Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Automotodrom Grobnik
Officiële naam YU Grand Prix 89
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië
Datum 11 juni 1989
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Eerste Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Tweede Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Derde Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
250 cc
Poleposition Vlag van Spanje Sito Pons
Snelste ronde Vlag van Italië Luca Cadalora
Eerste Vlag van Spanje Sito Pons
Tweede Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Derde Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
80 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Duitsland Peter Öttl
Eerste Vlag van Duitsland Peter Öttl
Tweede Vlag van Spanje Manuel Herreros
Derde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger

De Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1989 was de achtste Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1989. De races werden verreden op 11 juni 1989 op het Automotodrom Grobnik bij Rijeka. In Joegoslavië reden slechts drie klassen: 80 cc, 250 cc en 500 cc.

Algemeen[bewerken]

Nadat in de GP van 1988 voor het eerst sinds jaren de 125cc-klasse was toegevoegd, was ze in 1989 weer verdwenen. Dat had waarschijnlijk te maken met de kritiek omdat men pas om 11.00 met de laatste zondagtrainingen begon en het programma pas na 18.00 uur was geëindigd. In plaats van te kijken naar andere organisatoren, zoals bijvoorbeeld de TT van Assen, waar vijf klassen aan de start kwamen, bracht men het programma dus terug naar drie klassen. Wel had men een uitstekende controle over de toegang tot het rennerskwartier. Een aantal personen werd tegengehouden met valse toegangskaarten. Via de nummers achterhaalde men een Duits en een Italiaans team waarvan de originelen gekopieerd waren en er werden enkele arrestaties verricht.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Kevin Schwantz pakte zijn vierde achtereenvolgende poleposition, voor Wayne Rainey, Eddie Lawson en Kevin Magee, maar de grote verrassing was de vijde startplaats voor Randy Mamola. Cagiva had een grote sprong gemaakt door de achtervering helemaal te veranderen. De Öhlins-schokdemper was van een horizontale positie naar een bijna verticale gegaan en men had ook een nieuwe swingarm gebouwd. Men had wel nog een probleem omdat Randy ontstoken amandelen had en daardoor ook een lichte koorts had.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"29'153
2. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"29'257
3. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"29'603
4. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"29'745
5. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse 1"30'131
6. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"30'154
7. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"30'255
8. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"30'797
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"30'924
10. Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 1"30'982

De race[bewerken]

De 500cc-coureurs begonnen aan hun race in Rijeka in de wetenschap dat hun banden het zwaar zouden krijgen. Er ontstond al snel een driemans-kopgroep: Wayne Rainey, Eddie Lawson en Kevin Schwantz. Schwantz beperkte zich het grootste deel van de race tot het volgen van zijn voorgangers, maar toen Eddie Lawson een bocht te ruim nam en het gras in reed keek Rainey hem even na. Toen hij weer voor zich keek zat Schwantz voor hem. Rainey kon zich nog een keer terugvechten, maar Schwantz remde hem steeds weer uit voor de laatste linker bocht. Lawson had toch voldoende tijd gewonnen om ruim voor Kevin Magee derde te worden. Freddie Spencer parkeerde zijn Marlboro-Yamaha al in de eerste ronde tegen de vangrail, naar eigen zeggen door carburatieproblemen. Zijn teambaas Giacomo Agostini viel hem hier voor het eerst echter keihard af. Hij hield het op Spencer's motivatieproblemen.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 45"10'96 1 20
2 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 45"12'15 2 17
3 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 45"26'63 3 15
4 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 45"52'51 4 13
5 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 45"52'64 6 11
6 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 46"16'70 10 10
7 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse 46"23'88 5 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 46"33'42 9 8
9 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 46"42'89 7 7
10 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda +1 ronde 11 6
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda +1 ronde 12 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha +1 ronde 13 4
13 Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse +1 ronde 16 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +1 ronde 17 2
15 Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda +1 ronde 19 1
16 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda +1 ronde 21
17 Vlag van Italië Marco Papa Greco-Paton +2 ronden 20
18 Vlag van Duitsland Stefan Klabacher Honda +3 ronden 25
19 Vlag van Spanje Fernando Gonzalez de Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda +3 ronden 27
20 Vlag van Zwitserland Nicholas Schmassmann Technotron-Honda +3 ronden 24
21 Vlag van Oostenrijk Rudolf Zeller Manhattan +3 ronden 28

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Vittorio Scatola AVIA-Honda 18
Vlag van Oostenrijk Michael Kaplan SKF-Honda 26
Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 15
Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha 14
Vlag van Duitsland Andreas Leuthe Librenti-Suzuki 22
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha Carburatie 8

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Frankrijk Claude Albert Suzuki 23

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Italië Donato Battistoni Suzuki
Vlag van Duitsland Helmut Schütz Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda [1]
Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda Blessure[2]
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [3]
Vlag van Japan Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha Gezin[5]
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Kunio Machii Nescafé-Yamaha [4]
Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[6]
Vlag van Oostenrijk Sepp Doppler Honda
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha [7]
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha
Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [8]
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Verenigde Staten Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda
Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [9]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [10]
Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda
Vlag van Italië Alberto Rota Yamaha
Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda
Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda
Vlag van Zweden Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 123
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 110
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 82
4 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 77
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 70
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 69
7 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 49
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 40
9 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 39
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Opnieuw scoorde Sito Pons een van zijn zeldzame polepositions voor Reinhold Roth en Jacques Cornu. De beste Yamaha-coureur was Luca Cadalora. Martin Wimmer viel in de laatste training en blesseerde zijn linkervoet. Daarom liet hij het schakelmechanisme omzetten naar de rechterkant van zijn machine. Jean-Philippe Ruggia, de topman van Yamaha, was niet tevreden. Nadat de Yamaha's in twee races op snelheid geklopt waren, bleken nu ook de stuurkwaliteiten minder te zijn dan die van Honda.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"31'766
2. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 1"32'059
3. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"32'220
4. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"32'324
5. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 1"32'339
6. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"32'629
7. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"32'629
8. Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda 1"32'689
9. Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 1"32'718
10. Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 1"33'256

De race[bewerken]

Na de start nam Reinhold Roth de leiding voor Didier de Radiguès, Sito Pons, Jacques Cornu, Loris Reggiani, Helmut Bradl, Daniel Amatriaín en Luca Cadalora. De kopgroep begon in de zesde ronde uit te dunnen toen Reggiani viel en De Radiguès met een lekkende versnellingsbak uitviel. Vier ronden later kwamen Cadalora en Bradl samen ten val. Uiteindelijk bleven Roth, Pons en Cornu vooraan over. Roth pakte bij het passeren van achterblijvers honderd meter voorsprong, maar hij had al vanaf de start problemen met zijn banden. Pons wist dat hij meer vermogen en meer grip had en pakte in de laatste bocht voor start/finish de leiding.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 40"37'11 1 20
2 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 40"37'27 2 17
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 40"38'63 3 15
4 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 40"59'89 6 13
5 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 41"13'19 7 11
6 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 41"16'73 11 10
7 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 41"17'00 16 9
8 Vlag van Frankrijk Adrien Morillas Yamaha 41"23'50 32 8
9 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-Honda 41"23'96 15 7
10 Vlag van Italië Renzo Colleoni Aprilia-Rotax 41"24'16 14 6
11 Vlag van Ierland Gary Cowan Docshop-Yamaha 41"37'04 18 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha 41"46'77 23 4
13 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha 41"46'97 22 3
14 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 41"47'09 26 2
15 Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha 41"48'63 29 1
16 Vlag van Frankrijk Jean-Francois Foray Yamaha 42"01'64 35
17 Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha 42"01'79 21
18 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha +1 ronde 33
19 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Aprilia-Rotax +1 ronde 34

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Urs Jücker Yamaha 36
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Val 4
Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda Val 8
Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda Val 9
Vlag van Italië Maurizio Vitali Honda 24
Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax Schakelpedaal 5
Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax Versnellingsbak 10
Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 17
Vlag van Duitsland Hans Becker Yamaha 31
Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 27
Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 19
Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda Val 12
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha 13
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax 30

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda Blessure[11] 25
Vlag van Duitsland Bernard Schick Yamaha 28
Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax Blessure[12] 20

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Italië Virginio Ferrari Gazzaniga-Rotax
Vlag van Verenigde Staten Andy Leisner Honda
Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Martin Sraj Honda
Vlag van Australië Darren Milner Yamaha
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravkden Leljak Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [13]
Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha [14]
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda [15]
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Geen machine [16]
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [4]
Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha [4]
Vlag van Australië Daryl Beattie Honda
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda
Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha
Vlag van Japan Junya Arai Honda [4]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 147
2 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 99
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 85
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
83
5 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 82
6 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 70
7 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 51
8 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 46
9 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 44
10 Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha 40

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

In de 80cc-training werd de eerste startrij voornamelijk bevolkt door Krausers, met Stefan Dörflinger, Peter Öttl en Herri Torronttegui. Manuel Herreros kreeg steun van Julián Miralles, Europees kampioen van 1987, die de machines van de geblesseerde Jorge Martínez had gekregen. Miralles moest echter van de tweede rij starten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 1"41'893
2. Vlag van Duitsland Peter Öttl Atomic-Krauser 1"42'258
3. Vlag van Spanje Herri Torrontegui Servitrans-Repsol-Krauser ?
4. Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"43'633
5. Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 1"43'979
6. I. Alvares CJB 1"44'119
7. Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"44'348
8. Vlag van Nederland Hans Koopman Viplex-Ziegler 1"44'614
9. Vlag van Italië Paolo Priori Krauser 1"45'092
10. Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 1"45'092

De race[bewerken]

Stefan Dörflinger en Peter Öttl hadden niets aan hun goede startposities omdat ze zeer slecht wegkwamen. Na de eerste ronde lagen ze op de 18e en de 19e plaats, terwijl het veld werd aangevoerd door Bogdan Nikolov, Manuel Herreros en Herri Torrontegui. In de zevende ronde had Öttl de leiders echter al in zicht en in de tiende ronde passeerde hij in één beweging Torrontegui en Herreros. Torrontegui verloor tijd omdat hij voor de pitmuur stopte om zijn accu te verwisselen. Hij werd daardoor achtste, maar omdat hij niet in de pit gesleuteld had werd hij gediskwalificeerd. Het kostte hem ook zijn leiderspositie in het wereldkampioenschap. Öttl won voor Herreros en Dörflinger.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Duitsland Peter Öttl Atomic-Krauser 37"43'79 2 20
2 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 37"57'23 4 17
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 38"11'48 1 15
4 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 38"23'50 7 13
5 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 38"27'49 10 11
6 Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 38"34'63 5 10
7 Vlag van Italië Paolo Priori Krauser 38"37'51 9 9
8 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani 39"01'35 12 8
9 Vlag van Nederland Hans Koopman Viplex-Ziegler 39"12'18 8 7
10 Vlag van Nederland Jos van Dongen Casal 39"24'29 14 6
11 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Casal +1 ronde 23 5
12 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar Eberhardt +1 ronde 17 4
13 Vlag van Duitsland Thomas Engl Krauser +1 ronde 21 3
14 Vlag van Duitsland Matthias Ehinger Krauser +1 ronde 24 2
15 Vlag van Spanje Javier Arumi Krauser +1 ronde 16 1
16 Vlag van Duitsland Heinz Paschen Casal +1 ronde 18
17 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Primoz Sovic Eberhardt +2 ronden 27
18 Vlag van Spanje Andrés Sánchez JJ Cobas-Rotax +4 ronden 11

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kroko 19
Vlag van Duitsland Ralf Waldmann Seel 14
Vlag van Duitsland Hagen Klein Ziegler 13
Vlag van Spanje Luis Alvaro Krauser 11
Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser 10
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Brane Rokavec Seel 8
Vlag van Zwitserland Stefan Brägger Casal 5

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Anton Gholy Casal
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Sreten Vasic Sever
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miljenko Nervo Sever
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Miroslav Lesicki Sever

Gediskwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Herri Torrontegui Servitrans-Repsol-Krauser Onreglementaire reparatie 22

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje Antonio Sánchez JJ Cobas-Rotax
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Blessure[17]
Vlag van Spanje José Saez Krauser
Vlag van Spanje Jaime Mariano Banca March-Timspeed-Casal
Vlag van Duitsland Bernd Völkel Seel
Vlag van Duitsland Stefan Kurfiss Krauser
Vlag van Nederland Bert Smit Krauser
Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi BBFT
Vlag van Italië Roberto Sassone Unimoto
Vlag van Hongarije János Szabó Krauser
Vlag van België Jacques Bernard Fantic
Vlag van Zwitserland René Dünki LCR-Krauser

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 58
2 Vlag van Duitsland Peter Öttl Atomic-Krauser 55
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 54
4 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Servitrans-Repsol-Krauser 50
5 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani 37
6 Vlag van Spanje Antonio Sánchez JJ Cobas-Rotax 30
7 Vlag van Italië Paolo Priori Krauser 25
8 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 24
9 Vlag van Spanje José Saez Krauser 20
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi

Trivia[bewerken]

Ziekenboeg[bewerken]

Met Wayne Gardner (beenbreuk) ging het verhoudingsgewijs goed. Hij had in de weken voor de Grand Prix alweer getraind op het Automotodrom Grobnik en van Dr. Costa toestemming gekregen om in de TT van Assen te starten. Niall Mackenzie was weer fit genoeg om te rijden, maar had nog wel veel last van zijn gebroken knieschijf en botjes in zijn hand. Bubba Shobert revalideerde van zijn ernstige hoofdverwonding bij zijn ouders in Lubbock (Texas), Bruno Bonhuil had een groot aantal breuken opgelopen in Hockenheim. Hij was geopereerd aan een gebroken arm, maar had ook een gebroken borstbeen en een gebroken dijbeen. Hij werd verzorgd in het ziekenhuis van Reims. Fabio Barchitta was er het ernstigst aan toe. Hij was in Hockenheim gedeeltelijk verlamd geraakt en er was geconstateerd dat een zenuw tussen twee rugwervels geklemd zat. Het was nog niet duidelijk of hij volledig zou genezen.

I. Alvares?[bewerken]

Een totaal onbekende rijder kwalificeerde zich als zesde in de 80cc-klasse, volgens Weekblad Motor ene I. Alvares, die in de uitslagen helemaal niet meer voorkwam. Nog vreemder was zijn machine, een CJB. Dat was de machine van de geblesseerde Nederlander Kees Besseling en "CJB" stond voor Cees Jan Besseling. Mogelijk had Besseling zijn machine toen al verkocht, want tijdens de TT van Assen maakte hij bekend te zullen stoppen.

Agostini-Marlboro-Yamaha[bewerken]

Giacomo Agostini zat met zijn handen in het haar. Toen zijn beste rijder en wereldkampioen Eddie Lawson plotseling naar Honda was vertrokken had hij als noodgreep een beroep gedaan op Freddie Spencer. Als tweede rijder had hij voor veel geld Niall Mackenzie ingehuurd. Mackenzie was de enige overgebleven (semi-) toprijder en kon vragen wat hij wilde, wetende dat Agostini over veel geld van Marlboro beschikte. Spencer presteerde echter ver onder de maat en Mackenzie had in Duitsland een knieschijf en een hand gebroken. Agostini viel Spencer in Joegoslavië keihard af en stak zijn teleurstelling niet onder stoelen of banken. Hij deed nog voor de helft van het seizoen een aanbod aan Wayne Gardner en Wayne Rainey.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Oostenrijk 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
TT Assen 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1988
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI