Grady Tate

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Grady Tate
Grady Tate.png
Algemene informatie
Volledige naam Grady Bernard Tate
Geboren 14 januari 1932
Geboorteplaats Durham (North Carolina)
Overleden New York
Overlijdensplaats 8 oktober 2017
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Genre(s) jazz
Beroep zanger en drummer
Instrument(en) drumstel
Zangstem bariton
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Grady Bernard Tate (Durham, North Carolina, 14 januari 1932New York, 8 oktober 2017[1]) was een Amerikaanse jazzzanger en -drummer in de hardbop en souljazz. Hij speelde in de jaren 60 mee op verschillende klassieke albums van Wes Montgomery en Jimmy Smith, tevens drumde hij tijdens het concert van Simon & Garfunkel in Central Park. Als zanger had hij een opvallende bariton-stem.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Tate zong al op zijn vierde en maakte indruk tijdens enkele concerten. Toen hij de baard in de keel kreeg, gaf hij het zingen op. Hij ging zich richten op de drums, hij was hierop een autodidact. Tijdens zijn diensttijd ging hij toch ook weer zingen. Van 1955 tot 1959 studeerde hij aan North Carolina Central University (Britse literatuur en psychologie). Hij gaf Engels en spraakles in Washington D.C., waar hij tevens met Wild Bill Davis speelde. Vanaf 1963 studeerde Tate aan de American Academy of Dramatic Arts in New York. Hij werd drummer bij Quincy Jones en begeleidde zangeressen als Peggy Lee. Norman Granz en Creed Taylor deden voor hun producties op hem graag een beroep. Hij nam op met Jimmy Smith, Lionel Hampton, Stan Getz, Pearl Bailey, Tony Bennett, Ella Fitzgerald, Aretha Franklin, Lena Horne, Della Reese, Sarah Vaughan, Michel Legrand, Lalo Schifrin, Duke Ellington, Count Basie, Wes Montgomery, Bill Evans, Oscar Peterson, Charles Aznavour en André Previn. Gary McFarland nam vanaf 1968 meerdere albums met Tate op, waarop de drummer als zanger te horen is.

Tate behoort naast Billy Higgins, Steve Gadd en Peter Erskine tot de meest opgenomen drummers. Het aantal platen waarop hij te horen is komt in de buurt van 700. Toch werd hij nooit bekend bij een groter publiek, onder meer omdat hij overwegend als studiomuzikant werkte. Bij zijn collega's genoot hij een hoog aanzien. Bij kenners is zijn werk herkenbaar door zijn werk op de snare drum.

In 1973 en 1979 werd de bariton voor een Grammy genomineerd als Best Male Pop Vocalist. Vanaf 1989 gaf hij les aan Howard University.

Tate overleed in Manhattan, New York, aan de gevolgen van alzheimer.

Albums onder eigen naam (als zanger)[bewerken | brontekst bewerken]

  • Windmills of My Mind 1968
  • Feeling Life 1969
  • After The Long Drive Home 1969
  • She Is My Lady 1972
  • Movin' Day 1974
  • By Special Request 1974
  • Master Grady Tate 1977
  • TNT 1991
  • Feeling Free 1999 (Pow Wow Records)
  • All Love 2002
  • From the Heart: Songs Sung Live at the Blue Note 2006

Albums als sideman (selectie)[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]