Grand Prix-wegrace van Japan 1965

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Jim Redman stelde met Honda op Suzuka zijn 350cc-wereldtitel veilig.
Jim Redman stelde met Honda op Suzuka zijn 350cc-wereldtitel veilig.
Land Vlag van Japan Japan
Datum 23- en 24 oktober 1965
Organisator FIM
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman
Derde Vlag van Japan Isamu Kasuya
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Japan Isamu Kasuya
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
125 cc
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Eerste Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Tweede Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
50 cc
Snelste ronde Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson
Eerste Vlag van Zwitserland Luigi Taveri
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Japan Mitsuo Itoh

De Grand Prix-wegrace van Japan 1965 was de dertiende en laatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1965. De races werden verreden op 23 en 24 oktober op de Suzuka International Racing Course, 50 kilometer ten zuidwesten van Nagoya. Aan de start kwamen de 50cc-, 125cc-, 250cc- en 350cc-klasse. De 125cc- en 350cc-klasse reden op zaterdag 23 oktober, de overige klassen op zondag 24 oktober. De wereldtitels in de 125cc- en 250cc-klasse waren al beslist, de wereldtitels in de 50cc- en 350cc-klasse werden hier beslist.

Algemeen[bewerken]

Tijdens de trainingen brak Mike Duff een been. Daarom werd Bill Ivy gebeld om over te komen uit Engeland. Ivy moest inderhaast een vlucht boeken en gevaccineerd worden. Zoals gebruikelijk lieten de Japanse merken zich in de laatste GP in de kaarten kijken voor wat betreft de nieuwe machines voor het volgend seizoen. Yamaha had dat zelfs al in Monza gedaan door met de 250cc-viercilinder Yamaha RD 05 te starten. In Japan verscheen de 125cc-vijfcilinder Honda RC 148.

Stand van zaken voor aanvang van de Japanse Grand Prix[bewerken]

Twee wereldtitels waren nog open en bovendien erg spannend: zowel in de 50cc- als in de 350cc-klasse gingen twee coureurs met 32 punten aan de leiding: in de 50cc-klasse Suzuki-rijder Hugh Anderson en Honda-rijder Ralph Bryans en in de 350cc-klasse MV Agusta-rijder Giacomo Agostini en Honda-rijder Jim Redman. Door de streepresultaten was de stand echter niet helemaal gelijk: Anderson kon door te winnen slechts twee punten verdienen, elk ander resultaat leverde hem niets op. Ralph Bryans daarentegen had aan de derde plaats al genoeg om wereldkampioen te worden, zelfs als Anderson zou winnen. Ook in de 350cc-klasse was de stand niet echt gelijk: Als Agostini zou winnen had Redman aan de tweede plaats voldoende om wereldkampioen te worden omdat Agostini vier punten moest wegstrepen.

Streepresultaten[bewerken]

In de 50cc-klasse had Hugh Anderson 37 punten, maar hij moest er daarvan vijf wegstrepen (4 van de Duitse GP en 1 van de Franse GP). Als hij eerste of tweede zou worden, moest hij nog zes punten aftrekken (in het voorbeeld de punten van de GP van de USA). Hij kon maximaal 34 punten scoren. Ralph Bryans moest alleen punten aftrekken als hij in Japan als vijfde of hoger zou eindigen. Dan verdwenen de twee punten van de Belgische GP. Hij kon maximaal op 36 punten komen, maar daarvoor was de derde plaats al voldoende.

In de 350cc-klasse hadden Agostini en Redman allebei 32 punten, maar bij winst moest Agostini de vier punten van de TT van Man wegstrepen. Hij kon dus maximaal op 36 punten komen. Redman had al vier "0"-resultaten en alle punten zouden tellen. Hij zou zelfs wereldkampioen worden met de zes punten van de tweede plaats.

50 cc Punten USA DUI SPA FRA MAN NED BEL
Anderson 32 (37) 6 4 8 1 6 6 6
Bryans 32 0 8 6 8 0 8 2
350 cc Punten DUI MAN NED DDR TSJ ULS FIN NAT
Redman 32 0 8 8 8 8 0 0 0
Agostini 32 8 4 4 0 0 0 8 8
Rood = streepresutaat
Geel = extra streepresultaat na de GP

Mike Hailwood[bewerken]

Mike Hailwood kreeg een enorm aantal aanbiedingen voor het seizoen 1966, waaronder dat van Honda. Hij was ontevreden over het aantal races dat hij van MV Agusta kreeg. Vooral aan de Britse nationale races en de Ulster Grand Prix had hij graag willen deelnemen, maar toen hij eenmaal wereldkampioen was stuurde Domenico Agusta hem alleen nog naar de GP des Nations. Honda wilde hem in Japan al in de 250cc-race laten starten, maar twee contracten stonden dat in de weg: als eerste dat met MV Agusta en als tweede het persoonlijke contract van Hailwood met BP, terwijl Honda een contract had met Castrol. Het eerste probleem werd opgelost door de Motorcycle Federation of Japan zover te krijgen de Grand Prix over twee dagen uit te smeren. Hailwood's contract eindigde namelijk na de laatste 350cc-Grand Prix, die nu op zaterdag 23 oktober werd verreden. Het tweede probleem werd opgelost door Hailwood als privérijder in te schrijven.

350cc-klasse[bewerken]

Mike Hailwood had in de 350cc-race maar een taak: Jim Redman van de tweede plaats af houden. Dan moest Giacomo Agostini wel winnen, maar Ago's MV Agusta 350 3C wilde vanaf het begin door ontstekingsproblemen niet goed lopen. Hailwood kon niet meer doen dat Redman voor blijven en Redman kon volstaan met volgen. Toen Hailwood tegen het einde nog eens extra aanzette liet Redman hem gewoon gaan. Hij werd ook gehinderd door een bijensteek bij zijn oog, nadat voor de start een bij achter zijn stofbril was gekropen. Bovendien reed hij niet op de 350cc-Honda 2RC 172, maar op een tot 252cc-opgeboorde zescilinder Honda RC 165. Zolang Agostini niet in de buurt kwam was Redman zeker van de wereldtitel. Agostini werd slechts vijfde, nog achter de Honda-rijders Isamu Kasuya en Isao Yamashita. Bill Smith, normaal met een AJS 7R onderweg, kreeg voor de gelegenheid een Honda RC 172 en werd daar zesde mee.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 1:03"32'2 8
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda +10'1 6
3 Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda 4
4 Vlag van Japan Isao Yamashita Honda 3
5 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Eric Hinton Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Griff Jenkins Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Norton Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young AJS Privérijder
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda Privérijder
Vlag van Zweden Agne Carlsson AJS Privérijder
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver AJS Privérijder

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Tsjechië František Boček Jawa
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman AJS / MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi
Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi
Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli
Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok
Vlag van de Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânov Vostok

Top tien eindstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 38
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 32 (34)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 20
4 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 15
5 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 14
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman AJS / MZ 14
7 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 12
8 Vlag van Italië Renzo Pasolini Aermacchi 9
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 6
Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

250cc-klasse[bewerken]

In de 250cc-race kwamen slechts acht rijders aan de start. Onder hen was František Šťastný, die persoonlijk was uitgenodigd voor de Japanse Grand Prix. Mike Hailwood debuteerde als fabrieksrijder voor Honda. Het kwam goed uit, omdat de beste Honda-rijder Jim Redman door een bijensteek boven zijn oog niet kon starten. Hailwood wende snel aan de zescilinder Honda RC 165. Hij finishte ruim anderhalve minuut voor testrijder en teamgenoot Isamu Kasuya. Bill Ivy werd derde, nadat Phil Read door een onschuldige valpartij was uitgeschakeld. Ook Franta Šťastný viel met zijn Jawa[2] uit. Suzuki kwam niet meer aan de start nu de Suzuki RZ 65 geen succes was gebleken.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 1:01"49'1 8
2 Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda +1"32'8 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha +1"56'5 4
4 Vlag van Japan Gosuke Yamashita Honda +2"27'5 3
5 Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha 2

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha Val

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha Blessure[3]
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda Blessure[4]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Bultaco Privérijder
Vlag van Australië Kevin Cass Cotton Privérijder
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki Teambeleid[5]
Vlag van Duitsland Günter Beer Honda Privérijder
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Torras (†) Bultaco Overleden[6]
Vlag van Frankrijk Alain Barbaroux Aermacchi Privérijder
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Guénard Bultaco Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk David Williams Mondial Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery Bultaco Privérijder
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki Teambeleid[5]
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco Privérijder
Vlag van Verenigde Staten John Buckner Yamaha [7]

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Aermacchi
Vlag van Italië Remo Venturi Benelli
Vlag van Italië Silvio Grassetti Morini
Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 56 (68)
2 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha 42 (50)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 34
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 18
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 15
6 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda 14
7 Vlag van Italië Tarquinio Provini Benelli 11
8 Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Torras (†) Bultaco 10
9 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 9
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 8
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

125cc-klasse[bewerken]

Hoewel Hugh Anderson al wereldkampioen was zette hij alles op alles om ook in Japan te winnen. Aanvankelijk ging Luigi Taveri met de nieuwe Honda RC 148 vijfcilinder aan kop. Bryans kon het tempo niet volgen, terwijl Phil Read en Jim Redman (voor één keer op een 125cc Honda) uitvielen. Anderson had nog wat reserves en passeerde Taveri en liep zelfs nog een flink eind uit. Achteraf bleek dat niet zo vreemd: door een gebroken bout in de cilinderkop was een koppakking weggeblazen en Taveri's vijfcilinder feitelijk een 100cc-viercilinder geworden. Anderson werd door dit alles wereldkampioen met het maximum aantal punten.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 52"19'2 8
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda +14'5 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 3
5 Vlag van Japan Yasuharu Yuzawa Honda 2
6 Vlag van Japan Hironori Matsushima Yamaha 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Perris Suzuki

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha Blessure[3]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Arthur Fegbli Honda Privérijder
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki Blessure
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda Privérijder
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Torras (†) Bultaco Overleden[6]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco Privérijder
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati Privérijder
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda Privérijder
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco Privérijder
Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Bruce Beale Honda Privérijder
Vlag van Verenigde Staten Bo Gehring Bultaco [7]
Vlag van Verenigde Staten Jeff Tate Honda [7]
Vlag van Verenigde Staten Rick Schell Honda [7]

Onbekend[1][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Tsjechië František Boček ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Dieter Krumpholz MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jochen Leitert MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Roland Rentzsch MZ
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt MZ-Kreidler
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki

Top tien eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 56 (62)
2 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 44 (48)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 28 (30)
4 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 23
5 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 14
6 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Yamaha 12
7 Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ 11
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 11
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Jochen Leitert MZ 10
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 8
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

50cc-klasse[bewerken]

Toen Hugh Anderson aan de leiding ging en ook veel sneller bleek dan de Honda-coureurs, leken de kansen van Ralph Bryans op de wereldtitel te verdampen. Maar in de laatste van 14 ronden nam Anderson te veel risico en hij ging onderuit. Op dat moment was Bryans wereldkampioen. Bryans werd op de finish verslagen door teamgenoot Luigi Taveri met slechts 0,1 seconde verschil. De overige Suzuki-rijders konden het gevecht niet volgen. Mitsuo Itoh werd derde voor Hans Georg Anscheidt, bij diens eerste optreden met de Suzuki RK 65. Taveri en Anderson eindigden samen op 32 punten, maar Taveri werd tweede omdat hij twee overwinningen had geboekt en Anderson slechts één.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Pnt
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 39"23'3 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda +0'1 6
3 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki +22'2 4
4 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki +37'9 3
5 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 2
6 Vlag van Japan Akira Itoh Honda 1
7 Vlag van Japan K. Itoh Bridgestone

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Derbi Privérijder
Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki Blessure
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Mates Honda Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Plumridge Derbi Privérijder
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Griffiths Honda Privérijder
Vlag van Japan Haruo Koshino Suzuki
Vlag van Nederland Cees van Dongen Kreidler Privérijder
Vlag van Uruguay Gastón Biscia Suzuki Privérijder

Top tien eindstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Pnt
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 36 (38)
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 32 (39)
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 32 (37)
4 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 26
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 16
6 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 6
7 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler / Suzuki 6
8 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi 4
9 Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi 4
10 Vlag van Japan Haruo Koshino Suzuki 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charlie Mates Honda
Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten.

Trivia[bewerken]

Bruce Beale

Bruce Beale komt in de uitslagen van de Japanse Grand Prix niet voor. Dat is opmerkelijk, want hij reisde in het algemeen samen met Jim Redman. Bovendien was hij officieel weliswaar privérijder, maar met een bijzondere status. Hij had namelijk de beschikking over fabrieks-Honda's uit 1964 voor de 250- en 350cc-klasse. In de GP des Nations was hij in de 350cc-race gevallen en daarna ook niet meer in de uitslagen voorgekomen. Mogelijk is hij bij zijn val zodanig geblesseerd geraakt, dat hij het seizoen niet kon afmaken. Dat zou ook verklaren dat Bill Smith in de 250cc-race kon aantreden met de 1964-Honda RC 164.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1965
FIM wereldkampioenschap wegrace
17e seizoen (1965)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1966

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1964
Grand Prix-wegrace van Japan Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1966
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT