Grand Prix-wegrace van Finland 1981

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Imatra Vanaf 1979 werd het verkorte deel (zwart) gebruikt.
Circuit Imatra Vanaf 1979 werd het verkorte deel (zwart) gebruikt.
Officiële naam Finnish GP, XX Imatranajo
Land Vlag van Finland Finland
Datum 9 augustus 1981
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Snelste ronde Vlag van Nederland Jack Middelburg en Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Eerste Vlag van Italië Marco Lucchinelli
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Duitsland Toni Mang
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
Derde Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Hans Müller
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Jacques Bolle
Derde Vlag van Italië Maurizio Vitali
Zijspan
Poleposition Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor/Vlag van Zweden Benga Johansson
Tweede Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt

De Grand Prix-wegrace van Finland 1981 was de twaalfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1981. De races werden verreden op 9 augustus 1981 op het stratencircuit Imatra (Zuid-Finland).

Algemeen[bewerken]

De 20e "Imatranajo" was een groot succes voor Kawasaki, maar een grote teleurstelling voor Yamaha. Kawasaki vierde de wereldtitel in de 250cc-klasse voor Toni Mang, maar ook drie podiumplaatsen in die klasse en een podiumplaats voor Kork Ballington in de 500cc-race. In die race ging het hopeloos mis voor Yamaha toen zowel Barry Sheene als Ikujiro Takaï met hun Yamaha OW 54 fabrieksracers uitvielen en Kenny Roberts terugviel naar de 7e plaats, waardoor hij alle kansen op een wereldtitel verloor. Suzuki deed daardoor ook goede zaken: Het was nu zeker dat een Suzuki-coureur (Marco Lucchinelli of Randy Mamola) wereldkampioen 500 cc zou gaan worden.

500 cc[bewerken]

Marco Lucchinelli had als snelste getraind in Imatra en kon tijdens de race gemakkelijk wegrijden van Barry Sheene en Kenny Roberts, die weliswaar teamgenoten waren maar door hun onderlinge gevecht veel tijd verloren. Daardoor konden Kork Ballington, Randy Mamola, Boet van Dulmen en Jack Middelburg aansluiten. Sheene viel uit door problemen met zijn powervalve en Boet van Dulmen kwam de pit binnen met een aan flarden gereden achterband. De andere vier leverden een mooi gevecht om de tweede plaats, hoewel Mamola het moeilijk had omdat zijn motor soms op vier, maar soms ook op drie cilinders liep. Uiteindelijk moest ook Roberts afhaken omdat ook zijn powervalves problemen begonnen te veroorzaken. Ook Ikujiro Takaï viel met zijn Yamaha OW 54 stil, waardoor Yamaha opnieuw een debacle meemaakte, zoals ook al in de TT van Assen was gebeurd. Mamola wist Ballington en Middelburg zeer nipt achter zich te houden. Ballington kwam 0,3 seconde na hem over de streep en Middelburg zat daar weer 0,2 seconde achter. Lucchinelli had intussen geen enkel probleem gehad. Slechts acht ronden reed hij volgas en toen bedroeg zijn voorsprong al twaalf seconden. Daarna reed hij rustiger, maar bij de finish had hij toch nog twintig seconden voorsprong.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 48'05"7 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 48'25"2 12
3 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 48'25"5 10
4 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 48'25"7 8
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 6
6 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Suzuki 5
7 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 4
8 Vlag van Finland Seppo Rossi Suzuki 3
9 Vlag van Frankrijk Frank Gross Suzuki 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha 1
11 Vlag van Zwitserland Michel Frutschi Yamaha
DNF Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha Achterband
DNF Vlag van Italië Franco Uncini Suzuki
DNF Vlag van Frankrijk Philippe Coulon Suzuki
DNF Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki
DNF Vlag van Japan Sadao Asami Yamaha
DNF Vlag van Japan Ikujiro Takaï Yamaha Val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha Powervalve

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 103
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 94
3 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 74
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 62
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha 57
6 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha 52
7 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 50
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 35
9 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha 20
10 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki 19

250 cc[bewerken]

Toni Mang had nog één punt nodig om zijn wereldtitel zeker te stellen. Hij liet Jean-Louis Guignabodet een ronde lang aan de leiding rijden, maar nam daarna de koppositie over en won de race met een flinke voorsprong. Guignabodet moest in de vijftiende ronde door een slechte voorband ook de tweede plaats opgeven ten gunste van zijn teamgenoot Jean-François Baldé, maar wist de derde plaats wel vast te houden. De enige die hem nog kon bedreigen, Roland Freymond, was in de achtste ronde uitgevallen doordat hij te maken kreeg met een uitgelopen big-end van zijn Ad Maiora. Paolo Ferretti, Freymond's tijdelijke teamgenoot nu Maurizio Massimiani geblesseerd was, werd achtste.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 47'31"8 15
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 47'53"4 12
3 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 48'03"8 10
4 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 8
5 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha 6
6 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 5
7 Vlag van België Jean-Marc Toffolo Rotax 4
8 Vlag van Italië Paolo Ferretti Ad Maiora 3
9 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Rotax 2
10 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 1
DNF Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha Brandstofgebrek
DNF Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Bartol Remmen
DNF Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora Big-end lager
DNS Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Blessure[1]
DNS Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Rotax Geen motor[2]
DNS Vlag van Italië Maurizio Massimiani Ad Maiora Blessure[3]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang (wereldkampioen) Kawasaki 130
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 83
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 56
4 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 48
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 43
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 26
7 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha/Pernod 24
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki
9 Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha 23
10 Vlag van Italië Massimo Massimiani Ad Maiora 22

125 cc[bewerken]

Opmerkelijk genoeg stond Ángel Nieto, de kersverse wereldkampioen 125 cc, op de 23e startplaats in Imatra door twee vastlopers. Jan Thiel en Martin Mijwaart kregen zijn Minarelli pas in de nacht voor de race goed aan het lopen. Hij zat echter al heel snel op de derde plaats, achter Hans Müller en Pier Paolo Bianchi. Müller moest echter al snel de pit in om bougies te wisselen en viel later zelfs helemaal uit. Bianchi en Nieto reden samen aan de leiding, gevolgd door Maurizio Vitali en Jacques Bolle. Bianchi had graag geprofiteerd van de afwezigheid van de geblesseerde Loris Reggiani, maar zijn machine ging steeds slechter lopen en ook hij viel uit. Nieto won voor Bolle en Vitali

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 48'13"6 15
2 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 48'15"0 12
3 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 48'39"9 10
4 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Sanvenero 8
5 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Morbidelli 6
6 Vlag van Finland Johnny Wickström Morbidelli 5
7 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 4
8 Vlag van Nederland Anton Straver MBA 3
9 Vlag van Finland Jan Bäckström MBA 2
10 Vlag van Frankrijk Thierry Noblesse MBA 1
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero
DNF Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA
DNF Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA
DNF Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger MBA[4]
DNF Vlag van Duitsland Gerhard Waibel MBA
DNS Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli Blessure[5]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto (wereldkampioen) Minarelli 140
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 89
3 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 76
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 55
Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane
6 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 36
7 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 28
8 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 27
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA
10 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 26

Zijspannen[bewerken]

Er mochten slechts vijftien zijspancombinaties starten in Finland, waarvan er uiteindelijk slechts negen de finish haalden. Rolf Biland en Kurt Waltisperg waren in de training 3,8 seconden sneller dan de concurrentie en dat zou in de race ook blijken, want ze wonnen met gemak. Jock Taylor/Benga Johansson werden tweede en Werner Schwärzel/Andreas Huber werden derde. Zij waren ook de laatsten die in dezelfde ronde als de winnaars eindigden. Egbert Streuer moest weer met Johan van der Kaap rijden omdat de geblesseerde schouder van Bernard Schnieders weer opspeelde. Hij had uitzicht op de derde plaats toen de motor warm werd. In de pit werd niets gevonden, maar even later liep de motor vast. Streuer liep 5.000 gulden prijzengeld mis en had ongeveer 8.000 gulden motorschade door een kapotte slangenklem van twee kwartjes, waardoor de koelvloeistof was weggestroomd.

Uitslag zijspannen[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 48'48"9 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 45'59"1 12
3 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Seymaz-Yamaha 47'28"1 10
4 Vlag van Duitsland Albert Giesemann Vlag van Duitsland Karl Paul LCR-Yamaha +1 ronde 8
5 Vlag van Zweden Göte Brodin Vlag van Zweden Billy Gällros Yamaha +1 ronde 6
6 Vlag van Duitsland Walter Ohrmann Vlag van Duitsland Heinz Radomski Yamaha +1 ronde 5
7 Vlag van Duitsland Jesco Höckert Vlag van Duitsland Thomas Riedel Busch-Yamaha +1 ronde 4
8 Vlag van Duitsland Siegfried Schauzu Vlag van Duitsland Wilfried Dietz Yamaha +1 ronde 3
9 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling SIWA-Yamaha +1 ronde 2
DNF Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha Afgelopen ketting
DNF Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Johan van der Kaap LCR-Yamaha Vastloper
DNF Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Seymaz-Yamaha Kettingtandwiel
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha kettingbreuk
DNF Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 97
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 82
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 77
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Yamaha 38
5 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Seymaz-Yamaha 37
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 26
7 Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Seymaz-Yamaha 22
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Ireson-Yamaha 18
9 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Vlag van Nederland Johan van der Kaap
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Williams
LCR-Yamaha 17
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Yamaha 16

Trivia[bewerken]

Achterlicht[bewerken]

Marco Lucchinelli was tijdens de Britse GP door de vallende Barry Sheene en Graeme Crosby gedwongen de vanghekken in te sturen en het duurde nogal lang voordat hij zijn motorfiets weer op de baan kon sturen. Tijdens de trainingen in Imatra reed hij met een achterlicht op zijn Suzuki omdat: "ze me dan beter kunnen vinden als ik in de vanghekken hang".

Heen en weer[bewerken]

Na de lange reis naar Imatra kreeg Boet van Dulmen te horen dat er speciale cilinders voor hem op het vliegveld van Helsinki lagen. Boet reed ondanks zijn vermoeidheid 250 km naar het vliegveld, maar de cilinders waren er niet. De volgende dag kwam iemand van Yamaha de cilinders alsnog brengen, maar ze bleken niet sneller dan de originele en alle moeite was voor niets geweest.

Kettingreactie[bewerken]

Derek Jones en Brian Ayres hadden enorm veel kettingproblemen in Finland. In de training brak al een ketting en vernielden ze bij een crash ook de stroomlijnkuip, die in de nacht voor de race gerepareerd werd. In de race lagen ze op de derde plaats toen de ketting opnieuw brak, maar met slechts vijftien starters, waarvan er inmiddels al veel uitgevallen waren, was er nog steeds kans op punten. Brian Ayres rende naar de pit, haalde gereedschap en een nieuwe ketting en ze gingen verder. Vlak voor de finish brak de ketting opnieuw, waarmee ze een uniek record vestigden: twee kettingbreuken in dezelfde race.

Feestje[bewerken]

Het was de "XX Imatranajo", de twintigste Grand Prix op Imatra, en daarom werd er een feest gevierd met een nachtelijke boottocht en een estafette-race op fietsen van het Finse leger. Daarvoor werden landenteams samengesteld, maar niet elk land kon een volledig team vormen. De race werd gewonnen door het Amerikaans-Nederlandse team dat bestond uit Richard Schlachter, zijn monteur, Martin Zoet, de broer van Willem Zoet en nu monteur van Philippe Coulon en schrijver/journalist Henk Keulemans. Het Franse team was kennelijk niet tevreden met de prestaties van Bernard Fau, want hij werd door Jean-François Baldé en Patrick Fernandez met fiets en al het Immalanjärvi-meer ingeduwd.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1981
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1980
Grand Prix-wegrace van Finland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI