Glanzig fonteinkruid
| Glanzig fonteinkruid | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||
| Potamogeton lucens L. (1753) | ||||||||||||||||
 | ||||||||||||||||
| Bloeiwijze | ||||||||||||||||
Afbeeldingen op  Wikimedia Commons | ||||||||||||||||
Glanzig fonteinkruid op  Wikispecies | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
Glanzig fonteinkruid (Potamogeton lucens) vaak glanzend fonteinkruid genoemd, is een plantensoort uit de fonteinkruidfamilie (Potamogetonaceae). Onder water worden vaak grote vegetatie groepen gevormd.
Determinatie
[bewerken | brontekst bewerken]Glanzig fonteinkruid is een overblijvende waterplant. Ze wordt 60–200 cm lang en heeft een wortelstok. De stengel is meestal sterk vertakt. De ondergedoken, lancetvormige, doorschijnende, 10–25 cm lange en 1–5 cm brede bladeren zijn in een 1–2 cm lange steel versmald, hebben 9–15 hoofdnerven en een wigvormig voet. De bladrand is vrij sterk gegolfd tot gekroesd en is zeer fijn getand. De top is toegespitst, afgerond of heeft een inkeping. De bovenste bladeren hebben soms een uittredende, gekromde middennerf, die boven het water uitsteekt. De grote steunblaadjes zijn kruidachtig. Er zijn geen drijfbladeren.
De plant bloeit van juni tot in september met groene bloemen aan een tot 30 cm lange bloemstengel met een knotsvormig verdikte top, die bijna net zo breed is als de daarboven zittende, tot 6 cm lange aar. De 3–4 mm lange kelkblaadjes zijn licht lila.
De vrucht is een ronde, 2,5–4 mm grote steenvrucht met een korte snavel en aan de voet van de buikzijde zit een knobbeltje. Het kiempje heeft de vormt van een spiraal. Het aantal chromosomen is 2n = 52.
Ecologie
[bewerken | brontekst bewerken]Glanzig fonteinkruid leeft submers in zoet, eutroof water.
Syntaxonomie
[bewerken | brontekst bewerken]In de syntaxonomie staat glanzig fonteinkruid te boek als preferente soort voor de associatie van glanzig fonteinkruid.
Biogeografie
[bewerken | brontekst bewerken]Het natuurlijke verspreidingsgebied van glanzig fonteinkruid strekt zich uit Europa, West- en Midden-Azië en Noordwest-Afrika. De soort staat op de Nederlandse Rode Lijst als algemeen voorkomend en matig afgenomen.
In vijvers
[bewerken | brontekst bewerken]Dankzij het boek van Ada Hofman is glanzig fonteinkruid een van de meest toegepaste planten in vijvers. Bruin worden van de bladeren van glanzig fonteinkruid kan verschillende (natuurlijke) oorzaken hebben, maar in vijvers is het meestal het gevolg van onvoldoende vrij CO2 in het water. Wanneer Glanzig fonteinkruid het beschikbare CO2 heeft benut gaat het over tot biogene ontkalking waarbij in water opgelost calciumcarbonaat wordt gereduceerd tot opneembaar CO2 en calciumcarbonaat (krijt) wat vervolgens neerslaat op het blad, omdat krijt slecht oplosbaar is in water. Wanneer een laag krijt de fotosynthese belemmert van een blad, vergaat deze en wordt bruin, en blijven uiteindelijk kale stengels over met groene toppen. De plant heeft dit minder op halfschaduwrijke plaatsen omdat het uitputten van CO2 daar minder snel optreed. Wanneer ze te zonnig staat (veel fotosynthese), of wanneer het water te lang te warm is (hoog plantmetabolisme), zullen de bladeren eerst bedekt worden met krijt en later bruin verkleuren. Bij meer schaduw maakt ze weer meer bladgroenkorrels aan en oogt de plant groener.
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]
· 
· 
