Grand Prix-wegrace van Argentinië 1981

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Autódromo Oscar Alfredo Gálvez
Land Vlag van Argentinië Argentinië
Datum 22 maart 1981
Organisator FIM
Poleposition Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Snelste ronde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Eerste Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Derde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Australië Graeme Geddes
Eerste Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Tweede Vlag van Australië Graeme Geddes
Derde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Snelste ronde Vlag van Italië Loris Reggiani
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Loris Reggiani
Derde Vlag van Frankrijk Jacques Bolle

De Grand Prix-wegrace van Argentinië 1981 was de eerste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1981. De races werden verreden op 22 maart 1981 op het Autódromo Oscar Alfredo Gálvez in Buenos Aires.

Algemeen[bewerken]

Jon Ekerold probeerde zijn collega's over te halen de Argentijnse Grand Prix te boycotten, vanwege de hoge reiskosten. Een aantal coureurs vreesde ook dezelfde taferelen die zich tijdens de GP van Venezuela hadden voorgedaan: hoge temperaturen, geen hotelkamers, corruptie, bureaucratie en allerlei belastingen. Toni Mang de grootste concurrent van Ekerold, moest vanwege zijn contract met Kawasaki wel naar Argentinië reizen en daardoor kon Ekerold het zich ook niet veroorloven weg te blijven. Toch stelde Ekerold het FIM-bestuur in maart op de hoogte van het feit dal alle toprijders uit de 250- en de 350cc-klassen zouden wegblijven. Uiteindelijk gingen alle toprijders naar Buenos Aires, waar de organisatie uitstekend bleek te zijn. Bovendien kwamen er 40.000 toeschouwers. Argentinië moest wel dispensatie van de FIM krijgen omdat men niet voldeed aan het minimumaantal van vier startende klassen.

350cc-klasse[bewerken]

In de 350cc-race in Argentinië joegen Jean-François Baldé en Carlos Lavado twintig ronden achter Jon Ekerold aan, maar toen gaf Ekerold nog een beetje extra gas en won met 8 seconden voorsprong op Baldé. Lavado werd derde. Ekerold maakte zich na de race niet geliefd bij zijn collega's door te roepen dat niemand hem dit jaar zou kunnen verslaan. Bovendien sprak hij nogal minachtend over Toni Mang, die in tegenstelling tot Ekerold in Argentinië wilde rijden naar slechts 7e werd.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo 54' 35" 34 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki +8" 19 12
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha +11" 72 10
4 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha +47" 04 8
5 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Yamaha +58" 23 6
6 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Bimota-Yamaha +1' 12" 21 5
7 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +1' 17" 69 4
8 Vlag van Australië Graeme Geddes Bimota-Yamaha +1' 25" 29 3
9 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Yamaha +1' 56" 42 2
10 Vlag van Chili Vincenzo Cascino Yamaha +1' 57" 52 1
11 Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha +1 ronde
12 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Bakker-Yamaha +1 ronde
13 Vlag van Argentinië Yervant Samirdjian Yamaha +1 ronde
14 Vlag van Brazilië Lucilo Baumer Yamaha +1 ronde
15 Vlag van Argentinië Limberg Moreira Yamaha +1 ronde
16 Vlag van Argentinië Sagreira Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Duitsland Gustav Reiner Solo ongeval
DNF Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha
DNF Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha
DNF Vlag van Argentinië Marcelo Diez Yamaha val
DNF Vlag van Venezuela Eduardo Alemán Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha ongeval
DNF Vlag van Brazilië Claudio Girotto Yamaha
DNF Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha
DNF Vlag van Argentinië Fernando Cerdera Kawasaki
DNF Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha
DNF Vlag van Venezuela Rafael Olavarria Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha
DNF Vlag van Argentinië Alfredo Rios Yamaha
DNF Vlag van Argentinië Pancracio Catania Yamaha
DNF Vlag van Venezuela Alejandro Alemán Yamaha

250cc-klasse[bewerken]

Van de zenuwen kreeg Graeme Geddes, die de derde trainingstijd had gezet, zijn motor pas als laatste aan de praat, maar halverwege de race nam hij de koppositie over van Jean-François Baldé. Aanvankelijk had Carlos Lavado aan de leiding gereden, maar in de elfde ronde strandde hij achter de pits door gebroken bouten van zijn achtertandwiel. Geddes kreeg last van hangende gasschuiven waardoor hij uiteindelijk Baldé toch moest laten voorgaan. Patrick Fernandez werd derde. Regerend wereldkampioen Toni Mang had tijdens de trainingen de goede afstelling van het rijwielgedeelte van zijn Kawasaki niet gevonden en werd slechts 14e.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 53' 59" 50 15
2 Vlag van Australië Graeme Geddes Yamaha +5" 85 12
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha +9" 13 10
4 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Siroko-Rotax +11" 56 8
5 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora +28" 13 6
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha +30" 13 5
7 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha +30" 83 4
8 Vlag van Italië Loris Reggiani Bimota-Yamaha +54" 22 3
9 Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha +54" 95 2
10 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha +1' 00" 55 1
11 Vlag van Frankrijk Roger Sibille Yamaha +1' 05" 06
12 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki +1' 06" 29
13 Vlag van Italië Maurizio Massimiani Ad Maiora +1' 34" 19
14 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki +1' 46" 32
15 Vlag van Venezuela Eduardo Alemán Yamaha +1' 59" 98
16 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Armstrong-Rotax +2' 18" 12
17 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Egli +2' 27" 02
18 Vlag van Brazilië Lauro Assakawa Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha
DNF Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha
DNF Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha
DNF Vlag van Italië Gianpaolo Marchetti MBA
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha
DNF Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Siroko-Rotax motor
DNF Vlag van Nederland Klaas Hernamdt Yamaha
DNF Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Michel Rougerie Yamaha

125cc-klasse[bewerken]

Er startten slechts 16 rijders in de 125cc-race in Argentinië en de Minarelli's van Ángel Nieto en Loris Reggiani waren zo oppermachtig dat die twee elkaar bij het passeren van de hoofdtribune een aantal keren een hand gaven. Twee ronden voor het einde begon Nieto's motor door brandstofgebrek te stotteren, waardoor hij regelmatig moest schudden om benzine in zijn carburateurs te krijgen. Er waren kennelijk duidelijke stalorders, want Reggiani bleef steeds achter hem rijden en finishte als tweede. Jacques Bolle reed nu met de Motobécane die in 1979 en 1980 bestuurd was door Guy Bertin en werd derde. Bertin reed nu met de Sanvenero, maar viel uit. Regerend wereldkampioen Pier Paolo Bianchi werd slechts vijfde omdat zijn motortemperatuur te hoog opliep.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 52' 19" 33 15
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli +0" 32 12
3 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane +7" 73 10
4 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA +26" 25 8
5 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA +54" 57 6
6 Vlag van Venezuela Iván Troisi MBA +1' 16" 72 5
7 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA +1' 17" 23 4
8 Vlag van Spanje (1977-1981) Fernando González De Nicolás MBA +1 ronde 3
9 Vlag van Australië Barry Smith MBA +1 ronde 2
10 Vlag van Argentinië Norberto Gatti Minarelli +1 ronde 1
11 Vlag van Argentinië Fabian Gonzales MBA +1 ronde
12 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Sanvenero +1 ronde
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero
DNF Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA
DNF Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA
DNF Vlag van Argentinië Francisco Incorvaia MBA

Trivia[bewerken]

  • Roland Freymond had weinig last van de temperatuur van 30º in Buenos Aires. Hij had een plastic zak met ijsblokjes onder zijn motorpak omdat hij ooit een film had gezien waarin Jack Findlay hetzelfde deed.
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1980
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1963
Grand Prix-wegrace van Argentinië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Argentinië 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI