbalclubs. De club werd zes keer landskampioen. De aartsrivaal van Bordeaux is FC Toulouse. Wedstrijden tegen Toulouse worden ook wel de Derby de la Garonne genoemd. De andere rivalen zijn Olympique Marseille, Olympique Lyon en Paris Saint-Germain.

Geschiedenis[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Girondins de Bordeaux is als brede sportvereniging opgericht op 1 oktober 1881 onder de naam Société de gymnastique et de tir des Girondins. Wat betreft de naam: een Girondin in de naam van de club verwijst niet (niet direct althans) naar de politieke richting in de Franse Revolutie (1789) maar naar het departement, Gironde, waarin Bordeaux gelegen is. Onder druk van Raymond Brard werd in 1910 gestart met een voetbalafdeling. Het voetbal in de stad werd op dat moment gedomineerd door Stade Bordelais. Na één jaar werd hiermee gestopt en in 1919 werd de voetbalafdeling heropgericht. Na enkele fusies werd de naam Girondins Guyenne Sport. Na een nieuwe fusie met Argus Sport werden de clubkleuren van deze laatste (wit-marineblauw) overgenomen. De eerste officiële wedstrijd, tegen Burdigalienne, werd verloren met 12-0 in 1920. Geen voortreffelijke start dus.

In 1932 wordt het eerste noemenswaardige resultaat geboekt: een plaats in de achtste finale van de Franse bekercompetitie. Les Bordelais worden uitgeschakeld door Olympique Lillois: met 1-0 dit keer. Datzelfde jaar werd de Franse profcompetitie opgericht. Het zijn niet de Girondins die het profstatuut aannemen, maar wel SC La Bastidienne en Club Deportivo Espagnol. De Franse voetbalbond was hier niet zo gelukkig mee en hanteerde het principe één stad, één club (met uitzondering van de hoofdstad Parijs) en beide profclubs moesten gedwongen fuseren. De club nam de naam Hispano-Bastidienne aan. Na één jaar werd de fusie ongedaan gemaakt en werden beide clubs amateurverenigingen. Bordeaux, een van de grotere steden in Frankrijk, moest het de volgende twee seizoenen daarom stellen zonder profclub in een van de twee hoogste klassen.

Profclub en eerste prijs[bewerken]

Op 2 juli 1936 fuseerde Girondins Guyenne Sport met Bordeaux FC en nam zo de naam FC Girondins de Bordeaux aan en nam ook het profstatuut aan. De eerste wedstrijd als professionele club, in 1937 in de Ligue 2, tegen Toulouse FC wordt verloren met 3-2. De eerste thuiswedstrijd werd wel gewonnen tegen Olympique Nîmes. Op 15 oktober 1940 fuseerde de club met AS du Port.

In 1941 behaalde Bordeaux een echte prijs: de Beker. Red Star, Toulouse en SC Fives werden allen uitgeschakeld. Girondins zou de Franse Cup nog twee keer winnen; in 1986 en het jaar daarna. Beide malen werd Olympique Marseille in de finale verslagen. In de jaren 40, 50 en 60 verloor de club zes maal de bekerfinale. Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde de club in de officieuze oorlogscompetitie, die verdeeld was in regionale zones en speelde mee in de subtop.

Division[bewerken]

Na de oorlog mocht de club in de Division starten, hoewel de club voor de oorlog niet gepromoveerd was. Na twee seizoenen degradeerde de club en kon in 1949 opnieuw promoveren. Girondins maakte een rentree in stijl en werd als promovendus meteen landskampioen met een voorsprong van zes punten op Lille OSC. Op dat moment had nog geen enkele club zo'n grote voorsprong gehad als kampioen. Tot 1955 eindigde de club steevast in de top zes en degradeerde dan in 1955/56. Na drie seizoenen promoveerde de club terug, maar werd meteen terug naar de Division 2 verwezen. Salvador Artigas leidde de club na twee seizoenen terug naar de Division 1 en eindigde daar meteen in de subtop en eindigde de rest van de jaren zestig in de top tien en flirtte met de titel, maar werd drie keer tweede en verloor ook drie keer de bekerfinale. In deze periode nam de club ook een aantal maal deel aan de Jaarbeursstedenbeker, maar kon hierin geen potten breken. Na een vijfde plaats in 1970/71 eindigde de club de rest van de jaren zeventig in de middenmoot.

