Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1981

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Silverstone[1]
Officiële naam Marlboro British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 2 augustus 1981
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola en Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington
Eerste Vlag van Nederland Jack Middelburg
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts
Derde Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
350 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van België Didier de Radiguès
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen
Derde Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé
250 cc
Poleposition Vlag van Duitsland Toni Mang
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter
Eerste Vlag van Duitsland Toni Mang
Tweede Vlag van Zwitserland Roland Freymond
Derde Vlag van Australië Graeme McGregor
125 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Jacques Bolle
Snelste ronde Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Frankrijk Jacques Bolle
Derde Vlag van Argentinië Hugo Vignetti
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones/Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres
Derde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Duitsland Michael Burkhardt

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1981 was de elfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1981. De races werden verreden op 2 augustus 1981 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire). In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 125cc-klasse en de 350cc-klasse beslist.

Algemeen[bewerken]

In Silverstone werden twee wereldtitels beslist: Ángel Nieto werd kampioen 125 cc (zijn tiende wereldtitel) en Toni Mang werd wereldkampioen 350 cc. Beiden hoefden daar eigenlijk niet eens voor te rijden: Nieto werd wereldkampioen toen Loris Reggiani bij een val in de 250cc-race zodanig geblesseerd raakte dat hij in de 125cc-race niet kon starten en Mang werd wereldkampioen omdat de geblesseerde Jon Ekerold zich niet eens kon kwalificeren. Toni Mang kon ook zijn 250cc-titel al bijna vieren. Hij hoefde in de komende drie Grands Prix nog maar één punt te scoren. Jack Middelburg won zijn tweede 500cc-Grand Prix.

500 cc[bewerken]

De snelste trainingstijd van Graeme Crosby in Silverstone was 1'30"04, maar het was al duidelijk dat die in de race niet lang volgehouden kon worden. De Michelin-banden van Jack Middelburg waren na vijf trainingsronden al versleten. Na de start vormden zich twee kopgroepjes met Graeme Crosby, Kenny Roberts, Barry Sheene, Marco Lucchinelli en iets daarachter Randy Mamola, Kork Ballington en Jack Middelburg. Dat kleine gaatje speelde de tweede groep in de kaart toen Crosby in de derde ronde onderuit schoof. Roberts schoot de vallende machine voorbij, maar Sheene remde zichzelf onderuit en Lucchinelli werd door twee vallende coureurs en motorfietsen gedwongen in de strobalen en vanghekken te rijden. De achtervolgers konden de situatie omzeilen en sloten aan bij Roberts. Lucchinelli wist na enige tijd zijn machine uit de ravage te bevrijden en zette zijn race op de laatste plaats voort. Een groot aantal ronden lang vochten Roberts en Mamola om de leiding, waarbij ze elkaar soms meerdere malen in een ronde passeerden. Ballington volgde dit gevecht aanvankelijk op enkele meters, Middelburg op enkele tientallen meters, maar groot werd de afstand nooit. De rondetijden bleven rond de 1 minuut 33, drie seconden langzamer dan in de training, omdat de twee leiders elkaar in elke bocht bevochten. Voor Mamola stond er veel op het spel: door een overwinning zou hij Lucchinelli tot op één punt in het kampioenschap kunnen naderen. Af en toe kon Kork Ballington zich met het gevecht bemoeien en dan daalde het tempo zover dat Middelburg weer aansluiting vond. In de twaalfde ronde wist Mamola een gaatje te creëren en toen kon hij ook veel betere rondetijden rijden. Toen Roberts dit gat dichtreed waren twee kleine aanvallen genoeg om Ballington en Middelburg opnieuw aan te laten sluiten. In de achttiende ronde reed Ballington zijn Kawasaki de pit in, maar Middelburg kon de koplopers nog steeds goed volgen, temeer omdat de eerste achterblijvers (Lucchinelli als eerste) werden ingehaald. In de 26e ronde lag Middelburg tweede, terwijl Mamola terrein begon te verliezen omdat zijn Suzuki op drie cilinders liep. Bevrijd van zijn concurrent zou Roberts nu ongestoord de laatste twee ronden kunnen rijden, maar dat gebeurde niet. Hij kon niet wegrijden van Jack Middelburg, die bij het ingaan van de 28e (laatste) ronde de leiding nam. In Woodcote corner moest Roberts buitenom en dat lukte niet. Jack Middelburg won zijn tweede WK-race. Mamola had voldoende voorsprong op Bernard Fau om ondanks alles toch derde te worden.

Uitslag 500 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 43'24"34 15
2 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 43'24"64 12
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 43'37"38 10
4 Vlag van Frankrijk Bernard Fau Suzuki 8
5 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha 6
6 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha 5
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Stuart Avant Suzuki 4
8 Vlag van Japan Ikujiro Takai Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Suzuki 1
11 Vlag van Italië Graziano Rossi Suzuki[2]
12 Vlag van Zweden Peter Sjöström Suzuki
13 Vlag van Italië Guido Paci Yamaha
14 Vlag van Italië Roberto Pietri Suzuki
15 Vlag van Zwitserland Andreas Hofmann Yamaha
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki
DNF Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki Val
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha Val
DNF Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Honda Motor[3]
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Suzuki 88
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Suzuki 82
3 Vlag van Verenigde Staten Kenny Roberts Yamaha 70
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Yamaha 57
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Graeme Crosby Suzuki 56
6 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Yamaha 52
7 Vlag van Nederland Jack Middelburg Suzuki 42
8 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Kork Ballington Kawasaki 25
9 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki 19
10 Vlag van Frankrijk Marc Fontan Yamaha 15

350 cc[bewerken]

Jon Ekerold verscheen op krukken in Silverstone. Hij wilde in elk geval zijn laatste kans om Toni Mang van de wereldtitel af te houden niet laten schieten, maar was al in de kwalificatie kansloos. Zo stond er bij de start al een nieuwe wereldkampioen. Voor Mang was dat geen reden het rustig aan te doen. Nadat Alan North en Didier de Radiguès heel even aan de leiding hadden gereden, ging Mang ervandoor en moest het publiek zich vermaken met de spannende strijd om de tweede plaats tussen North, De Radiguès, Jeffrey Sayle, Keith Huewen, Martin Wimmer, Charlie Williams, Graeme McGregor en Graham Young. De slecht gestarte Jean-François Baldé vond na een inhaalrace aansluiting bij deze groep en begon samen met Huewen, De Radiguès en Wimmer aan de laatste ronde. Huewen wist Baldé in de laatste bocht (Woodcote) binnendoor te verschalken en werd tweede achter Toni Mang.

Uitslag 350 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 38'00"98 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Yamaha 38'17"72 12
3 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 38'17"86 10
4 Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha 38'18"07 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Williams Yamaha 6
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 5
7 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax 4
8 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donny Robinson Yamaha 2
10 Vlag van België René Delaby Yamaha 1
11 Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha
12 Vlag van Italië Paolo Ferretti Yamaha
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Head Yamaha
14 Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha
15 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Yamaha
DNF Vlag van Nederland Mar Schouten Yamaha Banden
DNF Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Alan North Yamaha Motor
DNF Vlag van Nederland Peter Looijesteijn Yamaha Opgave
DNS Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Blessure[4]
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo Blessure[5]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang (wereldkampioen) Kawasaki 88
2 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo 52
3 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 46
4 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 41
5 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 37
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Yamaha 29
7 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Bimota-Yamaha 24
8 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 18
9 Vlag van Frankrijk Jacques Cornu Yamaha 14
Vlag van Australië Graeme McGregor Yamaha

250 cc[bewerken]

Net als in de eerder verreden 350cc-race was er in de 250cc-race in Silverstone alleen strijd om de tweede plaats, omdat Toni Mang er al meteen na de start alleen vandoor ging. Nu ging het tussen Graeme McGregor[6], Roland Freymond, Martin Wimmer en Richard Schlachter. Deze strijd bleef spannend tot in de laatste bocht. McGregor en Freymond gingen naast elkaar over de streep en kregen zelfs dezelfde tijd, maar Freymond werd als tweede geklasseerd. Schlachter (vierde) en Wimmer (vijfde) finishten slechts 0,2 seconden later. Thierry Espié kon zijn Pernod niet aan de start brengen nadat hij tijdens de trainingen vier rugwervels had gebroken.

Uitslag 250 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 38'32"37 15
2 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 38'40"68 12
3 Vlag van Australië Graeme McGregor Kawasaki 38'40"68 10
4 Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha 38'40"81 8
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 38'40"81 6
6 Vlag van België Didier de Radiguès Yamaha 5
7 Vlag van Frankrijk JeanFrançois Baldé Kawasaki 4
8 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Kawasaki 3
9 Vlag van Frankrijk André Gouin Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Tonkin Armstrong-Rotax 1
11 Vlag van Frankrijk Christian Estrosi Yamaha
12 Vlag van Australië Jeffrey Sayle Armstrong-Rotax
13 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Rotax
14 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle Yamaha
15 Vlag van Oostenrijk August Auinger Rotax
DNF Vlag van Italië Loris Reggiani Bimota-Yamaha Val[7]
DNS Vlag van Italië Maurizio Massimiani Ad Maiora Blessure[8]
DNS Vlag van Frankrijk Thierry Espié Pernod Blessure[9]
DNS Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha Blessure[4]
DNQ Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Jon Ekerold Solo Blessure[5]

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Toni Mang Kawasaki 115
2 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Kawasaki 71
3 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Yamaha 56
4 Vlag van Zwitserland Roland Freymond Ad Maiora 48
5 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Bimota-Yamaha 38
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 25
7 Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha/Pernod 24
8 Vlag van Verenigde Staten Richard Schlachter Yamaha 23
9 Vlag van Italië Massimo Massimiani Ad Maiora 22
10 Vlag van Frankrijk Eric Saul Chevallier-Yamaha 19

125 cc[bewerken]

Ángel Nieto werd 125cc-wereldkampioen tijdens de 250cc-race, op het moment dat zijn stalgenoot Loris Reggiani viel en een vinger brak. Reggiani zou niet in de 125cc-race kunnen starten en daarmee was de titel beslist. In de race nam Pier Paolo Bianchi de leiding, gevolgd door August Auinger, Ángel Nieto, Hans Müller en Iván Palazzese. Palazzese nam de leiding, maar viel in de vierde ronde uit door een vastloper. Nieto werd daarna niet meer bedreigd en won de race, Jacques Bolle werd tweede en Hugo Vignetti werd derde.

Uitslag 125 cc[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto Minarelli 34'29"03 15
2 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 34'32"13 12
3 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 34'37"34 10
4 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 8
5 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA 6
6 Vlag van Frankrijk Michel Galbit MBA 5
7 Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 4
8 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 3
9 Vlag van Spanje (1977-1981) Ricardo Tormo Sanvenero 2
10 Vlag van België Olivier Liégeois MBA 1
11 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA
13 Vlag van Nederland Anton Straver MBA
DNF Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero
DNF Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA Vastloper
DNF Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Iprem

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Spanje (1977-1981) Ángel Nieto (wereldkampioen) Minarelli 125
2 Vlag van Italië Loris Reggiani Minarelli 89
3 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 76
4 Vlag van Zwitserland Hans Müller MBA 55
5 Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Motobécane 43
6 Vlag van Frankrijk Guy Bertin Sanvenero 28
7 Vlag van Venezuela Iván Palazzese MBA 27
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-MBA
9 Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA 26
10 Vlag van Argentinië Hugo Vignetti MBA 22

Zijspannen[bewerken]

In Silverstone waren Rolf Biland/Kurt Waltisperg oppermachtig, ook al omdat Jock Taylor/Benga Johansson al in de eerste ronde door een gebroken drijfstang stopten. Vanaf dat moment vochten Derek Jones/Brian Ayres en Alain Michel/Michael Burkhardt om de tweede plaats, een strijd die in het voordeel van Jones beslist werd. Egbert Streuer had gehoopt weer met Bernard Schnieders te kunnen starten, die hersteld was van de blessure die hij in de TT van Assen had opgelopen. Daardoor had Streuer in de Belgische Grand Prix een beroep moeten doen op Johan van der Kaap. Nu had Schnieders echter last van een griepaanval. Tijdens de trainingen werd Streuer uit de brand geholpen door Brian Ayres, maar in de race kon dat natuurlijk niet. Gelukkig was Kenny Williams op vakantie in Silverstone. Die stapte in het zijspan van Streuer en samen werden ze vijfde.

Uitslag zijspannen[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Yamaha 31'54"10 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Ireson-Yamaha 32'07"90 12
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 32'08"40 10
4 Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Seymaz-Yamaha 8
5 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Williams LCR-Yamaha 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Bryson Yamaha 5
7 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Seymaz-Yamaha 4
8 Vlag van Duitsland Walter Ohrmann Vlag van Duitsland Heinz Radomski Yamaha 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Greasley Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Atkinson Yamaha 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bruce Ford-Dunn Vlag van Verenigd Koninkrijk Alistair Pirie Yamaha 1
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Ireson-Yamaha Ongeval
DNF Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha Gebroken drijfstang
DNQ Vlag van Nederland Jo van der Ven Vlag van Nederland Tonny Troeyen Yamaha Gebroken drijfstang
DNQ Vlag van Nederland Piet Huybers Vlag van Nederland Karl-Heinz Bucholz Yamaha

Top 10 WK-stand na deze race[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn
1 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Duitsland Michael Burkhardt Seymaz-Yamaha 82
Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Yamaha
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jock Taylor Vlag van Zweden Benga Johansson Fowler-Windle-Yamaha 65
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres Yamaha 38
5 Vlag van Duitsland Werner Schwärzel Vlag van Duitsland Andreas Huber Seymaz-Yamaha 27
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Japan Kunio Takeshima LCR-Yamaha 26
7 Vlag van België Michel Vanneste Vlag van België Serge Vanneste Seymaz-Yamaha 22
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Ireson Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Pollington Ireson-Yamaha 18
9 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Vlag van Nederland Johan van der Kaap
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Williams
LCR-Yamaha 17
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Birks Yamaha 16
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van San Marino 1981
FIM wereldkampioenschap wegrace
33e seizoen (1981)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1981

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1980
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1982
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI