Grand Prix-wegrace van Spanje 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuito Permanente de Jerez
Officiële naam Marlboro XXXIX Gran Premio de España de Motociclismo de Velocidad
Land Vlag van Spanje Spanje
Datum 30 april 1989
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Snelste ronde Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwzantz
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie
250 cc
Poleposition Vlag van Italië Luca Cadalora
Snelste ronde Vlag van Spanje Juan Garriga
Eerste Vlag van Italië Luca Cadalora
Tweede Vlag van Spanje Sito Pons
Derde Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Snelste ronde Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Eerste Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Tweede Vlag van Spanje Jorge Martínez
Derde Vlag van Japan Koji Takada
80 cc
Poleposition Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Eerste Vlag van Spanje Herri Torrontegui
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Duitsland Peter Öttle

De Grand Prix-wegrace van Spanje 1989 was de vierde race van het wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1989. De races werden verreden op 30 april 1989 op het Circuito Permanente del Jarama nabij Madrid. In Jarama reden alleen de soloklassen: 80-, 125,- 250- en 500 cc. Voor de 80cc-klasse was dit de openingsrace van het seizoen.

Algemeen[bewerken]

Het aantal toeschouwers was vergeleken met 1988 enorm toegenomen omdat de Spanjaarden naast de Derbi-coryfeeën in de 80cc-klasse nu ook konden hopen op goede prestaties van regerend wereldkampioen Sito Pons, Juan Garriga en Carlos Cardús in de 250cc-klasse. In de 500cc-klasse waren Wayne Gardner, Bubba Shobert en Kevin Magee voorlopig door blessures uitgeschakeld.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

In de trainingen barstte de strijd tussen Wayne Rainey en Kevin Schwantz al los. Rainey was 0,2 seconde sneller, maar Schwantz verklaarde al meteen dat zijn machine nog wat kleine aanpassingen nodig had. Freddie Spencer, die de Amerikaanse Grand Prix door een middenoorontsteking had gemist, kreeg daar nogal wat kritiek op, maar reed een acceptabele zesde trainingstijd. Cagiva had testrijder Massimo Broccoli weer afgevaardigd. Hij reed de zestiende tijd, mogelijk met de juist ontwikkelde Magneti Marelli-brandstofinjectie.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"48'64
2. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"48'84
3. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 1"48'87
4. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"49'04
5. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"49'22
6. Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 1"49'86
7. Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 1"50'09
8. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"50'12
9. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse 1"50'84
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"50'95

De race[bewerken]

Wayne Rainey vertrok als snelste, maar na drie ronden zat Kevin Schwantz al aan zijn achterwiel en in de vijfde ronde nam Schwantz de leiding over. Schwantz bouwde al snel een flinke voorsprong op, terwijl Rainey werd aangevallen door Eddie Lawson. Na veertien ronden had Schwantz al een comfortabele voorsprong van vijf seconden. Dat kreeg hij door via zijn pitbord, maar daardoor verslapte (volgens zijn eigen verklaring) zijn concentratie en in de vijfentwintigste ronde viel hij door een wegglijdend voorwiel. Daardoor behaalde Eddie Lawson zijn eerste overwinning voor Honda, met een ruime voorsprong op Wayne Rainey en Niall Mackenzie. Freddie Spencer werd vijfde, zijn hoogste klassering sinds 11 augustus 1985 (overwinning in de GP van Zweden).

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ronden Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 30 55"11'26 4 20
2 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 30 +10'17 1 17
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 30 +17'48 3 15
4 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 30 +38'39 5 13
5 Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha 30 +51'00 6 11
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 30 +1"19'94 8 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 30 +1"29'45 10 9
8 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 30 +1"43'44 7 8
9 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda 30 +1"46'87 12 7
10 Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha 30 +1"53'86 13 6
11 Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse 29 +1 ronde 16 5
12 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 29 +1 ronde 14 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda 29 +1 ronde 15 3
14 Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda 28 +2 ronden 17 2
15 Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda 28 +2 ronden 21 1
16 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda 28 +2 ronden 18
17 Vlag van Frankrijk Claude Albert Suzuki 28 +2 ronden 24
18 Vlag van Oostenrijk Josef Doppler Honda 28 +2 ronden 25
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Williams Honda 28 +2 ronden 22
20 Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda 28 +2 ronden 23
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Pratt Honda 28 +2 ronden 27
22 Vlag van Frankrijk Fabian Pilloud Honda 26 +4 ronden 29

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Ronden Oorzaak Grid
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 24 Val 2
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse 17 Ontsteking 9
Vlag van Duitsland Andreas Leuthe Librenti-Suzuki 12 26
Vlag van Italië Marco Papa Greco-Paton 8 19
Vlag van Spanje Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda 3 28
Vlag van Australië Michael Doohan Rothmans-HRC-Honda 3 Val 11
Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Technotron-Honda 1 20

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Venezuela Larry Vacondio Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [1]
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [1]
Vlag van Japan Kunio Machii Nescafé-Yamaha [1]
Vlag van Spanje Jose Morillas Honda
Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[2]
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha
Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [3]
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [4]
Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda
Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda Blessure[5]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [6]
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [7]
Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha Blessure[2]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 71
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 61
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 47
4 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 37
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 36
7 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 33
8 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 26
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 22
10 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 19
Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De fabrieks-Yamaha's waren sterk tijdens de trainingen in Jerez. Zelfs de koortsige Juan Garriga wist zich voor de Honda's van Jacques Cornu en Sito Pons te positioneren. Pons was zelfs een seconde langzamer dan Luca Cadalora.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"50'52
2. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"50'62
3. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"51'15
4. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"51'35
5. Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda 1"51'15
6. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"51'51
7. Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"51'59
8. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 1"51'70
9. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 1"51'79
10. Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 1"51'95

De race[bewerken]

Juan Garriga had ondanks koortsaanvallen en een polsblessure de eerste startrij bereikt, maar na de opwarmronde sloeg zijn Yamaha af en vormde hij een obstakel voor de rest van het veld. Na de eerste ronde leidde Jean-Philippe Ruggia voor Sito Pons, Carlos Cardús, Luca Cadalora, Jacques Cornu, Loris Reggiani en Wilco Zeelenberg. Zeelenberg kon met zijn productie-Honda RS 250 de fabrieksracers niet volgen en werd gepasseerd door Martin Wimmer, Reinhold Roth, Masahiro Shimizu, Gary Cowan en Juan Garriga, wiens Yamaha was aangeduwd en die als laatste was vertrokken. In de derde ronde nam Sito Pons de leiding, maar zowel hij als Ruggia werden gepasseerd door Cadalora. Garriga, die ook nog het grootste deel van de race zonder koppeling had gereden, werd vierde.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 46"46'30 20
2 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda +2'09 17
3 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha +11'03 15
4 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha +13'87 13
5 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España +16'10 11
6 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda +42'76 10
7 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda +50'09 9
8 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax +55'65 8
9 Vlag van Ierland Gary Cowan Docshop-Yamaha +1"03'61 7
10 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-Honda +1"09'47 6
11 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Aprilia-Rotax +1"13'26 5
12 Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda +1"16'50 4
13 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda +1"16'76 3
14 Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax +1"18'05 2
15 Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda +1"19'04 1
16 Vlag van Duitsland Harald Eckl FMI-Aprilia-Rotax +1"25'46
17 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax +1"26'66
18 Vlag van Frankrijk Adrien Morillas Yamaha +1"41'45
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha +1"41'71
20 Vlag van Andorra Javier Cardelús JJ Cobas-Rotax +1"51'55
21 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha +1 ronde
22 Vlag van Zwitserland Bernard Haenggeli Yamaha +1 ronde

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Frankrijk Alain Bronec Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Renzo Colleoni Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax
Vlag van Frankrijk Jean Foray Yamaha Val
Vlag van Frankrijk Bruno Bonhuil Yamaha
Vlag van Spanje Luis Carlos Maurel Yamaha
Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha
Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda
Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda Val
Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha Val
Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda Val
Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda
Vlag van Italië Fabio Barchitta Rudy Project-Aprilia-Rotax Val

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Bernard Schick Yamaha
Vlag van Zwitserland Urs Jücker Yamaha
Vlag van Frankrijk Frédéric Protat Aprilia-Rotax
Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha
Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Andrew Leisner Honda
Vlag van Oostenrijk Engelbert Neumair Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Virginio Ferrari Gazzaniga-Rotax
Vlag van Spanje Manuel Martin Yamaha
Vlag van Spanje Anselmo Lasaosa Yamaha
Vlag van Spanje Antonio Torraba JJ Cobas-Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha [8]
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Geen machine [9]
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [1]
Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha [1]
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha
Vlag van Australië Daryl Beattie Honda
Vlag van Italië Maurizio Vitali Honda
Vlag van Japan Junya Arai Honda [1]
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda [10]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 67
2 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 65
3 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 52
4 Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha 40
5 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 39
6 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 32
7 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda 29
8 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 27
9 Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda 22
10 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 20

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Na zijn overwinning in de Grand Prix van Australië wilde Àlex Crivillé ook voor eigen publiek schitteren. Dat lukte hem in eerste instantie al door de poleposition te veroveren, voor Hans Spaan en Ezio Gianola. Allan Scott deed het met zijn privé-Honda weer goed door de vijfde tijd te rijden. Er namen niet minder dan 66 rijders deel aan de trainingen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 1"56'33
2. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"56'87
3. Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 1"57'68
4. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"57'93
5. Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 1"58'71
6. Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 1"58'84
7. Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax 1"59'16
8. Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda 1"59'10
9. Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 1"59'47
10. Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda 1"59'29

De race[bewerken]

Heel even bestond de kopgroep uit vier man: Àlex Crivillé, Ezio Gianola, Allan Scott en Jorge Martínez. Crivillé nam echter al snel afstand, bouwde een voorsprong op van 20 seconden, liet die daarna weer teruglopen tot 6 seconden en won onbedreigd. De strijd zat achter hem. Nadat Gianola even problemen kreeg door vastzittende gasschuiven en Scott begon terug te vallen, viel de slecht gestarte Hans Spaan Martínez aan. Dat werd een interessante strijd om de tweede plaats tot Spaan door een gebroken schakelstang de pit in moest. Martínez reed nu eenzaam op de tweede plaats, maar om de derde plaats werd nog gevochten door Gianola en Koji Takada, die deze strijd in de laatste ronde in zijn voordeel beslechtte.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 43"39'38 20
2 Vlag van Duitsland Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi +6'30 17
3 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda +9'17 15
4 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda +24'34 13
5 Vlag van Italië Fausto Gresini Aprilia-Rotax +29'81 11
6 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda +34'39 10
7 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi +34'83 9
8 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda +35'01 8
9 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda +36'23 7
10 Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda +42'58 6
11 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda +57'20 5
12 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda +57'56 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda +57'74 3
14 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda +59'44 2
15 Vlag van Finland Taru Rinne Servisco-Honda +1"05'19 1
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda +1"07'80
17 Vlag van Spanje Antonio Oliveros Honda +1"08'02
18 Vlag van Spanje Ricardo Jove JJ Cobas-Rotax +1"14'00
19 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda +1"25'10
20 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda +1"30'07
21 Vlag van Spanje Luis d'Antín Honda +1"30'25
22 Vlag van Duitsland Reinhard Strack Honda +1"45'44
23 Vlag van Italië Gastone Grassetti Aprilia-Rotax +1"53'46
24 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner Honda +1"59'19

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda
Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda Versnellingsbak
Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda
Vlag van Zwitserland Othmar Schuler Honda
Vlag van Spanje Antonio Sánchez Honda
Vlag van Italië Doriano Romboni Honda
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Honda
Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda
Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax
Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax
Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Javier Debón JJ Cobas-Rotax

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Alfred Waibel Honda
Vlag van Italië Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax
Vlag van Duitsland Hubert Abold Rotax
Vlag van Spanje Javier Arumi Honda
Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda
Vlag van Duitsland Manfred Thurmayer Honda
Vlag van Zwitserland René Dünki LCR
Vlag van België Serge Julin Honda
Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Honda
Vlag van Spanje Marc Grau Arbizu-Casal
Vlag van Andorra Joan Esteve Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford 7Up-EMC-Rotax
Vlag van Duitsland Ralf Waldmann Rotax
Vlag van Spanje Antonio Bono JJ Cobas-Rotax
Vlag van Spanje Andrés Sánchez JJ Cobas-Rotax
Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel
Vlag van Nederland Jos van Dongen Casal
Vlag van Spanje José Miralles Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Manley Honda
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Seel
Vlag van Nederland Bert Smit Honda
Vlag van Spanje Vicente Rocher Honda
Vlag van Frankrijk Paul Bordes Honda
Vlag van Frankrijk Alain Guilhat Honda
Vlag van Spanje Manuel Gamez Honda
Vlag van Spanje Carlos Romero Honda
Vlag van Spanje José Fombuena Rotax
Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda
Vlag van Spanje Juan Muňoz Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda [1]
Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda [1]
Vlag van Italië Domenico Brigaglia Garelli
Vlag van Duitsland Dirk Raudies Honda
Vlag van België Lucio Pietroniro Honda
Vlag van Japan Masato Shima Honda [1]
Vlag van Japan Yukata Fujiwara Honda [1]
Vlag van Japan Kazuaki Yamashita Honda [1]
Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda
Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda [1]
Vlag van Japan Kasuya Yamada Honda [11]
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jeandat Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda
Vlag van Italië Gabriele Debbia Aprilia-Rotax
Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Honda

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 44
2 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 40
3 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 30
4 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 28
5 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 25
Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 24
8 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 19
9 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 18
10 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 17

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Al in de training zat Herri Torrontegui er met zijn productie-Krauser er goed bij met de derde plaats achter de fabrieks-Krauser van Stefan Dörflinger en de fabrieks-Derbi van Jorge Martínez. Ook Jaime Mariano stond er met de vierde startplaats goed bij met de door Theo Timmer getunede Casal.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 2"06'64
2. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 2"01'81
3. Vlag van Spanje Herri Torrontegui Servitrans-Repsol-Krauser 2"03'65
4. Vlag van Spanje Jaime Mariano Banca March-Timspeed-Casal 2"05'38
5. Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 2"05'48
6. Vlag van Duitsland Peter Öttl Atomic-Krauser 2"05'50
7. Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 2"05'54
8. Vlag van Spanje Luis Alvaro Krauser 2"05'80
9. Vlag van Spanje Antonio Sánchez JJ Cobas-Rotax 2"06'19
10. Vlag van Spanje José Saez Krauser 2"06'24

De race[bewerken]

Jorge Martínez nam meteen na de start de leiding, gevolg door Stefan Dörflinger en Herri Torrontegui. In de vierde ronde nam Dörflinger de leiding over. Martínez had toen al problemen door een gescheurde uitlaat, waardoor hij uiteindelijk ook opgaf. Torrentegui gaf ook Dörflinger het nakijken, die zich tevreden stelde met de tweede plaats omdat hij zo toch 17 punten meer had dan Martínez. Manuel Herreros moest de derde plaats opgeven door carburatieproblemen en werd slechts vijfde, achter Peter Öttl en Bogdan Nikolov.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Servitrans-Repsol-Krauser 37"12'51 20
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser +2'85 17
3 Vlag van Duitsland Peter Öttl Atomic-Krauser +35'98 15
4 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser +37'89 13
5 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi +40'56 11
6 Vlag van Spanje José Saez Krauser +40'97 10
7 Vlag van Spanje Antonio Sánchez JJ Cobas-Rotax +41'71 9
8 Vlag van Duitsland Ralf Waldmann Seel +55'95 8
9 Vlag van Spanje Jaime Mariano Banca March-Timspeed-Casal +58'24 7
10 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani +1"20'73 6
11 Vlag van Italië Paolo Priori Krauser +1"22'04 5
12 Vlag van Nederland Hans Koopman Ziegler +1"26'53 4
13 Vlag van Zwitserland René Dünki LCR-Krauser +1"34'45 3
14 Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel +1"40'10 2
15 Vlag van Nederland Bert Smit Krauser +1"53'45 1
16 Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kroko +1 ronde
17 Vlag van Zwitserland Stefan Brägger Casal +1 ronde
18 Vlag van Frankrijk Paul Bordes RB +1 ronde
19 Vlag van Spanje Joaquin Gali Krauser +1 ronde
20 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Seel +1 ronde
21 Vlag van Duitsland Matthias Ehinger BMC +1 ronde
22 Vlag van Duitsland Thomas Engl Krauser +1 ronde
23 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlič Seel +1 ronde
24 Vlag van Duitsland Undine Kummer Krauser +1 ronde
25 Vlag van Spanje Alberto Fernandez Minarelli +2 ronden

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje Luis Alvaro Krauser
Vlag van Spanje Joaquin Machado Krauser
Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser
Vlag van Spanje Vicente Rocher Casal
Vlag van Nederland Jos van Dongen Casal Val
Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Uitlaat
Vlag van Duitsland Heinz Paschen Casal
Vlag van België Jacques Bernard Fantic
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar Eberhardt
Vlag van Spanje Joaquin Alós Arbizu-Casal
Vlag van Spanje Javier Arumi Krauser

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Kees Besseling CJB Blessure[12]

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Portugal Antonio Monteiro Casal
Vlag van Portugal Luis Metello HuVo-Casal
Vlag van Spanje Manuel Gamez KTH
Vlag van Duitsland Anton Gholy Casal
Vlag van Portugal Daniel Pinheiro Casal

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Stefan Kurfiss Krauser
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Zdravko Matulja Casal
Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi
Vlag van Duitsland Bernd Völkel Seel
Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi BBFT
Vlag van Italië Roberto Sassone Unimoto
Vlag van Hongarije János Szabó Krauser
Vlag van Duitsland Mathias Ehinger Krauser

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Conform wedstrijduitslag.

Trivia[bewerken]

Geen vervangers[bewerken]

Voor de geblesseerde Wayne Gardner (Honda), Kevin Magee (Roberts-Yamaha) en Bubba Shobert (Cabin-Honda) kwamen geen vervangers aan de start. Honda had de vijver al grotendeels leeggevist door Mick Doohan te contracteren en Roger Burnett was niet beschikbaar wegens verplichtingen in het wereldkampioenschap superbike. Magee's gedoodverfde vervanger was de jonge John Kocinsky, die in dienst van Kenny Roberts in de Verenigde Staten reed. Roberts wilde hem echter nog niet inzetten voor een volledig GP-seizoen. Beide teams hadden ook geen grote behoefte aan vervangers want bij Honda was de beste rijder Eddie Lawson en bij Roberts-Yamaha was dat Wayne Rainey. Cabin zou uiteindelijk de werkloze Rob McElnea als vervanger voor Shobert inhuren.

Taru Rinne[bewerken]

Taru Rinne had na haar goede prestaties in het seizoen 1988 een nieuw team gevonden in Servisco, maar dat sloeg de eerste twee GP's over zodat ze nu pas voor het eerst aan de start kwam.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de Verenigde Staten 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1988
Grand Prix-wegrace van Spanje Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Spanje 1990