Topjaren[bewerken]

In 1978 werd Claude Bez voorzitter van de club. Hij had ambitieuze plannen en de jaren tachtig zouden zeer succesvol worden. In 1979/80 stond de club onder leiding van Luis Carniglia na dertien speeldagen op een degradatieplaats. Bez ontsloeg Carniglia en nam Raymond Goethals aan. Hij leidde de club naar een zesde plaats, de beste notering sinds 1971, Goethals bleef wel maar één seizoen. Speler Omar Sahnoun overleed dat seizoen wel op 25-jarige leeftijd. Enkele maanden later werd zijn zoon Nicolas geboren, die later ook voor Bordeaux zou spelen. De volgende seizoenen deed de club het nog beter met een derde en een vierde plaats. In het Europees seizoen 1982/83 bereikte de club voor het eerst de derde ronde. In 1983/84 werd de tweede landstitel binnen gehaald. In de Europacup I bereikte de club de halve finale en verloor daar van Juventus. De titel werd verlengd, maar een nieuw Europees avontuur werd door het Turkse Fenerbahçe in de kiem gesmoord in de eerste rond. Na een derde plaats in de competitie won de club de Coupe de France en bereikte in de Europacup II opnieuw de halve finale en verloor daar, na penalty's, van Lokomotive Leipzig. In de competitie werd opnieuw de landstitel gehaald. In 1988 en 1990 werd de club nog vicekampioen. In 1990/91 werd de club tiende, maar omwille van financiële problemen besliste de bond om de club te degraderen naar de tweede klasse.

Terugkomst[bewerken]

Na één seizoen keerde de club als kampioen van de Division 2 terug en werd meteen vierde. Twee jaar later werd de club zevende en plaatste zich hierdoor voor de Intertoto Cup. Via dit achterpoortje plaatste Bordeaux zich ook voor de UEFA Cup. Na enkele rondes was de club goed op dreef. In de kwartfinale leek de club uitgeteld na een 2-0 nederlaag tegen AC Milan, maar in de terugwedstrijd maakte de club de achterstand helemaal goed door met 3-0 te winnen. Nadat de club Slavia Praag versloeg in de halve finale bereikten Les Bordelais voor het eerst de finale van een groot Europees toernooi. De tegenstander van dienst was Bayern München en de Duitse club won beide wedstrijden. Bekende spelers uit deze campagne zijn Christophe Dugarry, Bixente Lizarazu en Zinédine Zidane. Ondanks deze glansprestatie in Europa was het seizoen niet volledig geslaagd omdat in de competitie slechts de zestiende plaats bereikt werd. Met een vierde en vijfde plaats de volgende seizoenen was de club echter helemaal terug.

1998 - heden[bewerken]

In 1998/99 werd de club voor de vijfde keer kampioen. Tot op de laatste speeldag streed de club samen met Olympique de Marseille voor de titel. Bordeaux had voor de laatste speeldag één punt voorsprong op Marseille dat tegen Nantes moest spelen en in de 38ste minuut scoorde. Bij Bordeaux stond het lang gelijk waardoor de titel verloren leek, maar in de 89ste minuut scoorde Bordeaux tegen PSG en lijfde zo de vijfde titel binnen. In de Champions League stootte de club door naar de twee groepsfase, maar moest daar zijn meerdere erkennen in clubs uit Engeland, Spanje en Italië. De volgende vier seizoenen plaatse de club zich telkens voor de UEFA Cup en drong één keer door tot de kwartfinale. Na twee teleurstellende plaatsen werd de club vicekampioen in 2005/06. In 2008 werd de club in de derde ronde van de UEFA Cup verslagen door RSC Anderlecht, maar in de competitie werd wel opnieuw de tweede plaats bereikt.

In het seizoen 2008-2009 werd de hegemonie van Olympique Lyon in de Ligue 1 doorbroken. Bordeaux speelde een sublieme tweede seizoenshelft en wist uiteindelijk Olympique Marseille en Lyon van zich af te houden. Een competitie record van elf gewonnen wedstrijden achter elkaar deed Bordeaux haar zesde titel in historie opeisen. Het succesvolle elftal van trainer Laurent Blanc won de laatste competitiewedstrijd (0-1 tegen Caen) dankzij een doelpunt van Yoan Gouffran waardoor concurrent Marseille op drie punten achterstand werd gehouden.

Bordeaux wist zijn titel niet te prolongeren en greep door de zesde plaats zelfs naast Europees voetbal. Ook de seizoenen daarna was het niet best en ondanks de vijfde plaats in 2012 mocht het Europa niet in door mindere resultaten van Franse clubs in Europa. In 2013 eindigde het als zevende maar mag het wel Europees spelen doordat ze in de finale van de Coupe de France Evian wisten te verslaan.

Coupe de France[bewerken]

Na het winnen van de beker in 1986 en 1987, werd Bordeaux in de daaropvolgende seizoenen vaak in een vroeg stadium uitgeschakeld in de Coupe de France. In het andere bekertoernooi, de Coupe de la Ligue, heeft Bordeaux de laatste tijd wel weer successen behaald. Na een verloren finale in 1998 tegen Paris Saint-Germain (2-2 na verlenging, 4-2 met strafschoppen) won Bordeaux in de finales van 2002 ten koste van Lorient (3-0), in 2007 ten koste van de landskampioen Lyon (1-0) en in 2009 ten koste van tweededivisieclub Vannes (4-0).

Spelers[bewerken]

Girondins de Bordeaux

De beste speler die het shirt van FC Girondins de Bordeaux droeg, is Zizou, Zinédine Zidane. Zidane speelde vanaf 1992/93 vier seizoenen voor de club. Alain Giresse speelde de meeste wedstrijden voor Marine et Blanc (519) en maakte ook de meeste doelpunten (158).

De beste Nederlander die bij Bordeaux heeft gespeeld is Bertus 'de Goddelijke kale' de Harder. Hij speelde er van 1949 tot en met 1956 en was een van de eerste Nederlandse prof-voetballers die zijn geluk in een buitenlandse competitie beproefde. De Harder is ereburger van de stad Bordeaux geworden samen met zijn teamgenoten bij het behalen van het eerste landskampioenschap in 1950.

Erelijst[bewerken]

De "Coupe de la Ligue" trofee (3x)
Competitie Aantal Jaren
Internationaal
UEFA Intertoto Cup 1x 1995
Alpencup 1x 1980
Nationaal
Frans landskampioenschap 6x 1949/50, 1983/84, 1984/85, 1986/87, 1998/99, 2008/09
Trophée des Champions 3x 1986, 2008, 2009
Coupe de France 4x 1941, 1986, 1987, 2013
Coupe de la Ligue 3x 2002, 2007, 2009
Ligue 2 1x 1992

Eindklasseringen[bewerken]

6
5
12
14
14
12
10
10
16
10
6
3
4
2
1
1
3
1
2
13
2
10
1
4
4
7
16
4
5
1
4
4
6
4
12
15
2
6
2
1
6
7
5
7
7
6
11
6
6
70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 17 18
Ligue 1
Division 1
Division 2
Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch
2014–2015 6 20 Ligue 1 38 17 12 9 47–44 63 23.463
2015–2016 11 20 Ligue 1 38 12 14 12 50–57 50 25.088
2016–2017 6 20 Ligue 1 38 15 14 9 53–43 59 24.217
2017–2018 6 20 Ligue 1 38 16 7 15 53–48 55 27.829

Nouveau Stade Bordeaux[bewerken]

De club uit Bordeaux speelt sinds 2015 zijn thuiswedstrijden in het Nouveau Stade Bordeaux. Vanwege een sponsor overeenkomst met verzekeraar Matmut, heet het stadion de komende 10 jaar Matmut Atlantique. Het multifunctionele stadion is gebouwd als opvolger van Stade Jacques Chaban-Delmas, dat in 1938 gebouwd is voor de in Frankrijk georganiseerde Coupe du Monde. De oorspronkelijke naam van de voormalige thuishaven van de Girondins is Parc Lescure.

Technische staf[bewerken]

In mei 2014 tekende oud-international Willy Sagnol een contract als hoofdtrainer voor twee seizoenen.[2] Hij trainde daarvoor het nationale beloftenelftal van Frankrijk. Zijn eerste seizoen verliep voorspoedig en eindigde op een zesde plek. Het tweede seizoen verliep minder rooskleurig. In maart 2016 stond Sagnol met zijn club op slechts 5 punten afstand van de degradatiestreep. Na de verliezende derby tegen Toulouse FC op 14 maart 2016 werd Sagnol ontslagen. Voormalig Bordeaux doelman Ulrich Ramé nam de honneurs waar tot het einde van het seizoen en wist alsnog op een 11de plek te eindigen. Op 27 mei 2016 is Jocelyn Gourvennec aangesteld als de nieuwe hoofdtrainer van de club. Op 20 januari 2018 werd Gourvennec vervangen door Gustavo Poyet. Poyet wist het seizoen te eindigen op een verdienstelijke zesde plek en kwalificeerde zich daarmee voor Europees voetbal. In de daaropvolgende transferperiode ontstond tijdens een persconferentie een een tirade van Poyet tegen het gevoerde gevoerde transferbeleid van de club. Hij werd daarna op non-actief gezet en kort daarna ontslagen. Assistent Éric Bedouet werd voorlopig als hoofdtrainer ad interim aangesteld. Op 31 augustus 2018 kondigde Canal+ aan dat Ricardo Gomes is aangesteld als nieuwe hoofdtrainer van Les Girondins. De Braziliaan was eerder (2005-2007) succesvol als coach in Bordeaux.

Selectie 2018/19[bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit[3] Positie
1. Benoît Costil Vlag van Frankrijk Frankrijk Keeper
2. Milan Gajić Vlag van Servië Servië Verdediger
3. Sergi Palencia Vlag van Spanje Spanje Verdediger
4. Jules Koundé Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger
5. Otávio Henrique Santos Vlag van Brazilië Brazilië Middenvelder
6. Igor Lewczuk Vlag van Polen Polen Verdediger
7. Jimmy Briand Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller
8. Yann Karamoh Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller
9. Andreas Cornelius Vlag van Denemarken Denemarken Aanvaller
10. Samuel Kalu Vlag van Nigeria Nigeria Aanvaller
11. François Kamano Vlag van Guinee Guinee Middenvelder
12. Nicolas de Préville Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller
13. Younousse Sankharé Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder
14. Vukašin Jovanović Vlag van Servië Servië Verdediger
15. Alexandre Mendy Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller
16. Gaëtan Poussin Vlag van Frankrijk Frankrijk Keeper
17. Aurélien Tchouaméni Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder
18. Jaroslav Plašil Vlag van Tsjechië Tsjechië Middenvelder
19. Lukas Lerager Vlag van Denemarken Denemarken Middenvelder
20. Youssouf Sabaly Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger
21. Théo Pellenard Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger
23. Valentin Vada Vlag van Argentinië Argentinië Middenvelder
25. Pablo Vlag van Brazilië Brazilië Verdediger
26. Toma Bašić Vlag van Kroatië Kroatië Verdediger
28. Zaydou Youssouf Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder
29. Maxime Poundjé Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger
30. Jérôme Prior Vlag van Frankrijk Frankrijk Keeper
31. Ibrahim Diarra Vlag van Frankrijk Frankrijk Middenvelder
32. Michaël Nilor Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller

Bekende oud-spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie de lijst van spelers van Girondins de Bordeaux voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Fransen[bewerken]

   

Overig[bewerken]

     

Girondins de Bordeaux in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Girondins de Bordeaux voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Girondins de Bordeaux speelt sinds 1964 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

1999/00, 2006/07, 2008/09, 2009/10
1984/85, 1985/86, 1987/88
1968/69, 1986/87
2012/13, 2013/14, 2015/16, 2017/18, 2018/19
1981/82, 1982/83, 1983/84, 1988/89, 1990/91, 1993/94, 1994/95, 1995/96, 1997/98, 1998/99, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2006/07, 2007/08, 2008/09
1995
1964/65, 1965/66, 1966/67, 1967/68, 1969/70

Externe link[bewerken]