Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1984

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Automotodrom Grobnik, Rijeka
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië
Datum 17 juni 1984
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Eerste Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Frankrijk Raymond Roche
250 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Snelste ronde Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Eerste Vlag van Duitsland Manfred Herweh
Tweede Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Derde Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
80 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Tweede Vlag van Duitsland Hubert Abold
Derde Vlag van Spanje Jorge Martínez

De Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1984 was de zevende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1984. De race werd verreden op 17 juni 1984 op het Automotodrom Grobnik bij Rijeka.

Algemeen[bewerken]

Joegoslavië was het laatste Oostblokland dat nog een WK-Grand Prix had. Dat was te merken aan een aantal zaken. Op de eerste plaats de povere voorzieningen in het rennerskwartier, waar overigens weinig klachten over kwamen. Maar het kende ook de zucht naar Westerse valuta: een uur trainen kostte 160 gulden (ca. 70 Euro). Het was dan ook niet verwonderlijk dat men zoveel mogelijk rijders aan die training liet deelnemen: niet minder dan 62 250cc-rijders voor 36 startplaatsen. Dat waren dan grotendeels onbekende Joegoslaven en Oostenrijkers, die met hun verouderde materiaal de andere coureurs alleen maar in de weg reden. Verder was het armoe troef en kreeg men niet eens voldoende rijders bij elkaar voor het volledige startveld. In de 500cc-klasse waren er slechts 33 rijders, in de 80cc-klasse 31. Veel rijders en teams spaarden hun geld voor de TT van Assen, want vrijwel geen enkele sponsor had belangen in het Oostblok. De races werden onder zonnige en warme omstandigheden gereden en trokken 60.000 toeschouwers.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Honda Racing Corporation (HRC) gaf na Randy Mamola ook Ron Haslam de kans om de viercilinder NSR 500 te testen, maar ook Haslam gaf de voorkeur aan de veel "tammere" driecilinder NS 500

Nadat Randy Mamola in de training in Frankrijk had geprobeerd de viercilinder Honda NSR 500 onder de knie te krijgen, was het nu de beurt aan stalgenoot Ron Haslam, maar ook hij was met zijn eigen driecilinder NS 500 sneller. Freddie Spencer besloot wel veel met de NSR 500 te trainen, en dat moest ook wel, want er moest veel getest worden met diverse soorten Michelin-banden op het gladde asfalt. Dunlop had ook moeite met de keuze van de juiste compound. Eddie Lawson kon met de hardere band geen goede rondetijden rijden, terwijl de zachtere band te snel sleet.

Trainingstijden[bewerken]

1. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 1"31'70
2. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 1"32'22
3. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 1"32'70
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 1"33'32
5. Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 1"33'48
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 1"34'00
7. Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda 1"34'47
8. Vlag van Italië Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 1"34'72
9. Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 1"35'17
10. Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Honda 1"35'70

De race[bewerken]

De 500cc-motoren - met name de Honda NSR 500 van Freddie Spencer en de Yamaha OW 76 van Eddie Lawson en Virginio Ferrari - hadden grote moeite met het gladde asfalt in Rijeka. Michelin (Honda) had een beter compound gevonden dan Dunlop (Yamaha) en dat bepaalde voor een groot deel het verloop van de race. Spencer nam al snel de leiding in de race, gevolgd door teamgenoot Randy Mamola. Lawson startte ook nog eens slecht en had moeite om Didier de Radiguès en Raymond Roche te passeren. In de slotfase, toen Lawson's banden helemaal versleten waren, wist Roche hem zelfs terug te pakken en bij het passeren van enkele achterblijvers verloor Lawson de aansluiting helemaal. Hij werd slechts vierde.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 32 50:00.620 1 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 32 +17.580 3 12
3 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Honda 32 +24.660 5 10
4 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 32 +27.300 2 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 32 +41.540 4 6
6 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda 32 +1:09.410 7 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 32 +1:17.860 6 4
8 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 32 +1:18.110 9 3
9 Vlag van Italië Virginio Ferrari Marlboro-Yamaha 31 +1 ronde 8 2
10 Vlag van Frankrijk Hervé Moineau Cagiva 31 +1 ronde 15 1
11 Vlag van Italië Paolo Ferretti Suzuki 31 +1 ronde 19
12 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Honda 31 +1 ronde 19
13 Vlag van Zimbabwe Dave Petersen Suzuki 31 +1 ronde 17
14 Vlag van Oostenrijk Karl Tuchsess Suzuki 31 +1 ronde 18
15 Vlag van Italië Attilio Riondato Suzuki 31 +1 ronde 24
16 Vlag van Frankrijk Louis-Luc Maisto Honda 31 +1 ronde 27
17 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Yamaha 30 +2 ronden 23
18 Vlag van Italië Fabio Marchesani Suzuki 30 +2 ronden 21
19 Vlag van Nederland Rob Punt Suzuki 30 +2 ronden 20
20 Vlag van Japan Yashuhiko Gomibuchi Suzuki 30 +2 ronden 32
21 Vlag van Duitsland Georg Jung Paton 30 +2 ronden 28
22 Vlag van Denemarken Börge Nielsen Suzuki 30 +2 ronden 29
23 Vlag van Oostenrijk Josef Ragginger Suzuki 30 +2 ronden 22
24 Vlag van Oostenrijk Josef Doppler Suzuki 29 +3 ronden 30
25 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša Suzuki 28 +4 ronden 33

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
Vlag van Italië Lorenzo Ghiselli Suzuki 29 16
Vlag van Frankrijk Claude Arciero Honda 23 26
Vlag van Griekenland Dimitrios Papandreou Yamaha 22 31
Vlag van Frankrijk Franck Gross Honda 13 12
Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda 11 25
Vlag van Italië Leandro Becheroni Suzuki 3 13
Vlag van Italië Massimo Broccoli Honda 1 Val 14
Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki 1 Val 11

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Marco Lucchinelli Cagiva "Vakantie"[1]
Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki Blessure[2]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Heron-Suzuki Blessure[3]
Vlag van Japan Takazumi Katayama HRC-Honda Blessure[4]
Vlag van Italië Franco Uncini HB-Gallina-Suzuki Blessure[5]
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Honda Blessure[6]
Vlag van Frankrijk Christian le Liard Chevallier-ELF-Honda Blessure[7]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Honda Financieel[8]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Guy Honda Financieel[8]
Vlag van Finland Eero Hyvärinen Suzuki Onderdelen[9]
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Brett Hudson Suzuki
Vlag van Zweden Peter Sjöstrom Suzuki Financieel[8]
Vlag van Nederland Henk van der Mark[10] Honda

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Yamaha 89
2 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer HRC-Honda 72
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola HRC-Honda 54
4 Vlag van Frankrijk Raymond Roche HRC-Honda /
Honda
53
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam HRC-Honda 43
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Sheene Heron-Harris-Suzuki 26
7 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-Suzuki 19
8 Vlag van België Didier de Radiguès Chevallier-ELF-Honda 18
9 Vlag van Zwitserland Sergio Pellandini HB-Gallina-Suzuki 13
10 Vlag van Duitsland Reinhold Roth Fath-Honda 12

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Manfred Herweh testte drie Rotax-blokken en vond in de laatste training de - volgens hem - perfecte combinatie.

Het team van Kenny Roberts had nu ook Hummel-cilinders gemonteerd en Wayne Rainey reed daarmee de snelste trainingstijd. Manfred Herweh en Toni Mang beëindigden hun trainingen ook tevreden: Herweh had het perfecte Rotax-blok gevonden en hoorde samen met Mang tot de rijders met de hoogste topsnelheid. De HB was officieel een Yamaha, maar tuner Sepp Schlögl had er wel erg veel aan gewijzigd, waaronder een geheel eigen frame.

Trainingstijden[bewerken]

1. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 1"35'86
2. Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 1"35'97
3. Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha 1"36'11
4. Vlag van Spanje Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 1"36'11
5. Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax 1"36'12
6. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 1"36'38
7. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 1:36'82
8. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 1"36'87
9. Vlag van België Richard Hubin Yamaha 1"37'24
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 1"37'96

De race[bewerken]

Wayne Rainey kreeg de duwstart maar niet onder de knie en vertrok als voorlaatste, voor Sito Pons. Guy Bertin startte juist erg goed, maar moest het hoofd buigen voor Carlos Lavado, die al snel de leiding in de race nam. Er ontstonden verschillende kleine groepen: achter Lavado reden Toni Mang en Manfred Herweh zich los van Carlos Cardús en Guy Bertin en op enige afstand daarachter Alan Carter, Thierry Espié, Jacques Cornu en Rainey, die al snel veel plaatsen had gewonnen. Christian Sarron was ook al slecht gestart en vocht zich op dat moment een weg naar voren. Bertin was een van de eerste uitvallers (koppeling). Carlos Cardús stopte omdat een van zijn benen verdoofd was als gevolg van zijn valpartij in de GP van Oostenrijk. Herweh en Mang maakten er een echt gevecht van, maar Lavado liep toch ver van hen weg tot hij in een bocht viel. Twee ronden voor het einde brak de krukas van Mang, waardoor Herweh de overwinning greep. Ook Espié viel stil door een gebroken krukas, maar toen was Sarron inmiddels al gepasseerd en hij verschalkte ook Rainey en Cornu. Dat Herweh de wedstrijd won maakte Sarron niet veel uit. Met zijn tweede plaats liep hij in het wereldkampioenschap verder weg van de uitgevallen Mang.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 48:50.620 2 15
2 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha +9.770 6 12
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha +10.110 8 10
4 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha +10.350 1 8
5 Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax +21.040 5 6
6 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Venemotos-Yamaha +21.470 15 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha +23.160 10 4
8 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha +24.620 7 3
9 Vlag van Japan Teruo Fukuda Yamaha +33.760 14 2
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha +49.570 22 1
11 Vlag van België Stéphane Mertens Yamaha +55.660 31
12 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha +57.710 24
13 Vlag van Noord-Ierland Neil Robinson MBA +1:04.430 29
14 Vlag van Spanje Juan Garriga Yamaha +1:04.630 28
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Yamaha +1:13.900 17
16 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Sonauto-Yamaha +1:22.230 19
17 Vlag van Oostenrijk Erich Klein Rotax +1:39.260 26
18 Vlag van Duitsland Harald Eckl Rotax +1 ronde 25
19 Vlag van België René Delaby Yamaha +1 ronde 32
20 Vlag van Oostenrijk Josef Hutter Bartol +1 ronde 35

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha Krukas 3
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha Val 4
Vlag van België Richard Hubin Yamaha 9
Vlag van Spanje Carlos Cardús JJ Cobas-Rotax 11
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha 33
Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha 34
Vlag van Duitsland Herbert Besendörfer Yamaha 21
Vlag van Oostenrijk Thomas Bacher Yamaha 27
Vlag van Frankrijk Guy Bertin MBA Koppeling 12
Vlag van Frankrijk Gabriel Gabria Yamaha 23
Vlag van Italië Loris Reggiani Kawasaki 20
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Rotax 13
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes JJ Cobas-Rotax 36
Vlag van Oostenrijk August Auinger MBA 30
Vlag van Nederland Mar Schouten Yamaha Opgave[11] 18
Vlag van Frankrijk Thierry Espié Chevallier-Yamaha Krukas 16

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Pernod Teambeleid[12]
Vlag van Frankrijk Jacques Bolle Pernod Teambeleid[12]
Vlag van Italië Maurizio Vitali MBA
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Mario Rademeyer Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-Louis Guignabodet Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Sonauto-Yamaha 72
2 Vlag van Duitsland Toni Mang HB-Yamaha 46
3 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Bakker-Real-Rotax 45
4 Vlag van Spanje Sito Pons JJ Cobas-Rotax 41
5 Vlag van Venezuela Carlos Lavado Venemotos-Yamaha 36
6 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Yamaha 33
7 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Marlboro-Yamaha 29
8 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Bakker-Parisienne-Yamaha 26
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Roberts-Marlboro-Yamaha 17
10 Vlag van Frankrijk Patrick Fernandez Yamaha 16

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Voor de training vreesde Stefan Dörflinger dat hij een flinke kluif zou krijgen aan Jorge Martínez en Pier Paolo Bianchi, maar die vielen tijdens de trainingen allebei hard, waarbij Bianchi een teen brak en zijn beste machine vernielde. Hij verklaarde al voor de race dat hij maximaal voor enkele punten kon rijden.

Trainingstijden[bewerken]

1. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 1"43'87
2. Vlag van Spanje Jorge Martínez Derbi 1"44'39
3. Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 1"45'56
4. Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel 1"46'04
5. Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp 1"46'35
6. Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler 1"47'70
7. Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Ziegler 1"48'71
8. Vlag van Nederland George Looijesteijn HuVo-Casal 1"49'48
9. Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Harmsen 1"50'33
10. Vlag van Nederland Willem Heykoop HuVo-Casal 1"50'39

De race[bewerken]

Hoewel er slechts drie klassen reden, startte de 80cc-klasse in Joegoslavië al om 11 uur 's ochtends. Dörflinger wist al dat zijn belangrijkste concurrenten, Jorge Martínez en Pier Paolo Bianchi, niet helemaal fit waren en leidde de race van start tot finish. Bianchi reed één ronde lang op de tweede plaats, maar moest toen Hubert Abold voorbij laten, waardoor de beide fabrieks-Zündapps de dienst uitmaakten. Jorge Martinéz nam de vierde plaats over van George Looijesteijn, terwijl de slecht gestarte Gerhard Waibel zich door het hele veld naar voren werkte. Bianchi weerde zich kranig met zijn gebroken teen, maar viel enkele ronden voor het einde uit door een defecte krukaskeerring. Iedereen schoof daardoor op: Martínez werd derde en Waibel vierde, maar Looijesteijn verloor zijn vijfde plaats nog aan Hans Spaan.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 31:46.160 1 15
2 Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser-LCR-Zündapp +9.030 5 12
3 Vlag van Spanje Jorge Martínez Derbi +28.350 2 10
4 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real +41.090 4 8
5 Vlag van Nederland Hans Spaan Kreidler[13] +49.180 6 6
6 Vlag van Nederland George Looijesteijn HuVo-Casal +57.440 8 5
7 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Ziegler +1:00.410 7 4
8 Vlag van Nederland Paul Rimmelzwaan Harmsen +1:33.780 9 3
9 Vlag van Nederland Theo Timmer HuVo-Casal +1 ronde 11 2
10 Vlag van Oostenrijk Otto Machinek Kreidler +1 ronde 15 1
11 Vlag van Italië Claudio Granata Garelli +1 ronde 14
12 Vlag van Nederland Hans Koopman Kreidler +1 ronde 16
13 Vlag van Italië Salvatore Milano Casal +1 ronde 18
14 Vlag van Italië Giuliano Tabanelli BBFT +1 ronde 24
15 Vlag van België Chris Baert Eberhardt +1 ronde 22
16 Vlag van Nederland Jos van Dongen Sachs +1 ronde 17
17 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miljenko Nervo Sever +1 ronde 23
18 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Honda +2 ronden 30
19 Vlag van Italië Pasquale Buonfante Kreidler +2 ronden 29
20 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Lajos Horti Kreidler +3 ronden 32

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal Krukaskeerring 3
Vlag van Nederland Willem Heykoop HuVo-Casal Zuigerveer 10
Vlag van België Serge Julin HuVo-Casal 12
Vlag van Duitsland Reinhard Koberstein Seel 13
Vlag van Duitsland Johann Auer Eberhardt 19
Vlag van Duitsland Rainer Kunz FKN 20
Vlag van Duitsland Thomas Engl Sachs 25
Vlag van Italië Mauro Mordenti Kreidler 28
Vlag van Duitsland Bernd Rossbach Casal 21
Vlag van Duitsland Kasimir Rapczynski Kreidler 31
Vlag van Zwitserland Reiner Koster Casal 26
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Robert Hmeljak MBA 27

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Hans Müller Sachs Financieel
Vlag van Duitsland Reiner Scheidauer Seel

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Merk Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser-LCR-Zündapp 61
2 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi HuVo-Casal 50
Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser-Bakker-Zündapp/
Krauser-LCR-Zündapp
4 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Seel 34
5 Vlag van Nederland Hans Spaan HuVo-Casal/
Kreidler
25
6 Vlag van Spanje Jorge Martínez Derbi 23
7 Vlag van Nederland Willem Heykoop HuVo-Casal 15
8 Vlag van Zwitserland Hans Müller Sachs 13
9 Vlag van Nederland Henk van Kessel HuVo-Casal 12
Vlag van Nederland George Looijesteijn HuVo-Casal

Trivia[bewerken]

Hummel[bewerken]

Oud-coureur Hans-Jürgen Hummel was intussen uitgegroeid tot leverancier van de beste 125cc-cilinders. Vrijwel alle zijspancombinaties - aangedreven door de oude Yamaha TZ 500 viercilinderlijnmotoren - hadden ze, maar ook bijna de hele 250cc-klasse. In Joegoslavië schakelden ook Alan Carter, Wayne Rainey en Jacques Cornu over op Hummel-cilinders, waardoor alleen nog de teams van Venemotos en Mitsui-Duitsland originele Yamaha-cilinders gebruikten.

Keizerklasse[bewerken]

De 500cc-klasse werd ook wel "Koningsklasse" genoemd, maar de 250cc-klasse was veel spannender. Na de overwinning van Manfred Herweh kende ze na zeven races zes verschillende winnaars. In de pers werd de titel "Keizerklasse" geïntroduceerd.

Bohumil Staša[bewerken]

In Joegoslavië verscheen de Tsjechische veteraan Bohumil Staša weer eens aan de start. Hij was inmiddels 44 jaar oud maar had speciaal een Suzuki RG 500 aangeschaft voor deze race. Hij kwalificeerde zich als 33e en finishte als laatste met vier ronden achterstand.

Ruzie[bewerken]

Toni Mang had al eens een enorm gevecht geleverd met Carlos Lavado, waarna iedereen verwachtte dat ze elkaar na de race in de haren zouden vliegen, maar het tegendeel gebeurde: ze vierden hun gevecht met wederzijdse schouderklopjes. Over zijn landgenoot Manfred Herweh was Mang minder te spreken (net als Lavado overigens). Op zijn beurt was Herweh niet gelukkig met de rijstijl van Mang en hij was blij dat die uiteindelijk uitviel, want "zoals het nu gaat lijkt het wel oorlog".

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Frankrijk 1984
FIM wereldkampioenschap wegrace
36e seizoen (1984)
Volgende race:
TT Assen 1984

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1983
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1985
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI