Naar inhoud springen

Grand Prix-wegrace van België 1963

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van België Grand Prix-wegrace van België 1963
Circuit de Spa-Francorchamps
Land Vlag van België België
Datum 7 juli 1963
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd
250 cc
Snelste ronde Vlag van Japan Fumio Ito
Eerste Vlag van Japan Fumio Ito
Tweede Vlag van Japan Yoshikazu Sunako
Derde Vlag van Italië Tarquinio Provini
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Ernst Degner
Eerste Vlag van Oostenrijk Bert Schneider
Tweede Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Derde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
50 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Eerste Vlag van Japan Isao Morishita
Tweede Vlag van Duitsland Ernst Degner
Derde Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Florian Camathias / Vlag van Zwitserland Alfred Herzig
Eerste Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger / Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson
Tweede Vlag van Duitsland Max Deubel / Vlag van Duitsland Emil Hörner
Derde Vlag van Duitsland Georg Auerbacher / Vlag van Duitsland Beno Heim

De Grand Prix-wegrace van België 1963 was de zesde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1963. De races werden verreden op 7 juli op het Circuit de Spa-Francorchamps nabij Malmedy. De 350cc-klasse kwam niet aan de start. In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de zijspanklasse beslist.

De zijspanklasse sloot haar seizoen in België al af, dit terwijl de 500cc-klasse nog lang niet op de helft van haar seizoen was. Max Deubel en Emil Hörner werden voor de derde keer wereldkampioen in de zijspanklasse. Voor het eerst verschenen de Russen met 500cc-machines in het WK.[1] Het was overigens ook de eerste keer dat ze buiten het Oostblok aan de start kwamen.

John Hartle kwam als WK-leider naar België, maar werd als vijftiende geklasseerd. Zijn teamgenoot Phil Read werd tweede, op ruime achterstand op Mike Hailwood op de MV Agusta. Alan Shepherd werd op een ronde gereden, maar was opnieuw de beste van de eencilinder-rijders.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:03"35'8 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Duke-Gilera +1"13'0 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless +1 ronde 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Norton +1 ronde 3
5 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton +1 ronde 2
6 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless +1 ronde 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen Norton
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Ingram Norton
9 Vlag van Australië Jack Findlay Matchless
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Matchless
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Matchless
12 Vlag van Duitsland Lothar John Norton
13 Vlag van Australië Ron Robinson Norton
14 Vlag van Nederland Joop Vogelzang Norton
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Duke-Gilera
16 Vlag van Sovjet-Unie Jüri Randla CKEB
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Robinson Norton
18 Vlag van België Raymond Bogaerdt Norton

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van België Raphaël OrinelNorton
Vlag van Duitsland Vagn StevnhovedMatchless
Vlag van Duitsland Walter ScheimannNorton
Vlag van Nieuw-Zeeland Morry LowMatchless
Vlag van Zweden Sven-Olof GunnarssonNorton
Vlag van Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânovCKEB
Vlag van Verenigde Staten William SharpBSA
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Ian BurneNorton

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Benedicto CaldarellaMatchless[2]
Vlag van Argentinië Fabián VillavelranNorton[2]
Vlag van Argentinië Jorge KisslingNorton[2]
Vlag van Argentinië Victorio MinguzziMatchless[2]
Vlag van Oostenrijk Ladi RichterNorton
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek MinterDuke-GileraBlessure
Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe DunphyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph BryansNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon CottleNorton
Vlag van Italië Vasco LoroNorton
Vlag van Uruguay Horacio CostaNorton[2]

Top tien tussenstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadDuke-Gilera16
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMV Agusta
3Vlag van Verenigd Koninkrijk John HartleDuke-Gilera14
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMatchless8
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred StevensNorton6
6Vlag van Australië Jack AhearnNorton5
7Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffMatchless3
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe DunphyNorton2
9Vlag van Zweden Sven-Olof GunnarssonNorton1
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyMatchless

Zonder de geblesseerde Jim Redman lag de weg open voor de Yamaha RD 56's van Fumio Ito en Yoshikazu Sunako, maar de eigenlijke winnaar was Tarquinio Provini. Provini was niet naar de TT van Man gestuurd, maar door zijn derde plaats kroop hij in de WK-stand weer dicht naar Redman toe. Van Yamaha was niets meer te vrezen, dat team trok haar rijders en machines terug naar Japan.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha 40"58'0 8
2 Vlag van Japan Yoshikazu Sunako Yamaha +15'2 6
3 Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini +22'0 4
4 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +41'9 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Honda + 1"04'2 2
6 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda + 1"25'7 1
7 Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda + 3"47'9
8 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Aermacchi + 1 ronde

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Ivan SchumannNSU[2]
Vlag van Argentinië Raúl KisslingNSU[2]
Vlag van Italië Umberto MasettiMorini[2]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHondaBlessure[3]
Vlag van Uruguay Carlos MarfetanParilla[2]
Coureur Merk
Vlag van Australië Jack FindlayMondial / DMW
Vlag van Tsjechië Stanislav MalinaCZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris AndersonAermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John KidsonCotton-Moto Guzzi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike HailwoodMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli
Vlag van Japan Hiroshi HasegawaYamaha
Vlag van Japan Isamu KasuyaHonda
Vlag van Nederland Cas SwartHonda

Top tien tussenstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda26
2Vlag van Italië Tarquinio ProviniMorini24
3Vlag van Japan Fumio ItoYamaha20
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbHonda16
5Vlag van Japan Yoshikazu SunakoYamaha9
6Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda5
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithHonda4
Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda
9Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli3
Vlag van Japan Hiroshi HasegawaYamaha

Na het uitvallen van Ernst Degner, die de snelste ronde had gereden, won Bert Schneider de 125cc-race. Hugh Anderson werd tweede, maar voor hem was het belangrijk dat hij Luigi Taveri voor bleef. Daardoor bouwde hij zijn voorsprong in de WK-stand uit.

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki 40"02'5 8
2 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki +6'6 6
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +56'7 4
4 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda +3"01'8 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Honda +3"01'9 2
6 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco +4"05'1 1
7 Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
8 Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Bultaco
9 Vlag van België Marcel Toussaint Honda
10 Vlag van Nederland Jan Huberts Bultaco

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Ernst DegnerSuzuki

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Alberto GómezZanella[2]
Vlag van Argentinië Aldo CaldarellaBultaco[2]
Vlag van Argentinië Héctor PochettinoBultaco[2]
Vlag van Argentinië Horacio MaffiaDucati[2]
Vlag van Argentinië Juan Carlos SalatinoZanella[2]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHondaBlessure[3]
Coureur Merk
Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisSuzuki
Vlag van Canada 1957-1965 Mike DuffBultaco
Vlag van Tsjechië Stanislav MalinaCZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner MusiolMZ
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Francisco GonzálezBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan ShepherdMZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary DickinsonHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter InchleyEMC
Vlag van Gibraltar (1939-1982) John GraceBultaco
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda
Vlag van Japan Mitsuo ItohSuzuki

Top tien tussenstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh AndersonSuzuki36
2Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHonda26
3Vlag van Canada 1957-1965 Frank PerrisSuzuki15
4Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim RedmanHonda13
Vlag van Duitsland Ernst DegnerSuzuki
Vlag van Oostenrijk Bert SchneiderSuzuki
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbHonda5
8Vlag van Hongarije László SzabóMZ4
Vlag van Japan Kunimitsu TakahashiHonda
10Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter InchleyEMC3
Vlag van Italië Giuseppe VisenziHonda

De Suzuki-rijders Isao Morishita en Ernst Degner finishten binnen 0,1 seconde van elkaar. Waarschijnlijk hadden ze WK-leider Hugh Anderson liever voor laten gaan, maar Anderson kwam niet voorbij Hans Georg Anscheidt. Door voor Anscheidt te blijven ontnamen ze hem in elk geval een flink aantal punten.

Uitslag 50cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 29"53'7 8
2 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki +0'1 6
3 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler +0'6 4
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 3
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 2
6 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler 1
7 Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) "Zippo" Derbi
8 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki
9 Vlag van Nederland Jan Huberts Derbi

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Argentinië Karaber SamardjianSuzuki[2]
Vlag van Argentinië Raúl KisslingKreidler[2]
Vlag van Zwitserland Luigi TaveriHondaTeambeleid[5]
Vlag van Japan Sadao ShimazakiHondaTeambeleid[5]
Vlag van Uruguay Gastón BisciaSuzuki[2]
Coureur Merk
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) César GraciaDucson
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Maria BusquetsDerbi
Vlag van Finland Matti SalonenPrykija
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian PlumridgeHonda
Vlag van Italië Alberto PaganiKreidler
Vlag van Japan Shunkishi MasudaSuzuki

Top tien tussenstand 50cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPnt
1Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh AndersonSuzuki29
2Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtKreidler27 (28)
3Vlag van Duitsland Ernst DegnerSuzuki24
4Vlag van Japan Isao MorishitaSuzuki23
5Vlag van Japan Mitsuo ItohSuzuki14
6Vlag van Japan Michio IchinoSuzuki11
7Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) José Maria BusquetsDerbi7
8Vlag van Italië Alberto PaganiKreidler3
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre BeltoiseKreidler
10Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) César GraciaDucson1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian PlumridgeHonda
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

Zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]

Om nog wereldkampioen te worden moest Florian Camathias de Belgische GP eigenlijk winnen. Hij reed wel de snelste ronde, maar viel uit. Dat was genoeg voor Max Deubel om wereldkampioen te worden. Deubel werd tweede achter Fritz Scheidegger en Georg Auerbacher werd derde.

Uitslag zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 39"15'3 8
2 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW +1"31'0 6
3 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Beno Heim BMW 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin BMW 3
5 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess BMW 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Birch Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Birch BMW 1

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Florian CamathiasVlag van Zwitserland Alfred HerzigFCS

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Bakkenist Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Claude LambertVlag van Zwitserland Gottfried Rüfenacht (†)BMW
Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Duitsland Arsenius ButscherVlag van Duitsland Alfred Leissing / Vlag van Duitsland Walter PoppBMW
Vlag van Duitsland Ferdinand BreuVlag van Duitsland Hans GöschBMW
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris VincentVlag van Verenigd Koninkrijk Keith ScottBSA
Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin SeeleyVlag van Verenigd Koninkrijk Wally RawlingsMatchless

Top tien eindstand zijspanklasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos.CoureurBakkenistMotorfietsPnt
1Vlag van Duitsland Max DeubelVlag van Duitsland Emil Hörner / Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry DungsworthBMW22 (28)
2Vlag van Zwitserland Florian CamathiasVlag van Zwitserland Alfred HerzigFCS20 (24)
3Vlag van Zwitserland Fritz ScheideggerVlag van Verenigd Koninkrijk John RobinsonBMW20
4Vlag van Duitsland Otto KölleVlag van Duitsland Dieter HessBMW12 (14)
5Vlag van Duitsland Georg AuerbacherVlag van Duitsland Beno HeimBMW10 (14)
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan BirchVlag van Verenigd Koninkrijk Peter BirchBMW8
7Vlag van Duitsland Arsenius ButscherVlag van Duitsland Alfred Leissing / Vlag van Duitsland Walter PoppBMW3
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie BeetonVlag van Verenigd Koninkrijk Eddie BulginBMW3
9Vlag van Duitsland Ferdinand BreuVlag van Duitsland Hans GöschBMW2
10Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin SeeleyVlag van Verenigd Koninkrijk Wally RawlingsMatchless2
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.
Vorige race:
TT Assen 1963
FIM wereldkampioenschap wegrace
15e seizoen (1963)
Volgende race:
Ulster Grand Prix 1963

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1962
Grand Prix-wegrace van België Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1964