Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hockenheimring Baden-Württemberg
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Datum 8 mei 1983
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Japan Takazumi Katayama
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Tweede Vlag van Japan Takazumi Katayama
Derde Vlag van Italië Marco Lucchinelli
250 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Tweede Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez
Derde Vlag van België Didier de Radiguès
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Snelste ronde Vlag van Spanje Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje Ángel Nieto
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
50 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Italië Eugenio Lazzarini
Derde Vlag van Duitsland Gerhard Bauer
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Claude Monchaud
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres

De Grand Prix-wegrace van Duitsland 1983 was vierde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1983. De races werd verreden op 8 mei 1983 op de Hockenheimring nabij Hockenheim. In de Duitse Grand Prix kwamen alle klassen aan de start.

Algemeen[bewerken]

De Duitse Grand Prix, verreden voor ongeveer 100.000 toeschouwers, werd ernstig gehinderd door het wisselvallige weer. De lichte klassen werden zonder problemen verreden, maar de 250cc-race werd onderbroken door een regenbui en de 500cc-race werd vervroegd afgebroken. De organisatie besloot meer rijders dan normaal tot de races toe te laten (in de 250cc-klasse bijvoorbeeld 50 in plaats van 40). Sommige coureurs klaagden dat er daardoor te veel inhaalacties van achterblijvers zouden zijn, maar dat was op een breed circuit van bijna 7 km lengte niet zo'n probleem. Voor sommige coureurs die volgens de gradinglist geen start kregen was het een uitkomst. Zo konden bijvoorbeeld Bernard Fau en Guy Bertin starten.

500cc-klasse[bewerken]

Al in de opwarmronde van de 500cc-race barstte er een bui los en de coureurs reden dan ook meteen weer de pit in, want ze stonden allemaal op slicks. Het droogde echter meteen weer op en diezelfde slicks werden opnieuw gemonteerd voor de start. Marco Lucchinelli was als snelste weg, voor Freddie Spencer en Kenny Roberts, die meteen al een achterstand van drie seconden had. Spencer liep steeds verder weg van Lucchinelli en Roberts, terwijl Takazumi Katayama zich rondenlang niet van Raymond Roche kon ontdoen. Roberts wist echter toch in te lopen op Luccinelli en hem zelfs te passeren, maar het gat met Spencer werd alleen maar groter. Het uitlaatgeluid van de Honda werd echter steeds luider en Spencer begon vermogen te verliezen. Ron Haslam was inmiddels al met een kapotte uitlaat de pit ingedraaid. Roberts wist Spencer te passeren, maar die werd ook nog voorbijgereden door zijn eigen stalgenoten Katayama en Lucchinelli. In de veertiende ronde kwam de verlossing voor Spencer, want het begon hard te regenen en de organisatie besloot de race na vijftien ronden af te vlaggen. Het regende alleen in het stadiongedeelte, de snelle rechte stukken richting Ostkurve en terug bleven kurkdroog. Mogelijk kwam de geblokte vlag als een verrassing voor het HRC-Honda-team, want Katayama en Lucchinelli reden niet ver voor Spencer en hadden hem wellicht zijn tweede plaats terug willen geven. In deze situatie verloor Spencer nodeloos vier punten. Omdat meer dan 75% van het totale rondenaantal (19) gereden was telde het resultaat volledig mee voor het wereldkampioenschap.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

(Race na 15 ronden afgebroken wegens regen)

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 32"57'40 1 15
2 Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda 33"01'77 8 12
3 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 33"02'71 3 10
4 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 8
5 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 4 6
6 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 7 5
7 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 4
8 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha 3
9 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 2 2
10 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Suzuki 13 1
11 Vlag van Nederland Jack Middelburg Honda 6
12 Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki
13 Vlag van Italië Gianni Pelletier Honda
14 Vlag van Italië Walter Magliorati Suzuki
15 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki
16 Vlag van Duitsland Gustav Reiner Suzuki
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha
19 Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki
20 Vlag van Duitsland Walter Hoffmann Suzuki
21 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki
22 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda
23 Vlag van Zwitserland Philippe Coulon Suzuki
24 Vlag van Nederland Henk de Vries Suzuki 31
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Dean Suzuki
27 Vlag van Duitsland Wolfgang Schwarz Suzuki
28 Vlag van Italië Corrado Tuzii Honda
29 Vlag van Italië Paolo Ferretti Suzuki
30 Vlag van Nieuw-Zeeland Stuart Avant Suzuki
31 Vlag van Brazilië Marco Greco Suzuki
32 Vlag van Zwitserland Alain Roethlisberger Yamaha
33 Vlag van Zwitserland Peter Huber Suzuki
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda Uitlaat 9
DNF Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini Suzuki Krukas 10
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Suzuki[1] 17
DNF Vlag van Italië Virginio Ferrari Cagiva
DNF Vlag van Noorwegen Borge Nielsen Suzuki
DNQ Vlag van België Didier de Radiguès Honda
DNQ Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Suzuki
DNQ Vlag van Italië Loris Reggiani HB-Gallina-Suzuki
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Cagiva Geen motor[2]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 53
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Marlboro-Yamaha 35
3 Vlag van Italië Marco Lucchinelli HRC-Honda 25
4 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HB-Suzuki 22
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 20
Vlag van Frankrijk Marc Fontan Sonauto-Yamaha
7 Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki 18
Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda
9 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 15
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-race begon droog, zodat iedereen op slicks stond, maar al kort na de start begon het hevig te regenen. Nadat o.a. Christian Estrosi, Alan Carter en Jean-Marc Toffolo al gevallen waren werd de race afgevlagd en konden de machines voorbereid worden voor een herstart. Het was intussen droog, maar de baan was nog kletsnat en er dreigde opnieuw regen. Daardoor werd de bandenkeuze erg moeilijk en startten de coureurs op verschillende bandencombinaties. De regenbanden waren in het begin in het voordeel en er vormde zich een kopgroep met Carlos Lavado, Manfred Herweh, Iván Palazzese en Patrick Fernandez. Toch wist Lavado met een intermediate-achterband zich los te maken van de groep. Toen de baan opdroogde werd de race spannender, want de rijders met slicks begonnen zich naar voren te werken. Fernandez liet Lavado gaan en reed rustig naar de tweede plaats, Didier de Radiguès werd derde en Bruno Lüscher reed op slicks van de vijftiende naar de vierde positie.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

(R) = Volledig regenbanden, (S) = Volledig slicks, (R/I) = Regenband voor, intermediate achter

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha (R/I) 36"55'62 8 15
2 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol (R) 37"15'84 5 12
3 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha (R) 37"19'64 6 10
4 Vlag van Zwitserland Bruno Lüscher Yamaha (S) 8
5 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Yamaha (R/I) 4 6
6 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Armstrong-Rotax (S) 5
7 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha (R) 4
8 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha (S) 3 3
9 Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax (R) 2
10 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Yamaha 1
11 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha
12 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha (R)
14 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Sonauto-Yamaha
15 Vlag van Duitsland Jürgen Schmid Yamaha
16 Vlag van Duitsland Karl-Thomas Grässel Yamaha [3] 2
17 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Armstrong-Rotax (S)
19 Vlag van Duitsland Harald Eckl Yamaha
20 Vlag van Zwitserland Edwin Weibel Yamaha
21 Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha
22 Vlag van Japan Kiyotaka Sakaï Yamaha
23 Vlag van Duitsland Stefan Förtsch Yamaha
24 Vlag van Japan Tadasu Ikeda Yamaha
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Yamaha
26 Vlag van Nederland Mar Schouten MBA 41
27 Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Waddon-Rotax 42
28 Vlag van Frankrijk Gabriel Gabria Yamaha
29 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 9
DNF Vlag van Duitsland Martin Wimmer Mitsui-Yamaha (R) 7
DNF Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax (R) 10
DNF Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Hostettler-Yamaha (R/I) Ontsteking 1
DNF Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Yamaha
DNF Vlag van Venezuela Iván Palazzese Venemotos-Yamaha (R/I) Val
DNF Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA
DNF Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax
DNF Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Pernod
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie Robinson Mitsui-Yamaha
DNF Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha
DNF Vlag van Spanje Ángel Nieto Yamaha
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 34
2 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-Yamaha 32
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Bartol 25
4 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Hostettler-Yamaha 24
5 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Chevallier-Yamaha 19
6 Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Sonauto-Yamaha 16
7 Vlag van Frankrijk Hervé Guilleux Kawasaki 15
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Mitsui-Yamaha
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Real-Rotax
10 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha 14

125cc-klasse[bewerken]

In de 125cc-race verwachtte men vooral strijd áchter Ángel Nieto en Eugenio Lazzarini. Zij waren in de training ruim 2 seconden sneller dan de concurrentie, maar tussen Pier Paolo Bianchi en August Auinger zat slechts een honderdste seconde en tussen Auinger en Ricardo Tormo slechts drie honderdsten. In de race nam echter Maurizio Vitali de leiding, terwijl Auinger al snel uitviel. Bruno Kneubühler was vaak vooraan te vinden, nadat zijn MBA bij Huvo[4] onder handen was genomen. Vier ronden voor het einde nam Nieto de leiding om ze niet meer uit handen te geven. Lazzarini werd tweede en Pier Paolo Bianchi derde.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 34"52'57 2 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 34"56'20 1 12
3 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero 35"00'15 3 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bruno Kneubühler MBA 10 8
5 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 6
6 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA 5
7 Vlag van Zwitserland Hans Müller Seel-MBA 9 4
8 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel-MBA 6 3
9 Vlag van België Lucio Pietroniro MBA 2
10 Vlag van Italië Stefano Caracchi MBA 1
11 Vlag van Venezuela Miguel Gonzales MBA 7
12 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger MBA
13 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA
14 Vlag van Nederland Henk van Kessel MBA 15
15 Vlag van Italië Pierluigi Aldrovandi MBA
16 Vlag van Venezuela Iván Troisi MBA
17 Vlag van Italië Libero Piccirillo MBA
18 Vlag van Frankrijk Paul Bordes MBA
19 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA Val 8
20 Vlag van Duitsland Willi Hupperich MBA
21 Vlag van Nederland Anton Straver MBA 28
22 Vlag van Algerije Bady Hassaine MBA
23 Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA
24 Vlag van Zweden Per-Edvard Carlsson MBA
25 Vlag van Duitsland Helmut Lichtenburg MBA
26 Vlag van Frankrijk Jacky Hutteau MBA
27 Vlag van Duitsland Bernd Lauermann MBA
28 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA
29 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA
DNF Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 5
DNF Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 4
DNF Vlag van Oostenrijk Erich Klein MBA
DNF Vlag van België Olivier Liégeois Sanvenero
DNF Vlag van Duitsland Alfred Waibel Real
DNF Vlag van Nederland Hans Spaan MBA Krukas 16

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Ángel Nieto Garelli 30
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 24
3 Vlag van Spanje Ricardo Tormo MBA 23
4 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler MBA 18
5 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 16
6 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 14
7 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 10
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Sanvenero
9 Vlag van Italië Fausto Gresini MBA 9
10 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 8

50cc-klasse[bewerken]

Stefan Dörflinger was in de training al duidelijk sneller geweest dan Eugenio Lazzarini, maar liep in de wedstrijd niet echt van hem weg. Dörflinger probeerde Lazzarini tot een duel te verleiden, maar die kon daar door problemen met zijn schakelpedaal niet aan meedoen. Zodoende bleef Dörflinger ongeveer vijftig meter voor Lazzarini rijden en was de afstand op de finish ook niet erg groot. Gerhard Bauer reed de hele race eenzaam op de derde plaats, maar achter hem was een echte strijd aan de gang tussen Ingo Emmerich, Hagen Klein, Rainer Kunz, George Looijesteijn, Rainer Scheidauer, Gerhard Singer, Hans Spaan en Theo Timmer. Vooral Looijesteijn en Kunz hadden het met elkaar aan de stok. Zij raakten elkaar een aantal malen, waardoor zelfs de stroomlijnruit van Looijesteijn kapot ging. In de laatste remactie wist Looijesteijn toch de vierde plaats te grijpen.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler 28"32'36 1 15
2 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 28"32'74 2 12
3 Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler 29"20'56 5 10
4 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler 6 8
5 Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler 6
6 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 7 5
7 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler 3 4
8 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 3
9 Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler 2
10 Vlag van Nederland Theo Timmer Casal 8 1
11 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler
12 Vlag van Nederland Jos van Dongen Kreidler 24
13 Vlag van Frankrijk Paul Bordes Moto 2L
14 Vlag van Spanje Rámon Galí Bultaco
15 Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler 22
16 Vlag van België Chris Baert Kreidler
17 Vlag van Italië Massimo de Lorenzi Minarelli
18 Vlag van Duitsland Thomas Engl M1
19 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Peter Verbic Kreidler
20 Vlag van Frankrijk Yves le Toumelin TYL
21 Vlag van Duitsland Gunter Schirnhofer Kreidler
22 Vlag van Duitsland Kasimir Rapcynski Kreidler
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Rudge
24 Vlag van Finland Stefan Danielsson Kreidler
25 Vlag van Finland Mika-Sakari Komu Kreidler
26 Vlag van Duitsland Klaus Kull Kawadrom
27 Vlag van Duitsland Stefan Kurfiss Kreidler
28 Vlag van Duitsland Bruno Treitlein Kawadrom
29 Vlag van Italië Massimo Fargeri Kreidler
30 Vlag van Oostenrijk Hans-Jürgen Hummel Sachs 9
DNF Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa
DNF Vlag van Duitsland Rainer Scheidauer Kreidler
DNF Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravdko Matulja Tomos
DNF Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton Zuigerveer 10

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Garelli 39
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Kreidler 30
3 Vlag van Nederland George Looijesteijn Kreidler 23
4 Vlag van Duitsland Hagen Klein FKN-Kreidler 19
5 Vlag van Duitsland Ingo Emmerich Kreidler 14
6 Vlag van Italië Claudio Lusuardi Villa 12
7 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 11
8 Vlag van Duitsland Gerhard Bauer Ziegler 10
9 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Kreidler 8
10 Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Roton 6
Vlag van Duitsland Gerhard Singer Kreidler
Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN-Kreidler

Zijspanklasse[bewerken]

Voor de zijspanklasse was de bandenkeuze geen probleem: het regende de hele race door. Rolf Biland/Kurt Waltisperg waren in de training vier seconden sneller dan de rest en namen meteen de leiding in de race. Egbert Streuer/Bernard Schnieders, die al de hele week geplaagd werden door technische problemen, wisten de tweede plaats te pakken voor Werner Schwärzel/Andreas Huber. Na negen ronden viel Schwärzel echter uit waardoor Streuer een zekere tweede plaats leek te behalen. In de laatste ronde, slechts 300 meter voor de finish, stond plotseling de LCR van Biland met een vastgelopen motor in het gras. Streuer/Schnieders wonnen voor Alain Michel/Claude Monchaud en Derek Jones/Brian Ayres.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 36"09'21 3 15
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha 36"17'33 2 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 36"53'86 7 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Wooller Ireson-Yamaha 9 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Wrathall Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Spendlove Seymaz-Yamaha 6
6 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Wolfgang Möckel LCR-Yamaha 5
7 Vlag van Nederland Hein van Drie Vlag van Nederland William van Dis LCR-Yamaha 5 4
8 Vlag van Duitsland Egon Schons Vlag van Duitsland Eckart Rösinger LCR-Yamaha 3
9 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 6 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Seymaz-Yamaha 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham Padgett-Yamaha
12 Vlag van Finland Pentti Niinivaara Vlag van Finland Vesa Bienek LCR-Yamaha
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk George Gleeson Vlag van Verenigd Koninkrijk George Onbekend
14 Vlag van Nederland Martin Kooij Vlag van Nederland Raimond van den Groep Kova-Yamaha [5] +1 ronde 18
15 Vlag van Duitsland Siegfried Berger Vlag van Duitsland Edwin Berger Ohrmann-Yamaha +1 ronde
DNF Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha Vastloper 1
DNF Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 4
DNF Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha Vastloper
DNF Vlag van Nederland Jos Modder Vlag van Nederland Erik De Groot LCR-Yamaha Zuiger

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Krauser-LCR-Yamaha 15
Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Windle-Yamaha 12
Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Claude Monchaud Krauser-LCR-Yamaha
5 Vlag van Duitsland Hermann Huber Vlag van Duitsland Wolfgang Möckel LCR-Yamaha 11
6 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Krauser-Seymaz-Yamaha 10
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Ashley Wooller Ireson-Yamaha 8
10 Vlag van Duitsland Egon Schons Vlag van Duitsland Eckart Rösinger Busch-Yamaha 7
Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1983
FIM wereldkampioenschap wegrace
35e seizoen (1983)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1983

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1982
Grand Prix-wegrace van Duitsland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1984
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI