Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autódromo Oscar Alfredo Gálvez
Officiële naam GP d'Argentina
Land Vlag van Argentinië Argentinië
Datum 15 oktober 1961
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino
Eerste Vlag van Argentinië Jorge Kissling
Tweede Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino
Derde Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris
250 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Tom Phillis
Eerste Vlag van Australië Tom Phillis
Tweede Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi
Derde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
125 cc
Snelste ronde Vlag van Australië Tom Phillis
Eerste Vlag van Australië Tom Phillis
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi

De Grand Prix-wegrace van Argentinië 1961 was de elfde en laatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1961. De races werden verreden op 15 oktober 1961 op het Autódromo Oscar Alfredo Gálvez in Buenos Aires. Aan de start kwamen de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 500cc-klasse. Alleen in de 125cc-klasse was de wereldtitel nog niet beslist.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix van Argentinië was de eerste WK-Grand Prix uit de geschiedenis die buiten Europa werd georganiseerd. In totaal waren er slechts 17 starters. Voor de meeste privérijders was de verre reis onbetaalbaar en van de weinige nog bestaande fabrieksteams bleef MV Agusta thuis. Alleen Honda verscheen met een behoorlijke delegatie omdat de 125cc-wereldtitel voor het grijpen lag en Yamaha stuurde in elk geval Fumio Ito. In totaal bereikten - over drie klassen verspreid - slechts 11 deelnemers de finish. Een kleine mijlpaal was de eerste WK-overwinning voor Matchless.

500cc-klasse[bewerken]

In de 500cc-race stonden slechts zes coureurs aan de start, waarvan er slechts twee over de finish reden. Europese privérijders waren er niet, maar de Canadees Frank Perris wel. Hij was door een derde plaats in de GP van Zweden op schootsafstand van de derde plaats in het WK gekomen. Bob McIntyre en Alistair King stonden nog voor hem, maar die kwamen niet naar Argentinië. De Argentijn Jorge Kissling won de race voor zijn landgenoot Juan Carlos Salatino. Perris viel tien ronden voor het einde uit, maar toen waren de andere deelnemers ook al uitgevallen. Perris werd als derde geklasseerd, kreeg zijn vier punten en eindigde in de WK-stand inderdaad op de derde plaats.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Argentinië Jorge Kissling Matchless 1:39"06'5 8
2 Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Norton +2'8 6
3 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Norton +10 ronden 4
4 Vlag van Argentinië Juan Perkins Norton +17 ronden 3
5 Vlag van Argentinië Eduardo Salatino Norton +17 ronden 2
6 Vlag van Uruguay Horacio Costa Matchless +17 ronden 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton Privérijder[1]
Vlag van Australië Jack Findlay Norton Privérijder[1]
Vlag van Australië Ron Miles (†) Norton Overleden[2]
Vlag van Australië Tom Phillis Norton Privérijder[1]
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless Privérijder[1]
Vlag van Zwitserland Fritz Messerli Matchless Privérijder[1]
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Norton Privérijder[1]
Vlag van Zwitserland Roland Föll Matchless Privérijder[1]
Vlag van Duitsland Ernst Hiller BMW Privérijder[1]
Vlag van Duitsland Hans-Günter Jäger BMW Privérijder[1]
Vlag van Duitsland Lothar John BMW Privérijder[1]
Vlag van Finland Anssi Resko Norton Privérijder[1]
Vlag van Frankrijk Antoine Paba Norton Privérijder[1]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Farnsworth Norton Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Privat Teambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Chatterton Norton Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Norton Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston Matchless Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Thorp Norton Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Godfrey Norton Privérijder[1]
Vlag van Italië Alberto Pagani Norton Privérijder[1]
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Pawson Norton Privérijder[1]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Privat Teambeleid[3]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton Privérijder[1]

Top tien eindstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta / MV Privat 48 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Norton / MV Privat 40 (55)
3 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Norton 16
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Norton 14
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair King Norton 13
6 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton 9
7 Vlag van Argentinië Jorge Kissling Matchless 8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston Matchless 7
9 Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Norton 6
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 5
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-klasse kwamen slechts zes coureurs aan de start, waaronder vier Honda-coureurs (Benedicto Caldarella had voor de gelegenheid ook een Honda RC 162 gekregen) en Fumio Ito met zijn Yamaha RD 48. Tom Phillis won de race voor Kunimitsu Takahashi en Jim Redman. Caldarella viel uit evenals landgenoot Victorio Minguzzi, waardoor er slechts vier rijders werden geklasseerd.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 1:04"45'4 8
2 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +27'2 6
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +3 ronden 4
4 Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha +7 ronden 3

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella Honda
Vlag van Argentinië Victorio Minguzzi Bultaco

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda Teambeleid[4]
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa Teambeleid[5]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ Geen machine[6]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans Fischer MZ Teambeleid[7]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ Teambeleid[7]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ Teambeleid[8]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Honda Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey NSU Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Honda Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda Privérijder[1]
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli Teambeleid[9]
Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini Teambeleid[10]
Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda Teambeleid[4]
Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda Teambeleid[4]
Vlag van Japan Yoshikazu Sunako Yamaha Teambeleid
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Privat Teambeleid[11]

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Mondial / Honda 44 (54)
2 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 38 (45)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 36 (51)
4 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 29 (30)
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre Honda 14
6 Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini 10
7 Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli 10
8 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta / MV Privat 8
9 Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha 7
10 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 6

125cc-klasse[bewerken]

De 125cc-race werd gewonnen door Tom Phillis, maar hij kreeg flinke tegenstand van Jim Redman. Zonder deelname van Ernst Degner kon Phillis met gemak wereldkampioen worden, maar voor Redman stond de derde plaats in de WK-stand op het spel, zeker nu Luigi Taveri er ook niet was. Toch moest Redman 0,1 seconde toegeven op Phillis, waardoor hij in de eindstand vierde werd. Kunimitsu Takahashi finishte als derde.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 1:08"54'9 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +0'1 6
3 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda +13'2 4
4 Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda +1 ronde 3
5 Vlag van Japan Naomi Taniguchi Honda +1 ronde 2
6 Vlag van Argentinië Héctor Pochettino Bultaco +2 ronden 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda Teambeleid[4]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner EMC Geen machine[12]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans Fischer MZ Teambeleid[7]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter Brehme MZ Teambeleid[7]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ Teambeleid[7]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ Teambeleid[8]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood EMC / Honda Privérijder[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Rensen (†) Bultaco Overleden[13]
Vlag van Hongarije László Szabó MZ Teambeleid

Onbekend[14][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Ricardo Quintanilla Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read EMC
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Gibraltar John Grace Bultaco
Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda
Vlag van Zweden Ulf Svensson Ducati

Top tien eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Australië Tom Phillis Honda 44 (56)
2 Vlag van Duitse Democratische Republiek Ernst Degner MZ 42 (45)
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 29 (31)
4 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 28 (37)
5 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 24
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood EMC / Honda 16
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 12
8 Vlag van Duitse Democratische Republiek Walter Brehme MZ 7
9 Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda 6
10 Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda 5
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ

Trivia[bewerken]

Ernst Degner[bewerken]

Ernst Degner stond na de Grand Prix van Zweden nog aan de leiding van het 125cc-wereldkampioenschap, maar hij vluchtte vanuit Zweden naar het vrije Westen en kon dus niet meer over zijn (Oost-Duitse) MZ RE 125 beschikken. Hij reisde na zijn vlucht rechtstreeks naar het Verenigd Koninkrijk waar hij een 125cc-EMC leende, waarschijnlijk de machine die al door Mike Hailwood en Phil Read was gebruikt. Dat was nodig omdat hij slechts in de punten hoefde te eindigen om wereldkampioen te worden. De EMC arriveerde echter te laat in Argentinië. Degner zelf was er wel, ongetwijfeld met financiële steun van Suzuki, dat hem bij zijn vlucht had geholpen. Degner zag een complot in het te laat arriveren van zijn machine, hetzij tussen het DDR-regime en de linkse Argentijnse regering, hetzij tussen de communisten en invloedrijke naar Argentinië uitgeweken Nazi's. Hij had inderdaad gemakkelijk punten kunnen scoren in de Argentinië, waar in de 125cc-race slechts zeven rijders de finish haalden.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1961
FIM wereldkampioenschap wegrace
13e seizoen (1961)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1962

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Argentinië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1962
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT