Grand Prix-wegrace van Japan 1967

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Fuji Speedway
Land Vlag van Japan Japan
Datum 14 oktober 1967
Organisator FIM
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Derde Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro
250 cc
Snelste ronde Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans
Tweede Vlag van Japan Akiyasu Motohashi
Derde Vlag van Japan Jyun Hamano
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
Derde Vlag van Japan Hideo Kanaya
50 cc
Snelste ronde Vlag van Japan MItsuo Itoh
Eerste Vlag van Japan MItsuo Itoh
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham
Derde Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki

De Grand Prix-wegrace van Japan 1967 was de dertiende en laatste race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1967. De races werden verreden op 14 oktober 1967 op de Fuji Speedway, 64 kilometer ten westen van Yokohama. Aan de start kwamen de 50cc-klasse, de 125cc-klasse, de 250cc-klasse en de 350cc-klasse. De wereldtitel in de 250cc-klasse werd hier beslist.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix van Japan moest de beslissing brengen in het 250cc-wereldkampioenschap, dat nog onbeslist was tussen Giacomo Agostini en Mike Hailwood. Suzuki had de laatste twee maanden gebruikt voor de ontwikkeling van de 125cc-RS 67U, een V4 die in plaats kwam van de RS 67, die als square four was gebouwd en die het prototypestadium niet te boven gekomen was. Veel Europese teams en privérijders bleven weg vanwege de hoge reiskosten en omdat er niets meer te winnen viel. Zo bleven MV Agusta, Benelli, Montesa en Derbi thuis, maar Aermacchi stuurde Gilberto Milani en Bultaco stuurde Tommy Robb. De teams uit het Oostblok (MZ en Jawa) bleven ook thuis. Ook voor hen was er niets te winnen, maar bovendien waren ze beducht voor het vluchtgevaar van hun coureurs, die slechts mondjesmaat in het vrije westen mochten starten.

350cc-klasse[bewerken]

In Japan kwam Giacomo Agostini helemaal niet aan de start. Mike Hailwood en Ralph Bryans pakten de eerste twee plaatsen en Shigeyoshi Mimuro werd met een Yamaha[1] derde.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 56"04'24 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda + 1'86 6
3 Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro Yamaha + 1 ronde 4
4 Vlag van Japan Masahiro Wada Yamaha + 1 ronde 3
5 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi + 2 ronden 2
6 Vlag van Japan Toshimi Yorino Honda + 2 ronden 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Jawa Teambeleid
Vlag van Tsjechië Gustav Havel CZ Teambeleid
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ Teambeleid
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Teambeleid
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli Teambeleid
Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli Teambeleid

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Conn Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McGregor Norton
Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi

Top tien eindstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 40 (48)
2 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 32
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 20
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 18
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 14
6 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi 11
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 9
8 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 8
9 Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli 6
10 Vlag van Japan Shigeyoshi Mimuro Yamaha 4

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

Tijdens de laatste race in Japan moest het 250cc-wereldkampioenschap beslist worden. Dat leek al snel te gebeuren toen Phil Read in de vijfde ronde uitviel, maar dat overkwam Mike Hailwood een ronde later ook. Beiden bleven dus puntloos en daarmee ook op 50 punten in de WK-stand staan. Ralph Bryans won de race met drie ronden voorsprong op de Yamaha-coureurs Akiyasu Motomashi en Jyun Hamano. Er ontstond een discussie over wie nu de nieuwe kampioen was. Er was zelfs sprake van verschillen tussen de Franse- en de Engelse tekst van het FIM-reglement. Telde men het aantal overwinningen, dan was Hailwood met vijf keer winst kampioen, want Read had slechts vier wedstrijden gewonnen. Er waren ook mensen die dachten dat, indien de zeven tellende resultaten geen uitsluitsel gaven, het achtste resultaat dat moest doen. In dat geval zou Read kampioen zijn. De laatste reglementswijziging gaf de uitkomst: op basis van het aantal overwinningen werd Mike Hailwood wereldkampioen. Hij evenaarde daarmee het record van Carlo Ubbiali: 9 keer wereldkampioen.

Na enig rekenwerk bleek Mike Hailwood zijn negende wereldtitel te hebben behaald.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 53"05'05 8
2 Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha + 21'58 6
3 Vlag van Japan Jyun Hamano Yamaha + 3 ronden 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco + 3 ronden 3
5 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi + 3 ronden 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha + 4 ronden 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Yvon Duhamel Yamaha [3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Grant Yamaha [3]
Vlag van Verenigde Staten Frank Camillieri Yamaha [3]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ Teambeleid
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ Teambeleid

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Jack Findlay Bultaco
Vlag van Australië Malcolm Stanton Aermacchi
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco
Vlag van Duitsland Rolf Schmid Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Hannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood Honda 50 (54)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 50 (56)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 46 (51)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Honda 40 (58)
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman MZ 18
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 13
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 9
8 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Bultaco 8
9 Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha 6
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco 5

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasse[bewerken]

Ook in Japan was Bill Ivy de snelste, weer bij afwezigheid van Phil Read. Stuart Graham werd tweede en Hideo Kanaya (Suzuki) werd derde. Hier debuteerden zowel de nieuwe 125cc-viercilinder van Suzuki als een viercilinder van Kawasaki.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 45"27'48 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki + 49'31 6
3 Vlag van Japan Hideo Kanaya Suzuki + 1 ronde 4
4 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki + 1 ronde 3
5 Vlag van Japan Yasuno Shigeno Suzuki + 2 ronden 2
6 Vlag van Australië Barry Smith Bultaco + 4 ronden 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Canada Jean-Guy Duval Yamaha [3]
Vlag van Canada Ralph Swegan Yamaha [3]
Vlag van Canada Robert Lusk Yamaha [3]
Vlag van Canada Robert Messina Yamaha [3]
Vlag van Canada Tim Coopey Yamaha [3]
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ Teambeleid
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen Lenk MZ Teambeleid
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ Teambeleid
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ Teambeleid
Vlag van Duitsland Herbert Mann MZ Teambeleid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Hongarije László Szabó MZ Teambeleid

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Kel Carruthers Honda
Vlag van Australië Kevin Cass Bultaco
Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Montesa
Vlag van Spanje (1945-1977) José Medrano Bultaco
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Vergnais Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC
Vlag van Italië Francesco Villa Montesa
Vlag van Italië Giovanni Burlando Honda
Vlag van Italië Walter Villa Montesa
Vlag van Japan Akiyasu Motohashi Yamaha
Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Nederland Cees van Dongen Honda
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

Top tien eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 56 (76)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 40
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 38 (44)
4 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 19
5 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 13
6 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 12
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 9
8 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda 7
9 Vlag van Canada Tim Coopey Yamaha 6
10 Vlag van Italië Francesco Villa Montesa 5
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Honda

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

50cc-klasse[bewerken]

Hans Georg Anscheidt viel tijdens de 50cc-race in Japan en blesseerde daarbij zijn been. Hij verbeet de pijn en finishte toch nog als vierde. Mitsuo Itoh won de race vóór Stuart Graham en Hiroyuki Kawasaki (Suzuki). Bij deze wedstrijd verscheen de nieuwe watergekoelde 50cc-Suzuki RP 68 driecilinder, maar Suzuki besloot de machine niet in te zetten en dat zou ook nooit meer gebeuren.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 36"08'38 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki + 0'07 6
3 Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki + 30'37 4
4 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki + 1"05'29 3
5 Vlag van Australië Barry Smith Derbi + 2 ronden 2
6 Vlag van Japan Mitsuo Akamatsu Suzuki + 3 ronden 1

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Dieter Gedlich Kreidler
Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo-Kreidler
Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Leslie Griffiths Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Lawley Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki
Vlag van Nederland Aalt Toersen Kreidler
Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi

Top tien eindstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Suzuki 30 (42)
2 Vlag van Japan Yoshimi Katayama Suzuki 28
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Suzuki 22
4 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 12
5 Vlag van Australië Barry Smith Derbi 12
6 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 8
7 Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler 6
8 Vlag van Spanje (1945-1977) Benjamín Grau Derbi 4
9 Vlag van Spanje (1945-1977) José Maria Busquets Derbi 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Suzuki
Vlag van Japan Hiroyuki Kawasaki Suzuki

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Canada 1967
FIM wereldkampioenschap wegrace
19e seizoen (1967)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1968

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1966
Grand Prix-wegrace van Japan Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Japan 1987
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT