Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Donington Park
Officiële naam Shell British Motorcycle Grand Prix
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Datum 6 augustus 1989
Organisator FIM/ACU
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Luca Cadalora
Snelste ronde Vlag van Spanje Sito Pons
Eerste Vlag van Spanje Sito Pons
Tweede Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Derde Vlag van Japan Masahiro Shimizu
125 cc
Poleposition Vlag van Nederland Hans Spaan
Snelste ronde Vlag van Nederland Hans Spaan
Eerste Vlag van Nederland Hans Spaan
Tweede Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Derde Vlag van Italië Ezio Gianola
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Zwitserland Tony Hewitt
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Geral de Haas
Derde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg

De Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1989 was de twaalfde Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1989. De races werden verreden op 6 augustus 1989 op Donington Park nabij Castle Donington (Leicestershire). Tijdens deze Grand Prix kwamen de 125cc-, 250cc-, 500cc- en de zijspanklasse aan de start. In deze Grand Prix werd de wereldtitel in de 250cc-klasse beslist.

Algemeen[bewerken]

In Engeland ontbrak Freddie Spencer, die door Giacomo Agostini per race betaald werd, maar die in de GP van Frankrijk al na drie ronden was gestopt. Agostini was diep teleurgesteld in de Amerikaan en besloot hem voor de Britse GP gewoon te betalen, als hij maar thuis bleef. Liever zette Agostini zijn 250cc-rijder Luca Cadalora op de Yamaha YZR 500 van Spencer. Sito Pons reed zijn honderdste Grand Prix en vierde dat met een overwinning én de wereldtitel.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Ter voorbereiding van de Britse Grand Prix had Luca Cadalora de Yamaha YZR 500 al getest in Misano. Niet tevergeefs want hij reed in Donington de vijfde tijd en dat was Freddie Spencer het hele seizoen nog niet gelukt. Cadalora was weliswaar exact een seconde trager dan Kevin Schwantz, maar het verschil met Wayne Rainey was slechts 0,3 seconde en zijn teamgenoot Niall Mackenzie was slechts zesde. Ron Haslam had zijn duim in training van de Franse GP gebroken maar reed desondanks de negende tijd.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"34'05
2. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"34'30
3. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"34'84
4. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"34'89
5. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"35'05
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 1"35'10
7. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"35'44
8. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"35'60
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"35'69
10. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 1"35'72

De race[bewerken]

Kevin Schwantz nam meteen de leiding in de race, voor Wayne Rainey, Christian Sarron, Eddie Lawson en de verrassende sterk acterende Niall Mackenzie, die zich op Donington Park goed thuisvoelde. Mackenzie nam zelfs een halve ronde de leiding, maar moest het hoofd buigen voor Schwantz, die duidelijk de sterkste van de kopgroep was. Schwantz wist samen met Mackenzie los de komen van de rest en in de tweede helft van de race ging hij er alleen vandoor. Mackenzie werd ingelopen door Lawson en Rainey, die - volgens eigen zeggen - nog geluk had dat hij Mackenzie uiteindelijk achter zich kon houden. Rainey's machine was niet goed afgesteld, maar Mackenzie kreeg problemen met zijn banden en in de laatste ronde hield zijn machine in door brandstofgebrek. Lawson had ook tijd verloren bij het inhalen van achterblijvers, vooral doordat Fred Merkel in gevecht was met Roger Burnett. Luca Cadalora debuteerde in de 500cc-klasse met de achtste plaats.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 46"31'95 1 20
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 46"37'60 2 17
3 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 46"56'98 3 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 47"03'58 6 13
5 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 47"23'50 4 11
6 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 47"27'40 8 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 47"27'61 9 9
8 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 47"27'79 5 8
9 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 48"05'45 7 7
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda +1 ronde 11 6
11 Vlag van Verenigde Staten Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda +1 ronde 14 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda +1 ronde 13 4
13 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha +1 ronde 15 3
14 Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda +1 ronde 20 2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +2 ronden 17 1
16 Vlag van Italië Marco Papa Greco-Paton +2 ronden 23
17 Vlag van Australië Robert Holden Francis Heill-Honda +2 ronden 26
18 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda +2 ronden 27
19 Vlag van Frankrijk Claude Albert Suzuki +2 ronden 22
20 Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Librenti-Suzuki +2 ronden 30
21 Vlag van Oostenrijk Sepp Doppler Honda +2 ronden 29
22 Vlag van Spanje Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +2 ronden 31
23 Vlag van Verenigde Staten Peter Graves Honda +3 ronden 36

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Rachel Nicotte Ville de Plaisir-Jacadi-Chevallier-Honda 16
Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda 24
Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha 21
Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Technotron-Honda 25
Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda 19
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Honda 18
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Phillips Suzuki 32
Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda Val[1] 12
Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda Ontsteking 10
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Crampton Suzuki 35
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Mossey Suzuki 34
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Pratt Suzuki 33

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy McGladdery Honda 28

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda
Vlag van Venezuela Larry Vacondio Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda Blessure[2]
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [3]
Vlag van Japan Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Gezin[5]
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [4]
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse Blessure
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha Ontslagen
Vlag van Japan Kunio Machii Nescafé-Yamaha [4]
Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda
Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[6]
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse
Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda [7]
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [8]
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [9]
Vlag van Italië Alberto Rota Yamaha
Vlag van Zweden Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 180,5
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 174
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 127,5
4 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 122,5
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 108,5
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 102
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 73
7 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 68
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 57
10 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 43

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Ondanks zijn drukke trainingen met de Yamaha YZR 500 wist Luca Cadalora poleposition te veroveren. Twee Yamaha-rijders waren weer sterker dan die van Honda, naast Cadalora ook Juan Garriga. Sito Pons reed de vierde tijd, maar voor hem was het alleen belangrijk sneller te zijn dan zijn naaste concurrent Jacques Cornu.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"38'31
2. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"38'55
3. Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda 1"38'62
4. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"38'66
5. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"38'73
6. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 1"39'13
7. Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"39'15
8. Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 1"39'34
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan Docshop-Yamaha 1"39'37
10. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 1"39'43

De race[bewerken]

Sito Pons won de Grand Prix en was nu al wereldkampioen.

Luca Cadalora maakte een valse start en kreeg daarvoor een startminuut. Zijn race was daarmee feitelijk over, temeer omdat hij als laatste weg was omdat hij zijn machine opnieuw moest aanduwen. Na de start ging Reinhold Roth aan de leiding voor Loris Reggiani, Masahiro Shimizu, Jacques Cornu, Martin Wimmer en Sito Pons. De kopgroep wisselde voortdurend van positie tot in de achtste ronde, toen Sito Pons er vandoor ging. Hij kon vrij gemakkelijk wegrijden en won met zeven seconden voorsprong op Reinhold Roth. Door deze overwinning was Sito Pons in het WK niet meer in te halen en was hij voor de tweede keer wereldkampioen. Cadalora had intussen na vijftien rondjes in kansloze positie opgegeven. Hij spaarde zijn krachten voor de 500cc-race.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 43"06'81 4 20
2 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 43"13'46 6 17
3 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 43"14'19 8 15
4 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 43"14'44 5 13
5 Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda 43"19'87 3 11
6 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 43"21'08 2 10
7 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 43"26'35 11 9
8 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Rudy Project-Aprilia-Rotax 43"44'65 14 8
9 Vlag van Ierland Gary Cowan Docshop-Yamaha 43"45'69 9 7
10 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-HRC-Honda 43"47'88 20 6
11 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 43"50'96 10 5
12 Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 43"54'13 19 4
13 Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha 43"57'04 25 3
14 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 43"57'67 29 2
15 Vlag van Frankrijk Adrien Morillas Yamaha 43"57'88 26 1
16 Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 43"58'60 13
17 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda 44"05'23 33
18 Vlag van Duitsland Hans Becker Honda 44"17'07 23
19 Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 44"18'54 28
20 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Aprilia-Rotax 44"21'46 37
21 Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha 44"21'75 34
22 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha 44"38'98 16
23 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 44"40'06 27
24 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha 44"40'75 35
25 Vlag van Zwitserland Bernard Haenggeli Yamaha +1 ronde 30
26 Vlag van Italië Maurizio Vitali Honda +1 ronde 31
27 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha +1 ronde 36

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1
Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España Val 7
Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 12
Vlag van Italië Renzo Colleoni Aprilia-Rotax Val 15
Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha Val 18
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax Val 21
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda 22
Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax 24
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha 32

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha Blessure[10] 17

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha
Vlag van Oostenrijk Engelbert Neumair Aprilia-Rotax
Vlag van Australië Darren Milner Yamaha
Vlag van België René Delaby Yamaha
Vlag van Zwitserland Urs Jücker Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Foray Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Marty Jupp Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Nigel Bosworth Aprilia-Rotax
Vlag van Ierland Woolsey Coulter Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
Vlag van Italië Virginio Ferrari Gazzaniga-Rotax
Vlag van Verenigde Staten Andy Leisner Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda [11]
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [12]
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha [4]
Vlag van Australië Daryl Beattie Honda
Vlag van Japan Junya Arai Honda [4]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons (wereldkampioen) Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 216
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 150
3 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
143
4 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 130
5 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 110
6 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 86
7 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 82
8 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 78
9 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 69
10 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 53

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Dat Hans Spaan de snelste was in de trainingen was men wel gewend sinds de laatste drie GP's, maar meer dan een seconde verschil met Àlex Crivillé en Ezio Gianola was wel veel. Spaan reed met een nieuwe, zelfgemaakte uitlaat en een elektrische waterpomp.

Trainingstijden[bewerken]

Hans Spaan won de 125cc-race.
Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"43'75
2. Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 1"44'98
3. Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 1"45'14
4. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"45'33
5. Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 1"45'57
6. Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 1"45'84
7. Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 1"46'13
8. Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 1"46'56
9. Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 1"46'75
10. Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 1"46'81

De race[bewerken]

Vlak voor de start kreeg Hans Spaan van HRC-verantwoordelijke Irie de opdracht om zijn elektrische waterpomp te vervangen door de originele mechanische pomp. Daardoor liep de temperatuur in de opwarmronde te hoog op, waardoor Spaan voor de start nog tape van zijn radiateur moest trekken. In de race konden Ezio Gianola, Àlex Crivillé, Jorge Martínez, Allan Scott en Stefan Prein Spaan twee ronden volgen, maar daarna gaf Spaan gas en hij won de race met vijf seconden voorsprong. Crivillé deed goede zaken door weer twee punten in te lopen op Gianola, waardoor het verschil in het WK nog nog maar twee punten bedroeg.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 42"10'64 1 20
2 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 42"19'43 2 17
3 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 42"23'31 3 15
4 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 42"26'86 6 13
5 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 42"57'97 7 11
6 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Garelli 43"07'85 15 10
7 Vlag van Italië Doriano Romboni Honda 43"08'14 12 9
8 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 43"08'56 9 8
9 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 43"09'66 16 7
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda 43"10'27 11 6
11 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 43"18'64 10 5
12 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda 43"25'89 36 4
13 Vlag van Duitsland Dirk Raudies Honda 43"27'50 30 3
14 Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda 43"29'35 24 2
15 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda 43"37'87 17 1
16 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 43"38'31 25
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Patrickson Honda 43"38'82 20
18 Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 43"42'40 23
19 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 43"42'65 8
20 Vlag van Oostenrijk Manfred Fischer Honda 43"57'62 32
21 Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda +1 ronde 27
22 Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda +1 ronde 29
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Orme Honda +1 ronde 33
24 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda +1 ronde 34
25 Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda +1 ronde 28
26 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner Honda +1 ronde 26
27 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Patterson Honda +4 ronden 31

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Vastloper 4
Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford 7Up-EMC-Rotax 13
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 14
Vlag van Duitsland Ralf Waldmann Seel 18
Vlag van Italië Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax 19
Vlag van Italië Bruno Casanova Aprilia-Rotax 21
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax 22
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Manley Honda 35

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Finland Taru Rinne Servisco-Honda
Vlag van België Lucio Pietroniro Honda
Vlag van Zwitserland Othmar Schuler Honda
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Honda
Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda
Vlag van Japan Kasuya Yamada Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda
Vlag van België Serge Julin Honda
Vlag van Duitsland Klaus-Dieter Kindle Honda
Vlag van Duitsland Peter Öttl Krauser
Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kryszstof Galatowicz Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Murphy Honda
Vlag van Italië Emilio Cuppini Garelli
Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda
Vlag van Nederland Jos van Dongen Casal
Vlag van San Marino Valerio Vivarelli Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Alfred Waibel Honda
Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda [4]
Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda [4]
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda
Vlag van Japan Masato Shima Honda [4]
Vlag van Japan Yukata Fujiwara Honda [4]
Vlag van Japan Kazuaki Yamashita Honda [4]
Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda [4]
Vlag van Australië Ian Saunders Honda
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jeandat Honda
Vlag van Italië Gabriele Debbia Aprilia-Rotax

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 128
2 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 126
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 118
4 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 93
5 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 90
6 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 89
7 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 75
8 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 67
9 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 47
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 46
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

In de training van de zijspanklasse waren er geen verrassingen, met Rolf Biland als snelste voor Steve Webster en Egbert Streuer. Masato Kumano en Markus Fährni crashten in de training en raakten zodanig geblesseerd dat ze niet zouden kunnen starten. Ook bakkenist Urs Egloff raakte geblesseerd, waardoor zijn broer Markus in de race met Gavin Simmons zou starten. Daar stond tegenover dat Alfred Zurbrügg weer fit was en hij reed de tiende tijd.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 1"38'87
2. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 1"39'40
3. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 1"39'99
4. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 1"40'39
5. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-SMS-Yamaha 1"40'43
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 1"40'54
7. Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha 1"42'44
8. Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 1"41'86
9. Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 1"42'02
10. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 1"42'05

De race[bewerken]

Egbert Streuer/Geral de Haas namen de leiding voor Rolf Biland/Kurt Waltisperg en Steve Webster/Tony Hewitt. Webster stelde echter meteen orde op zaken. Hij nam de leiding over en gaf ze niet meer af. Het zou aankomen op de juiste bandenkeuze en Webster testte altijd voor Avon Rubber op Donington Park en hij wist exact welke bandencompound er nodig was. Streuer en Biland reden met Yokohama-banden. Streuer liet zich ook inhalen door Biland en werd zelfs een keer gepasseerd door Alain Michel, maar hij wist dat Biland te veel van zijn banden aan het vragen was en reed het in de tweede helft van de race het gat weer dicht. Webster was niet meer te achterhalen, maar Streuer werd tweede voor Biland. Steve Abbott/Shaun Smith hadden de drie koplopers een tijdje gevolgd, maar vielen met pech uit.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 40"20'09 2 20
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha +11'22 3 17
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser +14'98 1 15
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser +17'15 4 13
5 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Gavin Simmons BP-SMS-Yamaha +1"04'95 5 11
6 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser +1"08'30 9 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha 7 9
8 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker LCR-Krauser 15 8
9 Vlag van Zweden Billy Gällros Vlag van Verenigd Koninkrijk Julian Tailford Yamaha 7
10 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Beijeman-LCR-Krauser 20 6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Gardner Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Strevens LCR-Krauser 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Howles Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Pointer LCR-Krauser 4
13 Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowsky Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-JPX 3
14 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Campbell LCR-Krauser 2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Baker Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Hopkinson LCR-Krauser 1
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Stirrat Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Prior LCR-Krauser
17 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 10
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 14
19 Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Phillip Coombes Windle-Yamaha 12
20 Vlag van Zwitserland Paul Güdel Vlag van Zwitserland Charly Güdel Onbekend

Niet gestart[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha Blessures[13] 11

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 6
Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 8
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 13

Niet gefinished/niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Zwitserland Tony Wyssen Vlag van Zwitserland Kilian Wyssen LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk David Smith Windle-ADM
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Thomas Vlag van Duitsland Eckart Rösinger LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Judd Drew Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Houghton LCR-JPX
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Hardwick Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parker of
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Irlam
LCR-Yamaha

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 115
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders en
Vlag van Nederland Geral de Haas
Lucky Strike-LCR-Yamaha 103
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 85
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 79
5 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
LCR-Yamaha 58
6 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 57
7 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff en /
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
BP-LCR-Yamaha /
BP-SMS-Yamaha
47
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha 46
9 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 42
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 37

Trivia[bewerken]

Te oud?[bewerken]

Eddie Lawson had een bijzondere verklaring voor het feit dat hij meer moeite had met het passeren van achterblijvers dan Kevin Schwantz: "Kevin duwt ze gewoon opzij, maar daar ben ik te oud voor". Lawson (31) was inderdaad ouder dan Schwantz (25).

Cees Doorakkers[bewerken]

Cees Doorakkers passeerde start/finish op het moment dat de wedstrijdleider klaar stond om de raceleiders af te vlaggen. Doorakkers zag de vlag en dacht dat de race afgelopen was. Hij rolde uit en werd gepasseerd door Fabio Biliotti en Simon Buckmaster. Omdat hij de ronde niet afmaakte werd hij niet geklasseerd. Het kostte hem de veertiende plaats en daarmee twee punten.

Arrestatie[bewerken]

De Australische 125cc-rijder Trevor Manley werd aangehouden omdat hij in het bezit was van valse kaarten. De IRTA had ook nog een appeltje met hem te schillen, want Manley had in Spa-Francorchamps vanuit de IRTA-bus zonder toestemming voor veel geld naar Australië getelefoneerd.

Schade[bewerken]

Rolf Biland veroorzaakte in Engeland voor 23.000 Euro aan schade aan zijn eigen motorhome annex werkplaats. De doorrijhoogte bij een viaduct werd daar aangegeven in yards en 4 yards is slechts 3,66 meter…

Leon Haslam[bewerken]

Leon Haslam, de zoon van Ron Haslam, deed voor het eerst van zich spreken. Hij was pas vijf jaar oud, maar hij raakte geblesseerd door een val met een minibike in het rennerskwartier.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1988
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI