Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1986

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Circuit Silverstone (De plattegrond is ouder, omdat in 1975 een chicane werd gecreëerd bij Woodcote. Deze werd echter bij motorraces niet gebruikt, waardoor deze plattegrond de juiste situatie weergeeft.)
Officiële naam Shell Oils British Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 2 en 3 augustus 1986
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van België Didier de Radiguès
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Tweede Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Derde Vlag van Spanje Sito Pons
125 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler
Snelste ronde Vlag van Oostenrijk August Auinger
Eerste Vlag van Oostenrijk August Auinger
Tweede Vlag van Italië Domenico Brigaglia
Derde Vlag van Italië Luca Cadalora
80 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Derde Vlag van Zwitserland Markus Egloff/Vlag van Zwitserland Urs Egloff

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1986 was de negende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1986. De races werden verreden op 2 en 3 augustus 1986 op het Silverstone circuit nabij Silverstone (Northamptonshire).

Algemeen[bewerken]

Net als in het seizoen 1985 was het in Silverstone op de zondag noodweer, maar dit keer niet zo erg dat er wedstrijden moesten worden onderbroken of afgelast. Voor de Britten werd het toch een beetje feest, want voor het eerst in de geschiedenis van de Britse Grand Prix won een Brit (Ian McConnachie) een soloklasse. Zo zorgde het slechte weer net als in België voor verrassende winnaars. Wayne Gardner en Dominique Sarron hadden getweeën de 8 uren van Suzuka gewonnen en wonnen nu afzonderlijk hun eigen klasse van de Britse Grand Prix. Didier de Radiguès mocht voor het eerst het 500cc-podium beklimmen en de gebroeders Markus en Urs Egloff stonden voor het eerst op het zijspanpodium. Voor het eerst sinds de 50 cc TT van 1968 reed de lichtste klasse weer een Britse Grand Prix, maar ze werd niet enthousiast ontvangen. De 80cc-klasse werd verbannen naar de zaterdagavond om voor vrijwel lege tribunes te rijden, nadat de zijspanklasse ook al op die dag had gereden. Deze verplaatsing naar de zaterdag werd door de organisatie verklaard doordat wegens een plaatselijke verordening op zondag voor de middag geen enkele motor op Silverstone mocht worden gestart. Dat hield echter geen stand, want op zondag werd naast het WK-programma nog een race voor productiemachines én een internationale zijspanrace georganiseerd. Als men hoopte dat Britse toprijders op die manier tegen de internationale vedetten konden racen kwam men bedrogen uit. De WK-rijders boycotten de internationale zijspanrace allemaal.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Zelfs de zware 500cc-machines hadden last van de enorme windstoten tijdens de trainingen. Dave Petersen kwam ten val en moest in het ziekenhuis zijn linkerpink laten amputeren en zijn teamgenoot Pierfrancesco Chili viel in Woodcote Corner omdat hij op de steeds nattere baan met slicks bleef doorrijden. Hij liep een hersenschudding en een schouderblessure op en zo kon Roberto Gallina nog voor de racedag zijn spullen inpakken. Wayne Gardner was de enige die onder het ronderecord kwam, op de eerste trainingsdag, want daarna werd het weer steeds slechter.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"28'16
2. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 1"28'69
3. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 1"29'00
4. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"29'15
5. Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 1"29'37
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 1"29'43
7. Vlag van Frankrijk Raymond Roche Rothmans-Katayama-HRC-Honda 1"30'52
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-Honda-UK 1"30'74
9. Vlag van België Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 1"30'80
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Lewis Skoal Bandit-Heron-Suzuki 1"31'00

De race[bewerken]

Voor de race stelde Christian Sarron alles in het werk om niet van start te gaan vanwege het barre weer, maar dat was in 1985 ook goed gegaan en daarom kreeg hij nul op rekest. Manfred Fischer had vanaf de derde startrij een bliksemstart, maar Paul Lewis viel hard bij Maggotts en de organisatie, die leergeld had betaald met de dodelijke ongevallen van Norman Brown en Peter Huber in 1983, vlagde de race onmiddellijk af. Voor de herstart vroeg Randy Mamola of hij aangeduwd mocht worden, want hij had bij de eerste start al veel pijn gekregen. Tijdens de training was hij gevallen en had daarbij een breukje in zijn schouder opgelopen. Zijn collega's hadden geen bezwaar, maar de wedstrijdleiding wel. Zo was het niet verwonderlijk dat Mamola - evenals Sarron - bij de start slecht weg kwam. Fischer startte opnieuw als snelste, maar hij werd meteen opgeslokt door de snellere rijders en reed een anonieme race. Dat deed Wayne Gardner niet. Na de eerste ronde had hij al twee seconden voorsprong en hij won de race onbedreigd. Achter hem moest Eddie Lawson het hoofd buigen voor Didier de Radiguès, die had gehoopt op regen zodat het gebrek aan vermogen van zijn Honda RS 500 R-motor geen grote rol zou spelen. Lawson ging halverwege de race steeds langzamer, waardoor ook teamgenoot Rob McElnea aan zijn achterwiel kwam. Die ging hem echter niet voorbij en Lawson's machine kreeg weer meer snelheid, waardoor hij tot het achterwiel van De Radiguès wist te komen. Hij wilde echter geen risico's nemen en nam genoegen met de derde plaats. Sarron en Mamola werkten zich intussen door het hele veld naar voren, waarbij Sarron ten val kwam. Mamola kwam tot de vijfde plaats, voor Raymond Roche, die nog steeds moeite had met zijn nieuwe Honda NSR 500.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 51"24'03 1 15
2 Vlag van België Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 51"33'39 9 12
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 51"34'66 3 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 51"46'38 6 8
5 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 52"11'59 2 6
6 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Rothmans-Katayama-HRC-Honda 52"30'36 7 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Skoal Bandit-Heron-Suzuki 53"04'28 14 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Suzuki 53"05'14 19 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-Honda 53"08'27 13 2
10 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Frankonia-Suzuki 53"13'34 21 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-Honda-UK +1 ronde 8
12 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-PDM-Honda +1 ronde 18
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Swann Suzuki +1 ronde 35
14 Vlag van Nederland Maarten Duyzers Suzuki +1 ronde 32
15 Vlag van Nederland Henk van der Mark PDM-Honda +2 ronden 27
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Williams Suzuki +2 ronden 34
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Griffith Suzuki +2 ronden 38
18 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha +2 ronden 5
19 Vlag van Duitsland Manfred Fischer Hein Gericke-Honda +2 ronden 25
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Woodland Suzuki +3 ronden 37
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manley Suzuki +3 ronden 33
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Jeffery Suzuki +3 ronden 30
23 Vlag van Duitsland Helmut Schütz Honda +5 ronden 40

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Lingham Suzuki 31
Vlag van Zwitserland Christopher Bürki Honda 39
Vlag van Nieuw-Zeeland Dennis Ireland Suzuki 29
Vlag van Frankrijk Christian Le Liard ELF-Honda 23
Vlag van Nederland Hennie Boerman Suzuki 36
Vlag van Spanje Juan Garriga Cagiva 16
Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Duckhams Oil-Honda 20
Vlag van Nederland Mile Pajic SNRT-Honda 24
Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda 22
Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha Val[1] 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trever Nation Suzuki 26
Vlag van Zwitserland Marco Gentile Écurie-Fior-Honda 28
Vlag van Japan Shungi Yatsushiro Moriwaki-HRC-Honda 11
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Marshall Honda 12
Vlag van Zweden Lars Johansson Suzuki 41

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Pierfrancesco Chili HB-Gallina-Suzuki Blessure[2] 17
Vlag van Zimbabwe Dave Petersen 15
Vlag van Australië Paul Lewis Skoal Bandit-Heron-Suzuki Val[3] 10

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 109
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 93
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 92
4 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 60
5 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 53
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 52
7 Vlag van België Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 33
8 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Rothmans-Katayama-Honda /
Rothmans-Katayama-HRC-Honda
23
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-Honda 14
10 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili HB-Gallina-Suzuki 11

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 1"31'50
2. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 1"32'34
3. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 1"33'07
4. Vlag van Frankrijk Pierre Bolle ELF-Parisienne 1"33'17
5. Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda 1"33'22
6. Vlag van Duitsland Harald Eckl Honda 1"34'26
7. Vlag van Italië Maurizio Vitali Garelli 1"34'31
8. Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 1"34'31
9. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-Honda 1"34'42
10. Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha 1"34'62

De race[bewerken]

Op zondag moest de 250cc-klasse als eerste de regen en de kou trotseren. Op de natte baan startten Pierre Bolle en Jacques Cornu als snelsten, maar in Maggotts ging Bolle onderuit en Sito Pons moest ver door het gras om diens glijdende machine te ontwijken. Cornu leidde na een ronde, maar werd al gevolgd door Dominique Sarron. Cornu begon al snel terug te vallen, maar Alan Carter zette de aanval in op Sarron. Even later vormde zich een kopgroep van drie man, met Sarron, Carter en Carlos Lavado. Sarron en Carter waren in gevecht, terwijl Lavado wijselijk volgde, want hij kon best met tien punten tevreden zijn. De BBC-commentatoren Murray Walker en Barry Sheene spraken toen al hun hoop uit dat Carter zijn domme actie uit 1985 niet zou herhalen. Toen viel hij terwijl hij aan de leiding van de 250cc-race reed met twaalf seconden voorsprong. Met het passeren van de achterblijvers wisselden de posities enkele malen en Carter viel zelfs ver terug, maar hij wist zich weer naar voren te vechten. Lavado haakte af en koos voor de derde plaats terwijl Sarron zich ook losmaakte van Carter. Met het ingaan van de laatste ronde had Carter 1½ seconde achterstand op Sarron, een verschil dat hij nooit meer kon goedmaken, maar ook een flinke voorsprong op Lavado. Sito Pons had zich intussen weer opgewerkt naar de vierde plaats. Carter had dus alle reden om die laatste ronde op safe te rijden, maar dat deed hij niet. In de laatste ronde hoorde men Murray Walker roepen: "He's done it again!". Carters JJ Cobas lag bij Stowe Corner in de strobalen, waardoor Lavado alsnog tweede werd voor Sito Pons.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-Honda 44"41'76 9 15
2 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 44"57'21 1 12
3 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 45"02'87 3 10
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-Honda 45"04'40 18 8
5 Vlag van Spanje Carlos Cardús Campsa-Honda 45"12'51 23 6
6 Vlag van Italië Virginio Ferrari Total-Katayama-HRC-Honda 45"15'28 39 5
7 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha 45"35'82 10 4
8 Vlag van België Stéphane Mertens Johnson-Yamaha 45"47'28 16 3
9 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 45"57'12 2 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Silverstone-Armstrong-Rotax 46"18'74 22 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Fogarty Yamaha +1 ronde 31
12 Vlag van Italië Maurizio Vitali Garelli +1 ronde 7
13 Vlag van Japan Osamu Hiwatashi Moriwaki-Honda +1 ronde 29
14 Vlag van Frankrijk Jean Foray Chevallier-Yamaha +1 ronde 26
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax +1 ronde 30
16 Vlag van Duitsland Herbert Besendörfer Yamaha +1 ronde 36
17 Vlag van Noord-Ierland Gary Cowan Yamaha +1 ronde 25
18 Vlag van Duitsland Harald Eckl Honda +2 ronden 6
19 Vlag van België René Delaby Rotax +2 ronden 40
20 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet MIG-Rotax +2 ronden 21
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Chambers Yamaha +3 ronden 37
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Orme Yamaha +3 ronden 35

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Pierre Bolle ELF-Parisienne Val[4] 4
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda Val 5
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Tournadre Yamaha 8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Noël EMC-Rotax 11
Vlag van Zwitserland Jacques Cornu ELF-Parisienne-Honda Val 12
Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Honda 13
Vlag van Japan Tadahiko Taira Marlboro-Agostini-Yamaha 14
Vlag van Italië Stefano Caracchi Aprilia-Rotax 15
Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Val 17
Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 19
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha 20
Vlag van Frankrijk Christian Boudinot JJ Cobas-Rotax Val 24
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter JJ Cobas-Rotax Val 27
Vlag van Italië Fausto Ricci HRC-Honda 28
Vlag van Nederland Mar Schouten Honda Water in carburateurs 32
Vlag van Verenigd Koninkrijk Nigel Bosworth Yamaha 34
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Hubbard Rotax 38
Vlag van Frankrijk Bruno Bonhuil Honda 33

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Hans Lindner Rotax Blessure[5]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Manfred Herweh HB-Aprilia-Rotax Blessure[6]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 99
2 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 84
3 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 57
4 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-Honda 56
5 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Rothmans-Katayama-Honda 53
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 51
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu ELF-Parisienne-Honda 28
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax 27
9 Vlag van Italië Fausto Ricci HRC-Honda 24
10 Vlag van Frankrijk Pierre Bolle ELF-Parisienne 19

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De poleposition van Bruno Kneubühler was voor iedereen een verrassing, maar Kneubühler verklaarde dat de snelle bochten "wel bij een oude man pasten". Achter hem eindigde zoals verwacht een Garelli, in dit geval van Luca Cadalora, maar Fausto Gresini werd met zijn Garelli slechts vijfde omdat ook August Auinger en Ezio Gianola sneller waren.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler LCR-MBA 1"37'69
2. Vlag van Italië Luca Cadalora FMI-Garelli 1"38'34
3. Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-LCR-MBA 1"38'43
4. Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 1"38'97
5. Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 1"39'32
6. Vlag van Zwitserland Thierry Feuz MBA 1"39'54
7. Vlag van Italië Domenico Brigaglia Ducados-MBA 1"40'12
8. Vlag van België Olivier Liégeois Assmex-MBA 1"40'65
9. Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-MBA 1"41'11
10. Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 1"41'20

De race[bewerken]

Bruno Kneubühler's poleposition werd al waardeloos toen hij zijn start verknoeide door op de machine te blijven zitten en deze aan te steppen. Hij stond naast de witte zijlijn en zijn linkervoet gleed op die lijn weg. Hij verloor daarmee een aantal plaatsen, maar de hele race ging verloren toen hij aan het einde van de openingsronde in Woodcote van de baan schoof. Toen reed Luca Cadalora nog op kop voor August Auinger, maar Auinger begon meteen weg te lopen en bouwde een voorsprong van 15 seconden op. De strijd ging dus om de tweede plaats, waar Cadalora lang alleen reed, maar geleidelijk kwamen Johnny Wickström en Jussi Hautaniemi dichterbij. Wickström passeerde Cadalora zelfs, terwijl Hautaniemi achter diens achterwiel bleef hangen, maar geleidelijk begonnen de machines van de beide Finnen vermogen te verliezen en vanuit het achterveld kwam Domenico Brigaglia dichterbij. Cadalora kreeg intussen het signaal dat concurrent en teamgenoot Fausto Gresini was uitgevallen en koos er daarom voor wat rustiger aan te doen. Brigaglia nam de tweede plaats over en wist Auinger tot zeven seconden te naderen, maar Auinger kreeg dat bericht via de pitborden door en bouwde zijn voorsprong weer tot tien seconden uit. Daarmee was de race beslist. Auinger nam in de laatste ronde geen risico meer en Brigaglia werd op negen seconden tweede, gevolgd door Cadalora die tien punten scoorde en in het wereldkampioenschap nu twaalf punten voorsprong kreeg.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-LCR-MBA 38"54'57 3 15
2 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Ducados-MBA 39"03'55 7 12
3 Vlag van Italië Luca Cadalora FMI-Garelli 39"06'28 2 10
4 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 39"14'74 10 8
5 Vlag van België Lucio Pietroniro Johnson-MBA 39"25'48 16 6
6 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 39"25'67 26 5
7 Vlag van Finland Jussi Hautaniemi MBA 39"32'26 18 4
8 Vlag van België Olivier Liégeois Assmex-MBA 39"44'33 8 3
9 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 39"46'21 4 2
10 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 39"46'69 17 1
11 Vlag van Zweden Håkan Olsson MBA 40"14'05 21
12 Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA 40"30'97 15
13 Vlag van Frankrijk Jacques Hutteau MBA 40"54'50 11
14 Vlag van Duitsland Wilhelm Lücke MBA +1 ronde 25
15 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini MBA +1 ronde 24
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick McGarrity MBA +1 ronde 36
17 Vlag van Nederland Ton Spek MBA +1 ronde 33
18 Vlag van Spanje Fernando Gonzales MBA +1 ronde 35
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Reid MBA +2 ronden 38
20 Vlag van Nederland Boy van Erp MBA +2 ronden 27

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler LCR-MBA Val 1
Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli Defecte voorrem 5
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz MBA Val 6
Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-MBA 9
Vlag van Italië Paolo Casoli MBA Val 12
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jami Whitham MBA 13
Vlag van Nederland Anton Straver MBA 14
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton MBA 19
Vlag van Spanje Andres Sánchez MBA 20
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Lowe MBA 23
Vlag van Venezuela Ivan Troisi MBA 26
Vlag van Nederland Jan Eggens LCR-EGA 28
Vlag van Finland Esa Kytölä MBA Val 29
Vlag van België Eric Gijsel MBA 30
Vlag van Duitsland Dirk Hafeneger MBA 31
Vlag van Zwitserland Thierry Maurer MBA 32
Vlag van Frankrijk Patrick Daudier PMDF 34
Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi MBA 37
Vlag van Algerije Bady Hassaine MBA 39
Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Simpson MBA 40

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Luca Cadalora FMI-Garelli 86
2 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 74
3 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Ducados-MBA 59
4 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 42
5 Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-LCR-MBA 35
6 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler LCR-MBA 32
7 Vlag van België Lucio Pietroniro Johnson-MBA 31
8 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 27
9 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 26
Vlag van Finland Johnny Wickström MBA

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Hans Spaan was een van de weinigen die in de laatste training, toen het al hard waaide, hun tijd nog wisten te verbeteren. Daarmee was ook duidelijk dat het snelheidsverschil van de HuVo-Casal met de concurrentie veel kleiner was geworden.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser 1"43'14
2. Vlag van Spanje Jorge Martínez Ducados-Derbi 1"43'80
3. Vlag van Nederland Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 1"44'59
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Krauser 1"44'88
5. Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-Derbi 1"45'71
6. Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real-Krauser 1"46'24
7. Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Autisa 1"46'45
8. Vlag van Spanje Manuel Herreros Ducados-Derbi 1"46'63
9. Vlag van Oostenrijk Gerd Kafka Krauser 1"47'23
10. Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Casal 1"47'30

De race[bewerken]

Het was aanvankelijk maar de vraag of de 80cc-machientjes überhaupt konden rijden, want ze hadden erg veel last van de harde windstoten op zaterdag. Aan het eind van de middag reden Jorge Martínez, Stefan Dörflinger, Hans Spaan, Luis Miguel Reyes en Alex Barros enkele testrondjes en zaterdagavond om half zeven startte de 80cc-race voor vrijwel lege tribunes. Wel onder protest van Dörflinger, die zich moest neerleggen bij de mening van de meerderheid. Hans Spaan had de beste start, maar na een ronde werd hij al opgejaagd door Ian McConnachie, die weer werd gevolgd door Manuel Herreros, Jorge Martínez, Alex Barros, Stefan Dörflinger en Wilco Zeelenberg. Uiteindelijk ontstonden er twee gevechten aan de kop van het veld: een tussen de stalgenoten McConnachie en Dörflinger en het gevecht om de derde plaats tussen Spaan, Martínez en Herreros. Krauser had geen stalorders uitgevaardigd[7] en daarom belette niets McConnachie om de overwinning naar zich toe te trekken, slechts 0,3 seconde voor Dörflinger. Martínez werd derde voor Herreros en Spaan.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Krauser 26"20'70 4 15
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser 26"21'09 1 12
3 Vlag van Spanje Jorge Martínez Ducados-Derbi 26"41'01 2 10
4 Vlag van Spanje Manuel Herreros Ducados-Derbi 26"41'17 8 8
5 Vlag van Nederland Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 26"41'59 3 6
6 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real-Krauser 27"15'21 6 5
7 Vlag van Oostenrijk Gerd Kafka Krauser 27"17'36 9 4
8 Vlag van Brazilië Alex Barros Autisa 27"25'36 11 3
9 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Casal 27"35'34 10 2
10 Vlag van Spanje Domingo Gil Blanco Autisa 27"35'49 19 1
11 Vlag van Duitsland Rainer Kunz Ziegler 27"42'95 18
12 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Seel-MBA 27"47'42 13
13 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Autisa 27"47'60 21
14 Vlag van België Chris Baert Seel-MBA +1 ronde 17
15 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser +1 ronde 23
16 Vlag van Nederland Jos van Dongen Krauser +1 ronde 20
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jami Whitham Krauser +1 ronde 31
18 Vlag van Zwitserland Stefan Brägger Krauser +1 ronde 28
19 Vlag van Spanje Felix Rodríguez Autisa +1 ronde 15
20 Vlag van Duitsland Thomas Engl Krauser +1 ronde 30
21 Vlag van Nederland Aad Wijsman Harmsen +1 ronde 29
22 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Lawton Eberhardt +1 ronde 34
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Batchelor Krauser +1 ronde 35
24 Vlag van Duitsland Richard Bay Maico +1 ronde 26
25 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stephen Dale Casal +1 ronde 36

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland René Dünki Krauser 27
Vlag van Nederland Bertus Grinwis Krauser 32
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Autisa 7
Vlag van Nederland Kees Besseling CJB 24
Vlag van Nederland Henk van Kessel Krauser 12
Vlag van Spanje Juan Ramón Bolart Autisa 22
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards HuVo-Casal 37
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Mason HuVo-Casal 33
Vlag van Nederland Theo Timmer Hertog Jan-HuVo-Casal Vastloper 16
Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kroko 25
Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-Derbi Val[8] 5
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Krauser Val[8] 14

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Seel-MBA teambeleid[9]
Vlag van Duitsland Reiner Scheidauer

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Ducados-Derbi 82
2 Vlag van Spanje Manuel Herreros Ducados-Derbi 67
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser 65
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Krauser 46
5 Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-Derbi 39
Vlag van Nederland Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal
7 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real-Krauser 34
8 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Seel-MBA 29
9 Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Krauser 13
10 Vlag van Oostenrijk Gerd Kafka Krauser 9

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

Aanvankelijk lukte het Rolf Biland niet een snelle ronde te rijden, omdat zijn Krauser steeds bleef vastlopen. Uiteindelijk bracht Egbert Streuer uitkomst door hem te adviseren een drukventiel in de brandstoftoevoer te plaatsen. Biland reed vervolgens de snelste ronde en stond op poleposition voor Streuer, Steve Webster en kampioenschapsleider Alain Michel.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 1"30'35
2. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 1"31'00
3. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 1"31'89
4. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 1"31'98
5. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Seel 1"32'28
6. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"33'33
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Ricardo Z 1"34'06
8. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 1"34'31
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 1"34'59
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 1"34'62

De race[bewerken]

De zijspanrace op Silverstone stond op zaterdagmiddag na de 80cc-race gepland, maar omdat de lichte machientjes te veel last hadden van de enorme rukwinden werd besloten de zijspanklasse eerst te laten rijden. Steve Webster was de enige zijspanrijder die zelf hielp bij de duwstart en dat betaalde zich uit in de snelste start, terwijl de combinatie van Egbert Streuer en Bernard Schnieders even stilviel. Webster werd bijna een hele ronde achtervolgd door Rolf Biland, maar toen stak bakkenist Kurt Waltisperg zijn arm in de lucht ten teken dat de Krausermotor opnieuw was stukgegaan. Streuer/Schnieders werkten zich naar voren en passeerden Webster/Hewitt. Webster bleef achter Streuer hangen waarop die besloot de Brit dan maar op kop te laten rijden. Drie ronden voor het einde nam Streuer definitief de leiding en hij won met ruim een seconde voorsprong. Webster nam door zijn tweede plaats (en het uitvallen van Alain Michel/Jean-Marc Fresc) de leiding in het wereldkampioenschap, maar hij had slechts één punt voorsprong op Streuer.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 31"14'83 2 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 31"16'05 3 12
3 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Seel 31"39'15 5 10
4 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 31"40'65 6 8
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 31"51'15 8 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 31"59'83 9 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Wrathall Vlag van Verenigd Koninkrijk Kerry Chapman LCR-Yamaha 32"00'17 4
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Graham Gleeson Vlag van Schotland Iain Colquhoun LCR-Yamaha 32"16'36 3
9 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker Seymaz-Yamaha 32"27'44 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Verenigd Koninkrijk Gordon Rose LCR-Yamaha 32"31'41 1
11 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Camel-Busch-Yamaha
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham LCR-Yamaha
13 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Wolfgang Gess BSR-Yamaha
14 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Oostenrijk Hans-Peter Demling LCR-Yamaha
15 Vlag van Noord-Ierland Lowry Burton Vlag van Noord-Ierland Pat Cushnahan Ironside-Yamaha
16 Vlag van Duitsland Werner Kraus Vlag van Duitsland Oliver Schuster Busch-Yamaha
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Stirrat Onbekend Onbekend
18 Thomas Onbekend Onbekend
19 Evans Onbekend Onbekend
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Hallam Vlag van Verenigd Koninkrijk John Gibbard Yamaha

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser Vastloper 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Don Williams LCR-Yamaha
Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha Gebroken zuiger 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Ricardo Z 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 10
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha Vastloper 15

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 61
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 60
3 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 54
4 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Seel 37
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vince Biggs
Windle-Yamaha 30
Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg en
Vlag van Zwitserland Adolf Hänni
LCR-Yamaha
7 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 27
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 21
9 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 20
10 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-Yamaha /
Camel-Busch-Yamaha
10

Trivia[bewerken]

Suzuki-perikelen[bewerken]

De semi-fabrieksteams van Suzuki, het Italiaanse Gallina en het Britse Heron, wachtten al jaren op een nieuwe V-vier, waar men intussen in Japan al mee aan het testen was. Het eerste bericht was dat de machine op 8 augustus geleverd zou worden, maar nu, een week van tevoren, ontstond er verwarring. Gary Taylor van Heron meldde dat er dit seizoen geen nieuwe 500cc-Suzuki geleverd zou worden, maar Roberto Gallina dacht dat de machine in elk geval in Misano getoond zou kunnen worden. Zo leek het erop dat Gallina de nieuwe machine het eerst zou krijgen, maar er waren twee feiten die die theorie weer de grond in boorden: Suzuki had Heron gevraagd het speciale en zelf ontwikkelde honingraatframe naar Japan te sturen en Heron-sponsor Skoal Bandit meldde dat men in het seizoen 1987 weer twee coureurs zou gaan sponsoren. Dat konden alleen Heron-Suzuki-coureurs zijn, waaruit kon worden afgeleid dat de U.S. Smokeless Tobacco Company meer wist dat Gallina. In 1987 zou er van alle Suzuki-plannen overigens helemaal niets terechtkomen.

Moriwaki[bewerken]

Mamoru Moriwaki had heel goede contacten met Honda en de race-afdeling HRC. Zo had zijn coureur Shungi Yatsushiro de Honda NSR 500-viercilinderracers van Freddie Spencer gekregen toen bleek dat diens peesschedeontsteking hem voorlopig zou uitschakelen. Yatsushiro had in Japan al veel testwerk met de NSR 500 gedaan, maar moest enkele weken rust nemen om te genezen van blessures. De NSR-machines gingen vervolgens naar Raymond Roche, maar in Silverstone kwam Yatsushiro terug met een NSR 500 in de Moriwaki-kleuren. Daarnaast verscheen Osamu Hiwatashi met een geheel nieuwe 250cc-racer met een door Moriwaki ontwikkeld frame en een Honda NSR 250 R-fabrieksblok. Zo'n blok was niet voor iedereen weggelegd en de meest voor de hand liggende verklaring was dat dit frame eigenlijk ontwikkeld was voor de Honda 250cc-turboracer die men wilde ontwikkelen voor de 500cc-klasse.

Familiefeest[bewerken]

Ian McConnachie bedankte na zijn overwinning in de 80cc-race als eerste zijn vader. Die had de racecarrière van zijn zoon mogelijk gemaakt door twee hypotheken op zijn huis te nemen.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1986
FIM wereldkampioenschap wegrace
38e seizoen (1986)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1986

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1985
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1987
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI