Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1988

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Automotodrom Brno
Officiële naam Grand Prix CSSR Brno
Land Vlag van Tsjechië Tsjecho-Slowakije
Datum 28 augustus 1988
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Australië Wayne Gardner
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Derde Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
250 cc
Poleposition Vlag van Frankrijk Dominique Sarron
Snelste ronde Vlag van Spanje Juan Garriga
Eerste Vlag van Spanje Juan Garriga
Tweede Vlag van Spanje Sito Pons
Derde Vlag van Italië Luca Cadalora
125 cc
Poleposition Vlag van Nederland Hans Spaan
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Spanje Julián Miralles
Derde Vlag van Nederland Hans Spaan
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Spanje Jorge Martínez
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger
Derde Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Zijspan
Poleposition Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Snelste ronde Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
Tweede Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Derde Vlag van Zwitserland Markus Egloff/Vlag van Zwitserland Urs Egloff

De Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1988 was de veertiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1988. De races werden verreden op 28 augustus 1988 op het Automotodrom Brno nabij Brno. In deze Grand Prix werden de wereldtitels in de 500cc-klasse en de zijspanklasse beslist. Voor de 80cc-klasse, de 125 cc klasse en de zijspanklasse eindigde het seizoen met deze Grand Prix.

Algemeen[bewerken]

Argentijnse en Braziliaanse GP's[bewerken]

Op vrijdagavond vielen berichten uit Zuid-Amerika als een schaduw over de trainingen, met name voor de rijders uit de 250- en de 500cc-klasse. De organisatie van de Argentijnse Grand Prix had gemeld dat het nieuwe asfalt niet geschikt was, waardoor er niet gereden kon worden. Ze had zelfs het lef te vragen om op het oude, niet-gehomologeerde circuit te rijden, maar dat circuit had in het seizoen 1987 al bijna tot een rijdersstaking geleid. De FIM, de IRTA en coureurs wijdden er nog een vergadering aan, maar rijden op het oude circuit sloten ze allemaal uit. Er was echter een tweede probleem: de reiskosten zouden verdeeld worden tussen de Argentijnen en de GP van Brazilië, een bedrag van ca. 750.000 dollar. Als de Brazilianen niet bereid waren deze kosten alleen te dragen kwam ook die Grand Prix op losse schroeven te staan. Dan zou de wereldtitel in de 500cc-klasse al beslist zijn, want Eddie Lawson had 23 punten voorsprong op Wayne Gardner, die in Brno slechts 20 punten zou kunnen scoren. Uiteindelijk stelden de IRTA, Rothmans, Marlboro en andere sponsors zich garant voor (een bijdrage in) de reiskosten. Gardner behield daardoor een kleine kans op de wereldtitel en in de 250cc-klasse werd de spanning ook weer wat groter, want daar zaten slechts 9 punten tussen Sito Pons en Juan Garriga.

Toni Mang[bewerken]

Toni Mang had besloten zijn carrière te beëindigen, mede door zijn slecht herstellende sleutelbeenbreuk. Zijn fabrieks-Honda's gaf hij aan Jochen Schmid en Helmut Bradl, maar voor aanvang van de races op zondag reed hij nog een afscheidsronde samen met zijn collega's uit de 250cc-klasse. Dat werd door het publiek zeer gewaardeerd, want traditiegetrouw bestond dat in Brno voor een groot deel uit inwoners van de DDR, die er plezier in schepten West-Duitse rijders extra aan te moedigen. Mang was in die zin de opvolger geworden van Dieter Braun, die in de DDR ook bijzonder populair was.

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Wayne Gardner trainde ruim een seconde sneller dan Wayne Rainey, Christian Sarron, Niall Mackenzie, Eddie Lawson en Kevin Schwantz, die weer wat snelheid gevonden leek te hebben na de teleurstellende Zweedse GP. Lawson moest in de race tweede worden om wereldkampioen te worden, en was niet erg gelukkig met de vele Honda-rijders om hem heen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"05'55
2. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"06'80
3. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"06'86
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 2"07'05
5. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 2"07'20
6. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 2"07'39
7. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 2"07'46
8. Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 2"07'48
9. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 2"07'55
10. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva 2"07'79

De race[bewerken]

Vanaf de derde startij schoot Tadahiko Taira dankzij een enorm valse start naar voren. Hij was al op volle snelheid toen hij de eerste startrij voorbij schoot, maar Wayne Gardner stelde snel orde op zaken. Hij reed de hele race alleen aan de leiding. Eddie Lawson zat in een grote achtervolgende groep met Taira, Christian Sarron, Didier de Radiguès, Wayne Rainey, Kevin Schwantz, Pierfrancesco Chili, Randy Mamola en Kevin Magee. Van al zijn Yamaha-collega's had Lawson weinig plezier. Alleen Sarron maakte wat ruimte voor hem, maar vooral Rainey en Magee boden veel tegenstand. Zij waren weliswaar Yamaha-fabriekscoureurs, maar op de eerste plaats van het team van Kenny Roberts, terwijl Lawson voor Giacomo Agostini uitkwam. Toch wist Lawson de tweede plaats en daarmee de wereldtitel te grijpen.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 49"11'06 1 20
2 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Agostini-Marlboro-Yamaha 49"12'97 5 17
3 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 49"13'54 2 15
4 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 49"26'74 7 13
5 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha 49"30'97 11 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 49"40'50 4 10
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-HRC-Honda 50"08'50 15 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 50"09'30 13 8
9 Vlag van Frankrijk Patrick Igoa Gauloises-Sonauto-Yamaha 50"10'42 14 7
10 Vlag van Italië Fabio Barchitta Katayama-ELF-HRC-Honda 50"57'02 17 6
11 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 50"57'20 18 5
12 Vlag van Italië Marco Papa Honda 51"11'50 20 4
13 Vlag van Italië Alessandro Valesi Honda 51"11'70 23 3
14 Vlag van Zweden Peter Lindén Honda +1 ronde 28 2
15 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Honda +1 ronde 21 1
16 Vlag van Italië Fabio Biliotti Honda +1 ronde 22
17 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Suzuki +1 ronde 24
18 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Silvo Habat Honda +1 ronde 33
19 Vlag van Duitsland Manfred Fischer Hein Gericke-Honda +1 ronde 26
20 Vlag van Frankrijk Rachel Nicotte Chevallier-Honda +1 ronde 30
21 Vlag van Oostenrijk Karl Truchsess Honda +1 ronde 19
22 Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Honda +1 ronde 32
23 Vlag van Denemarken Claus Wulff Honda +1 ronde 34
24 Vlag van Tsjechië Pavol Dekanek Honda +2 ronden 37

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Ierland Eddie Laycock Honda 27
Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Honda Opgave 31
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Ontsteking 10
Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha Val 3
Vlag van Frankrijk Raymond Roche Cagiva Opgave 16
Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha Val 9
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki Zuiger 6
Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha Versnellingsbak 8
Vlag van Oostenrijk Josef Doppler Honda Opgave 36
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda Koppeling 12
Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Honda Val 25

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Oostenrijk Rudolf Zeller Honda 35
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Suzuki 29

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Venezuela Larry Vacondio Suzuki
Vlag van Nederland Harry Heutmekers Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Pratt Suzuki
Vlag van Tsjechië Imrich Majoros Suzuki
Vlag van Tsjechië Marian Troliga Suzuki
Vlag van Oostenrijk Franz Schopf Suzuki
Vlag van Verenigde Staten Michael Wild Suzuki
Vlag van Tsjechië Petr Hlavatka Suzuki

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Rothmans-HRC-Honda Blessure[1]
Vlag van Australië Malcolm Campbell ELF-Honda
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Hein Gericke-Honda Blessure
Vlag van Nederland Maarten Duyzers HDJ-Honda
Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Katayama-ELF-Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Manley Suzuki
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva
Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Honda

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson (wereldkampioen) Agostini-Marlboro-Yamaha 232
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 212
3 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 189
4 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 138
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 128
6 Vlag van België Didier de Radiguès Agostini-Marlboro-Yamaha 113
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Gallina-HB-HRC-Honda 112
8 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 104
9 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 101
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Pepsi-Suzuki 74

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Dominique Sarron reed weliswaar de snelste trainingstijd voor Juan Garriga, maar de tijden lagen dicht bij elkaar. Zesde man Luca Cadalora zat nog binnen één seconde. Tussen de rivalen Sito Pons en Juan Garriga zat slechts 0,05 seconde. De nieuwe protegees van Toni Mang, Jochen Schmid en Helmut Bradl, moesten nog wennen aan hun nieuwe Honda NSR 250's en stonden slechts op de 14e en de 18e startplaats.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 2"09'60
2. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 2"10'14
3. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 2"10'19
4. Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 2"10'46
5. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 2"10'54
6. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 2"10'60
7. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 2"10'86
8. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 2"11'41
9. Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"11'53
10. Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 2"11'54

De race[bewerken]

Dominique Sarron profiteerde niet lang van zijn poleposition, want enkele kilometers na het vertrek kwam hij al ten val. Met een beschadigde machine kon hij wel nog verder rijden. Juan Garriga had een slechte start, maar begon aan een spectaculaire inhaalrace en na vier ronden zat hij al achter Sito Pons. Luca Cadalora reed tamelijk alleen op de derde plaats. In de achtste ronde nam Garriga de leiding, maar Pons wist hem een aantal malen terug te halen. Uiteindelijk koos Pons voor de zekerheid van de tweede plaats. Zijn puntenvoorsprong op Garriga slonk tot zes punten, maar daarmee zou hij in de Braziliaanse GP aan de derde plaats genoeg hebben om wereldkampioen te worden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 43"54'72 2 20
2 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 43"58'41 3 17
3 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 44"05'20 6 15
4 Vlag van Italië Loris Reggiani Aprilia-Rotax 44"05'81 10 13
5 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 44"06'12 4 11
6 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 44"06'43 5 10
7 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 44"10'03 7 9
8 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 44"24'81 1 8
9 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 44"24'91 8 7
10 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Rothmans-HRC-Honda[2] 44"25'77 14 6
11 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 44"30'15 9 5
12 Vlag van Duitsland Helmut Bradl Rothmans-HRC-Honda[2] 44"32'75 18 4
13 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda 44"39'97 16 3
14 Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 44"47'07 13 2
15 Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 44"47'39 19 1
16 Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 44"47'50 12
17 Vlag van Venezuela Iván Palazzese Yamaha 44"47'75 17
18 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Fath-Hein Gericke-Yamaha 44"48'14 11
19 Vlag van Andorra Javier Cardelús Aprilia-Rotax 45"04'30 23
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan Yamaha 45"15'62 30
21 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Défi-Rotax 45"16'43 24
22 Vlag van Zwitserland Urs Lüzi Honda 45"17'15 27
23 Vlag van Frankrijk Jean-Francois Foray Yamaha 45"17'50 29
24 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Levior-Yamaha 45"18'03 22
25 Vlag van België René Delaby Yamaha 45"19'63 31
26 Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Garelli 45"20'17 25
27 Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Docshop-Yamaha 45"22'07 20
28 Vlag van Italië Maurizio Vitali Gazzaniga-Rotax 45"31'40 26
29 Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha 45"39'09 33
30 Vlag van Duitsland Hans Becker Yamaha 45"43'17 36
31 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 45"43'30 28
32 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha 46"02'02 34

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Oostenrijk August Auinger Aprilia-Rotax 15
Vlag van Zwitserland Urs Jücker Yamaha 32
Vlag van Oostenrijk Hans Lindner Honda 35
Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod 7Up-EMC-Rotax Opgave[3] 21

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Alberto Puig Honda
Vlag van Frankrijk Alain Bronec Honda
Vlag van Italië Piero Pedone Aprilia-Rotax
Vlag van Frankrijk Guy Bertin Yamaha
Vlag van Oostenrijk Thomas Bacher Rotax
Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Yamaha
Vlag van Zwitserland Bernard Haenggeli Honda
Vlag van Frankrijk Bruno Bonhuil Honda
Vlag van Duitsland Roland Busch Yamaha
Vlag van Frankrijk Thierry Rapicault Fior-Rotax
Vlag van Italië Dario Marchetti Rotax
Vlag van Italië Andrea Brasini MBA
Vlag van Tsjechië Jan Bartunek Jawa

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda Blessure/gestopt
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Lucky Strike-Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 216
2 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Yamaha 210
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Parisienne-HRC-Honda 160
4 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-HRC-Honda 145
5 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-HRC-Honda 138
6 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 136
7 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 96
8 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 87
9 Vlag van Spanje Carlos Cardús Nieto-Ducados-HRC-Honda 62
10 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Terra-HRC-Honda 61

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Hans Spaan reed zijn derde poleposition van het seizoen maar net als in de 250cc-klasse lagen de tijden erg dicht bij elkaar. In de race zou de belangstelling vooral uitgaan naar Spaan en Julián Miralles, die nog vochten om de derde plaats in het wereldkampioenschap, nu de eerste twee plaatsen al vaststonden.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 2"19'15
2. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 2"19'22
3. Vlag van Italië Corrado Catalano Aprilia-Rotax 2"19'62
4. Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 2"19'96
5. Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 2"20'00
6. Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 2"20'03
7. Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 2"20'40
8. Vlag van Finland Taru Rinne Honda 2"20'47
9. Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda 2"20'53
10. Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 2"20'59

De race[bewerken]

Julián Miralles startte als snelste, terwijl Hans Spaan meteen terugviel naar de vijftiende plaats. Voor Miralles zag het er op dat moment goed uit, want hij moest acht punten goedmaken op Spaan om derde in het kampioenschap te worden en reed nu vooraan met stalgenoot Jorge Martínez en Ezio Gianola. Spaan begon echter aan een inhaalrace en toen hij in de negende ronde Fausto Gresini en Corrado Catalano passeerde was hij al vierde. Gianola viel echter terug en Miralles en Martínez speelden een spelletje dat voor het publiek op een echte race moest lijken. Ze probeerden Spaan uit de tent te lokken door hem in het schijngevecht te betrekken, maar Spaan wist dat de derde plaats genoeg was om ook derde in het wereldkampioenschap te worden. Nu had de hulp van Martínez aan Miralles ook geen zin meer en Martínez pakte de overwinning. Taru Rinne kon haar achtste startplaats niet waarmaken: al in de eerste ronde kwam ze ten val.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 39"50'94 2 20
2 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 39"51'12 13 17
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 39"51'29 1 15
4 Vlag van Italië Corrado Catalano Aprilia-Rotax 39"56'52 3 13
5 Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 39"57'07 6 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 40"05'76 12 10
7 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 40"07'14 7 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford Honda 40"14'33 18 8
9 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 40"15'00 5 7
10 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 40"15'15 24 6
11 Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda 40"15'28 9 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Cagiva 40"15'43 16 4
13 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 40"15'73 4 3
14 Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 40"15'97 10 2
15 Vlag van Finland Jussi Hautaniemi Honda 40"16'22 27 1
16 Vlag van Duitsland Alfred Waibel Waibel-Honda 40"35'75 26
17 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi 40"36'19 32
18 Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda 40"36'41 25
19 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda 40"37'19 23
20 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 40"37'53 21
21 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 40"38'28 15
22 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 40"39'68 37
23 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda 40"40'56 29
24 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Gazzaniga-Rotax 40"48'61 17
25 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Cagiva 40"55'36 14
26 Vlag van Spanje Juan Ramon Bolart JJ Cobas-Rotax 41"02'26 28
27 Vlag van Italië Paolo Scappini Honda 41"14'61 35
28 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda 41"41'80 22

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Fausto Gresini Pileri-AGV-Garelli 36
Vlag van Italië Emilio Cuppini Honda 11
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Honda 30
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Pileri-AGV-Garelli 20
Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 19
Vlag van Oostenrijk Mandy Fischer Rotax 34
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Ferac-Rotax 33
Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda 31
Vlag van Finland Taru Rinne Honda Val 8

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Krysztof Galatowicz Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda
Vlag van Oostenrijk Mike Leitner LCR-Rotax
Vlag van Nederland Jos van Dongen Honda
Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi
Vlag van Oostenrijk Karl Dauer Hummel
Vlag van Zweden Håkan Olsson Honda
Vlag van Frankrijk Christian Le Badezet Honda
Vlag van Oostenrijk Alfred Gangelberger Hummel
Vlag van Frankrijk Paul Bordes Honda
Vlag van Italië Marco Cipriani Honda
Vlag van België Serge Julin Rotax
Vlag van Spanje Javier Debón Rotax
Vlag van Verenigde Staten K.D. Kindle Honda
Vlag van Spanje Fernando Gonzales JJ Cobas-Rotax
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Rotax
Vlag van Italië Dario Marchetti Rotax
Vlag van Tsjechië Peter Baláz Honda
Vlag van Tsjechië M. Sedlak Honda

Top tien eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Team/merk Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 197
2 Vlag van Italië Ezio Gianola Honda 168
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 110
4 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Honda 104
5 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Gazzaniga-Rotax 69
6 Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda 66
7 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 63
8 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 59
9 Vlag van België Lucio Pietroniro Honda 56
10 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda 52

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Dat Stefan Dörflinger de tweede trainingstijd reed gaf hem weer hoop op een goed resultaat. Tot dit moment leidden de drie Derbi-coureurs Jorge Martínez, Àlex Crivillé en Manuel Herreros het kampioenschap en Dörflinger was slechts vijfde. De 80cc-klasse had echter een pauze van vijf weken gehad die Dörflinger kennelijk goed besteed had. Herreros en Crivillé deden het zelfs slecht met de tiende en de veertiende trainingstijd. Peter Öttl, vierde in het kampioenschap, nam niet deel.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 2"24'38
2. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 2"24'48
3. Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 2"26'60
4. Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 2"27'06
5. Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser 2"28'21
6. Vlag van Hongarije Károly Juhász Krauser 2"28'34
7. Vlag van Nederland Jos van Dongen Rekro-Casal 2"28'60
8. Vlag van Hongarije János Szabó Krauser 2"28'72
9. Vlag van Spanje Jaime Mariano JJ Cobas-Rotax 2"28'77
10. Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 2"28'86

De race[bewerken]

Nu hij al zeker was van het dubbelkampioenschap 80- en 125 cc trad Jorge Martínez met een ander doel aan: het evenaren van het aantal overwinningen dat zijn teamchef Ángel Nieto met Derbi had gehaald. Als hij deze race zou winnen zou hij het aantal van 90 overwinningen evenaren. Martínez ging samen met Stefan Dörflinger aan de leiding, gevolgd door Àlex Crivillé en Herri Torrontegui. Manuel Herreros viel al snel uit door een defecte zuiger. Na een gevecht met Dörflinger won Martínez voor Dörflinger, die daardoor opschoof naar de derde plaats in het wereldkampioenschap. Crivillé werd derde en definitief tweede in het wereldkampioenschap, maar het was de laatste race die hij voor Derbi zou rijden.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 31"45'82 1 20
2 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 31"46'06 2 17
3 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi 32"07'22 14 15
4 Vlag van Hongarije Károly Juhász Krauser 32"07'31 6 13
5 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi BBFT 32"07'78 12 11
6 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 32"21'36 4 10
7 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani 32"21'60 11 9
8 Vlag van Nederland Bert Smit Krauser 32"30'22 16 8
9 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser 32"30'51 5 7
10 Vlag van Zwitserland René Dünki Krauser 32"44'21 13 6
11 Vlag van Nederland Adrie Nijenhuis Timmer-Samson-Casal 32"44'33 22 5
12 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar Eberhardt 32"44'58 21 4
13 Vlag van Hongarije János Szabó Krauser 32"49'54 8 3
14 Vlag van Duitsland Heinz Paschen Kiefer 32"52'49 17 2
15 Vlag van België Jacques Bernard Fantic 33"08'13 27 1
16 Vlag van Zwitserland Reiner Koster LCR-Casal 33"08'68 19
17 Vlag van Nederland Kees Besseling CJB 33"10'90 18
18 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Autisa 33"16'50 15
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Casal 33"31'83 26
20 Vlag van Spanje Jaime Mariano JJ Cobas-Rotax 33"37'55 9
21 Vlag van Duitsland Hagen Klein Ziegler 33"43'21 24
22 Vlag van Italië Paolo Priori Krauser 33"46'64 31
23 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Alojz Pavlič Seel 33"46'91 34
24 Vlag van Duitsland Thomas Engl GPE 33"55'44 32
25 Vlag van Spanje Javier Arumi Krauser 34"05'69 30
26 Vlag van Hongarije Peter Tibori Casal 34"07'28 35
27 Vlag van Frankrijk Lionel Robert SPR 34"07'47 36
28 Vlag van Zwitserland Stefan Brägger Casal +1 ronde 20

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi Zuiger 10
Vlag van Nederland Hans Koopman Ziegler Kettingaandrijving 23
Vlag van Duitsland Matthias Ehinger Krauser 28
Vlag van Duitsland Jörg Seel Seel 3
Vlag van Duitsland Michael Gschwander Seel 29
Vlag van België Serge Julin Casal 25
Vlag van Frankrijk Paul Bordes RB 33
Vlag van Nederland Jos van Dongen Rekro-Casal Val 7

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Tsjechië Otto Krmiček Casal
Vlag van Tsjechië Jan Vanecek Krauser
Vlag van Tsjechië Kvetoslav Samák Casal
Vlag van België Chris Baert Casal
Vlag van Tsjechië Eduard Klimek RG
Vlag van Oostenrijk Otto Machinek OM-Spezial
Vlag van Tsjechië Zbynek Havrda Honda
Vlag van Italië Nicola Casadei Casal
Vlag van Finland T. Kauhanen Casal

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Peter Öttl Pichler-Krauser Blessure
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Autisa Geen machine[4]
Vlag van Duitsland Rainer Kunz Ziegler
Vlag van Duitsland Hubert Abold Krauser

Top tien eindstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Team/merk Ptn.
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Derbi 137
2 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Nieto-Ducados-Derbi 90
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-LCR-Krauser 77
4 Vlag van Spanje Manuel Herreros Nieto-Ducados-Derbi 69
5 Vlag van Duitsland Peter Öttl Pichler-Krauser 65
6 Vlag van Bulgarije Bogdan Nikolov Krauser 55
7 Vlag van Hongarije Károly Juhász Krauser 54
8 Vlag van Nederland Jos van Dongen Rekro-Casal 47
9 Vlag van Italië Giuseppe Ascareggi BBFT 46
10 Vlag van Italië Gabriele Gnani Gnani 36

Zijspanklasse[bewerken]

Met alleen deze race nog te gaan hadden Rolf Biland en Kurt Waltisperg achttien punten voorsprong op Steve Webster en Tony Hewitt. Dat betekende dat Biland slechts veertiende hoefde te worden om zijn wereldtitel veilig te stellen. Hij hoefde zich geen zorgen te maken, want zijn Krauser was de snelste en betrouwbaarste machine van het hele veld. Hij had tot nu toe alle polepositions gehaald en zes van de acht races gewonnen. Bovendien was Tony Hewitt tijdens de Lucky Strike Racing Day op het circuit van Zandvoort geblesseerd geraakt waardoor Webster moest terugvallen op de diensten van de bakkenist van Paul Atkinson, Gavin Simmons, die pas zijn vierde WK-race reed. Zo begon Webster aan een tamelijk kansloze missie: Biland moest eigenlijk uitvallen en Webster moest dan ook nog zelf winnen met een - op dit niveau - onervaren bakkenist.

De training[bewerken]

In de training was er voor Rolf Biland nog niets aan de hand. Zoals men wel gewend was reed hij ruim een seconde sneller dan Steve Webster en ruim twee seconden sneller dan Egbert Streuer. Toch was er veel respect voor het aanpassingsvermogen van Webster en zijn invaller-bakkenist Gavin Simmons, die niet onderdeed voor vaste passagier Tony Hewitt. Mike Krauser presenteerde een nieuwe motor, de eerste tweetaktmotor met brandstofinjectie, in de combinatie van Fritz en Hubert Stölzle, die zich niet binnen de top tien wisten te kwalificeren.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 2"08'28
2. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons LCR-Krauser 2"09'49
3. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM 2"09'67
4. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 2"10'55
5. Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 2"11'01
6. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 2"11'39
7. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 2"12'70
8. Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Zweden Peter Lindén Windle-Yamaha 2"13'12
9. Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 2"13'17
10. Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 2"13'36

De race[bewerken]

Voor de race vertelde Rolf Biland dat hij had gedroomd dat zijn hele zijspancombinatie tijdens de race uit elkaar viel. Dat was het enige scenario dat hem nog van de wereldtitel af kon houden. Dan moest Steve Webster wel winnen en die ging er bij de start dan ook als eerste vandoor, gevolgd door Markus Egloff, Rolf Biland en Egbert Streuer. De gebroeders Egloff vielen al snel terug en de strijd om de leiding ging tussen Webster en Streuer. Biland nam genoegen met de derde positie, want hij mocht zelfs veertiende worden om de wereldtitel te grijpen. Na de negende ronde kwam Biland echter veel te langzaam als achtste langs de finish. Hij had alleen de derde versnelling over en aan het einde van de tiende ronde gaf die ook de geest en Biland kwam vlak voor de streep tot stilstand. Nu hing zijn wereldtitel af van de dadendrang van Egbert Streuer en Bernard Schnieders, die geen boodschap hadden aan de titelaspiraties van Webster en probeerden hun eerste overwinning van het seizoen te scoren. Webster sloeg echter elke aanval af, soms wat over de grens, maar Streuer had daar geen probleem mee. Hij werd tweede en verklaarde na de race dat hij zelf net zo brutaal gereden zou hebben als het om de wereldtitel ging. Webster won met zijn invaller-bakkenist Gavin Simmons en werd wereldkampioen toen hij de eindstreep passeerde. Daar zat Rolf Biland met afgewend hoofd te wachten.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons LCR-Krauser 37'14"88 2 20
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha +0"45 4 17
3 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM +18"16 3 15
4 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha +28"17 5 13
5 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser +28"63 6 11
6 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser +1'04"13 9 10
7 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yama 8
9 Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowsky Vlag van Frankrijk Martial Charpentier Seymaz-JPX 7
10 Vlag van Duitsland Werner Kraus Vlag van Duitsland Oliver Schuster Busch-? 6
11 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Duitsland Wolfgang Bock LCR-Krauser 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose LCR-Yamaha 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Stirrat Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Prior LCR-Yamaha 3
14 Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha 17 2
15 Vlag van Frankrijk Jean-Louis Millet Vlag van Frankrijk Claude Debroux LCR-Yamaha 1
16 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker Seymaz-Krauser
17 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 10
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Judd Drew Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Plant Yamaha +1 ronde
19 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Irlam LCR-Yamaha +1 ronde
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Thomas Vlag van Duitsland Eckart Rösinger LCR-Krauser +1 ronde
21 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Onbekend Onbekend +2 ronden
22 Weber Onbekend Onbekend +2 ronden

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser Versnellingsbak 1
Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 7
Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Zweden Peter Lindén Windle-Yamaha 8

Top tien eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Team/merk Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
LCR-Krauser 156
2 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 154
3 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders Lucky Strike-LCR-Yamaha 97
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc LCR-Krauser 93
5 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-LCR-ADM 79
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 69
7 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 64
8 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha 61
9 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 54
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 53

Trivia[bewerken]

Taru Rinne[bewerken]

Terwijl de 250- en 500cc-coureurs zich op zaterdagavond nog druk maakten over het al of niet doorgaan van de GP van Argentinië, vierden hun 125cc-collega's de twintigste verjaardag van Taru Rinne. Met haar achtste startplaats kreeg ze ook veel aandacht van de pers, want ze had in dit seizoen als eerste vrouw al punten gescoord en had ook in de vorige race een goede trainingstijd gereden. Een dag later was het al voorbij in de eerste ronde omdat Taru ten val kwam.

Károly Juhász[bewerken]

Károly Juhász eindigde als vierde in de race en als zevende in het wereldkampioenschap. Hij besloot na vijftien jaar te stoppen met racen.

Gavin Simmons[bewerken]

Gavin Simmons reed als bakkenist samen met Paul Atkinson in het Europees kampioenschap wegrace, maar stelde zichzelf zo nu en dan beschikbaar als invaller voor geblesseerde bakkenisten in het WK. Na zijn goede prestatie in deze Grand Prix vroeg men zich af of hij Tony Hewitt, de vaste bakkenist van Steve Webster wellicht verdrongen had, maar Simmons wist wel beter. Hij ging weer aan het werk in de chocoladefabriek in York. Daar was Steve Webster ooit ontslagen omdat hij te veel tijd aan het race besteedde.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1988
FIM wereldkampioenschap wegrace
40e seizoen (1988)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Brazilië 1988

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1987
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1989
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI