Grand Prix-wegrace van Argentinië 1963

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autódromo Oscar Alfredo Gálvez
Officiële naam GP d'Argentina
Land Vlag van Argentinië Argentinië
Datum 6 oktober 1963
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Argentinië Jorge Kissling
Derde Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella
250 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Tarquinio Provini
Eerste Vlag van Italië Tarquinio Provini
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Chili[1] Umberto Masetti
125 cc
Snelste ronde Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Eerste Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Tweede Vlag van Argentinië Héctor Pochettino
Derde Vlag van Argentinië Aldo Caldarella
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Duitsland Ernst Degner
Derde Vlag van Italië Alberto Pagani

De Grand Prix-wegrace van Argentinië 1963 was de elfde en voorlaatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1963. De races werden verreden op 6 oktober op het Autódromo Oscar Alfredo Gálvez in Buenos Aires. Aan de start kwamen de 50cc-klasse, de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 500cc-klasse. In de 50cc-klasse en de 250cc-klasse waren de wereldtitels nog niet beslist. De 500cc-klasse sloot haar seizoen af.

Algemeen[bewerken]

De Argentijnse Grand Prix was weer een tamelijk armoedige vertoning. Voor privérijders was de overtocht veel te duur, maar ook voor fabrieksteams. Zo kwam het dat alleen die teams die nog in de strijd waren voor een wereldtitel, soms met tegenzin, naar Argentinië moesten reizen. Dat deden de teams van Suzuki en Kreidler, die nog vochten om de 50cc-titel en Honda en Morini, die nog vochten om de 250cc-titel. Verder stuurde alleen MV Agusta Mike Hailwood naar Buenos Aires. Hoewel de Argentijnse Grand Prix ook in het seizoen 1964 op de kalender stond, werd ze pas in het seizoen 1981 weer verreden.

500cc-klasse[bewerken]

Mike Hailwood was in de 500cc-race zonder concurrentie. Het Scuderia Duke-Gilera-team was al kansloos voor de wereldtitel en had grote problemen om een machine rijklaar te krijgen. Het was dan ook niet naar Argentinië afgereisd. Daardoor was het voor Alan Shepherd ook niet erg dat hij met zijn Matchless G50 uitviel: hij behield de tweede plaats in de WK-stand. Opmerkelijke deelnemer was Tarquinio Provini, waarschijnlijk met een opgeboorde Moto Morini 250 Bialbero, die echter ook uitviel. Verder waren er alleen Zuid-Amerikaanse deelnemers, van wie Jorge Kissling en Benedicto Caldarella met een ronde achterstand tweede en derde werden.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:03"45'9 8
2 Vlag van Argentinië Jorge Kissling Norton +1 ronde 6
3 Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella Matchless +1 ronde 4
4 Vlag van Argentinië Victorio Minguzzi Matchless +1 ronde 3
5 Vlag van Uruguay Raúl Villaveiran Norton +1 ronde 2
6 Vlag van Uruguay Horacio Costa Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Argentinië Juan Carlos Perkins Norton

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless
Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Ladi Richter Norton Privérijder[2]
Vlag van Australië Jack Ahearn Norton Privérijder[2]
Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless Privérijder[2]
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless Privérijder[2]
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Norton Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Duke-Gilera Teambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Norton Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Duke-Gilera Teambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Duke-Gilera Teambeleid[3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Norton Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen Norton Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton Privérijder[2]
Vlag van Italië Vasco Loro Norton Privérijder[2]
Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton Privérijder[2]
Vlag van de Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânov CKEB

Top tien eindstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 40 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless 21
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Duke-Gilera 20
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Duke-Gilera 16
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Norton 13
6 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless 11
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Duke-Gilera 10
8 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 8
9 Vlag van Argentinië Jorge Kissling Norton 6
10 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton 5
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

250cc-klasse[bewerken]

Jim Redman had bij winst zijn wereldtitel veilig kunnen stellen, maar dat lukte niet. Tarquinio Provini bleef hem met de Moto Morini 250 GP voor en stond nu zelfs gelijk in de WK-stand. Redman scoorde weliswaar zes punten, maar moest vier punten wegstrepen. Derde werd Umberto Masetti, die als coureur gepensioneerd was en was geëmigreerd was naar Chili. Net als in het seizoen 1962 honoreerde hij het verzoek van Moto Morini om in Argentinië te starten.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini 59"14'4 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 6
3 Vlag van Chili[1] Umberto Masetti Morini 4
4 Vlag van Argentinië Raúl Kissling NSU 3
5 Vlag van Argentinië Ivan Schumann NSU 2
6 Vlag van Argentinië Carlos Marfetan Parilla 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Mondial / DMW Privérijder[2]
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ Teambeleid[4]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ Teambeleid[4]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Anderson Aermacchi Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kidson Cotton-Moto Guzzi Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MZ Teambeleid[4]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha Teambeleid[5]
Vlag van Hongarije László Szabó MZ Teambeleid[4]
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi Teambeleid[4]
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli Teambeleid[4]
Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha Teambeleid[5]
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha Teambeleid[5]
Vlag van Japan Yoshikazu Sunako Yamaha Teambeleid[5]
Vlag van Nederland Cas Swart Honda Privérijder[2]

Onbekend[6][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Honda
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda
Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 42 (50)
Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini 42 (46)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Honda 21
4 Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha 20
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 11
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
7 Vlag van Japan Yoshikazu Sunako Yamaha 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MZ 8
9 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 7
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda 4
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

125cc-klasse[bewerken]

Zonder Suzuki, dat met Hugh Anderson de wereldtitel al binnen had en verder geen enkel belang meer had om naar Argentinië te reizen, had Jim Redman vrij spel. Redman moest er toch zijn om zijn positie in de 250cc-klasse te verdedigen en won met zijn Honda RC 145 voor de Argentijnse Bultaco-rijders Héctor Pochettino en Aldo Caldarella.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 54"56'8 8
2 Vlag van Argentinië Héctor Pochettino Bultaco 6
3 Vlag van Argentinië Aldo Caldarella Bultaco 4
4 Vlag van Argentinië Alberto Gómez Zanella 3
5 Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Zanella 2
6 Vlag van Argentinië Horacio Maffia Ducati 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki Teambeleid[7]
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki Teambeleid[7]
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Bultaco / MZ Privérijder[2]
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ Teambeleid
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ Teambeleid
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki Teambeleid[7]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ Teambeleid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Inchley EMC Privérijder[2]
Vlag van Hongarije László Szabó MZ Teambeleid
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki Teambeleid[7]
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki Teambeleid[7]

Onbekend[6][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda
Vlag van Spanje (1945-1977) Francisco González Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Honda
Vlag van Gibraltar (1939-1982) John Grace Bultaco
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda
Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 54 (60) wereldkampioen
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 37 (47)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 29
4 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki 23
5 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 16
6 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 13
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 11
8 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 10
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Honda 8
10 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 7
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

50cc-klasse[bewerken]

Kreidler-rijder Hans Georg Anscheidt kwam als WK-leider naar Argentinië, maar raakte tijdens de trainingen geblesseerd en kon niet starten. Suzuki-rijder Hugh Anderson profiteerde optimaal en won de race voor zijn stalgenoot Ernst Degner en Kreidler-rijder Alberto Pagani. Daardoor bleef het wereldkampioenschap open, het moest in de Japanse Grand Prix beslist worden.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 8
2 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 6
3 Vlag van Italië Alberto Pagani Kreidler 4
4 Vlag van Argentinië Raúl Kissling Kreidler 3
5 Vlag van Argentinië Karaber Samardjian Suzuki 2
6 Vlag van Uruguay Gastón Biscia Suzuki 1

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler Blessure

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda Teambeleid[8]
Vlag van Spanje (1945-1977) César Gracia Ducson Privérijder[2]
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi Teambeleid
Vlag van Finland Matti Salonen Prykija Privérijder[2]
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler Privérijder[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Plumridge Honda Privérijder[2]
Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda Teambeleid[8]

Onbekend[6][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki
Vlag van Japan Shunkishi Masuda Suzuki

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 34 (41)
2 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler 32 (36)
3 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 30
4 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 23 (26)
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 20
6 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 11
7 Vlag van Italië Alberto Pagani Kreidler 9
8 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi 7
9 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler 3
Vlag van Argentinië Raúl Kissling Kreidler
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.
Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1963
FIM wereldkampioenschap wegrace
15e seizoen (1963)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1963

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1962
Grand Prix-wegrace van Argentinië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1981
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT