Grand Prix-wegrace van Zweden 1989

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Scandinavian Raceway
Officiële naam Swedish TT
Land Vlag van Zweden Zweden
Datum 13 augustus 1989
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Eerste Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Tweede Vlag van Frankrijk Christian Sarron
Derde Vlag van Australië Wayne Gardner
250 cc
Poleposition Vlag van Spanje Carlos Cardús
Snelste ronde Vlag van Spanje Sito Pons
Eerste Vlag van Spanje Sito Pons
Tweede Vlag van Duitsland Reinhold Roth
Derde Vlag van Zwitserland Jacques Cornu
125 cc
Poleposition Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Snelste ronde Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Eerste Vlag van Spanje Àlex Crivillé
Tweede Vlag van Nederland Hans Spaan
Derde Vlag van Japan Koji Takada
Zijspan
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Snelste ronde Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc
Eerste Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Tweede Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt

De Grand Prix-wegrace van Zweden 1989 was de dertiende Grand Prix van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1989. De races werden verreden op 13 augustus 1989 op de Scandinavian Raceway nabij Anderstorp (Jönköpings län). In deze Grand Prix kwamen de 125cc-, 250cc-, 500cc-klasse en de zijspanklasse aan de start. De wereldtitel in de 250cc-klasse was bij aanvang al beslist.

Algemeen[bewerken]

Na vele jaren van klachten over de onderkomen toestand van zowel het circuit als de andere faciliteiten hadden de Zweden nu eindelijk gezorgd voor nieuw asfalt en verbeterde persvoorzieningen. Toch was er nog veel aan te merken: het asfalt was hobbelig, de parkeerplaats een modderpoel, er was geen afwatering in het rennerskwartier, waar zich bovendien grote aantallen onbevoegden bevonden en de pitstraat lag nog steeds een halve ronde van start/finish. Bovendien was er nauwelijk interesse van de Zweedse televisie. De weersomstandigheden wisselden vooral tijdens de trainingen sterk. Dat was vervelend voor coureurs die in de eerste droge sessie niet snel genoeg waren geweest. Zo konden Domenico Brigaglia, Stefan Dörflinger en Luis Miguel Reyes zich in de regen niet meer kwalificeren en Egbert Streuer/Geral de Haas moesten zich tevreden stellen met de achttiende startplaats. Jacques Cornu kreeg een aanbod om een van de 500cc-ROC-Honda's van Dominique Sarron te rijden, maar paste om zich te concentreren op de 250cc-race. Dat deed ook Luca Cadalora, die op de 500cc-Yamaha van Freddie Spencer mocht rijden.

Twee koplopers in het wereldkampioenschap zagen hun kansen grotendeels verdampen. Zowel Wayne Rainey (500 cc) als Ezio Gianola (125 cc) verloren hun leidende positie door valpartijen.

500cc-klasse[bewerken]

Eddie Lawson deed goede zaken door de val van concurrent Wayne Rainey.

De training[bewerken]

Wayne Gardner ging met een nieuwe, experimentele Honda NSR 500 onderuit na een botsing met Niggi Schmassmann en reed de veertiende tijd. Die reed hij op vrijdag met een defect ATAC-systeem. Wayne Rainey was bijna een seconde sneller dan Kevin Schwantz en Eddie Lawson.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"32'49
2. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 1"33'39
3. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 1"33'44
4. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 1"33'93
5. Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 1"34'08
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 1"34'20
7. Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 1"34'48
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 1"34'60
9. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"35'19
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda 1"35'94

De race[bewerken]

Nadat hij drie GP's op rij door Eddie Lawson verslagen was, wist Wayne Rainey dat het tijd werd om zijn voorsprong van slechts 6,5 punt in het WK verder uit te bouwen. Hij startte dan ook als snelste en bouwde een kleine voorsprong op op Lawson en Kevin Schwantz. Halverwege de race nam Lawson de leiding over, maar Rainey volgde hem en wist dat hij in de doorlopende bocht sneller was. Daar wilde hij Lawson in de laatste ronde passeren. Twee ronden voor het einde gaf hij echter te veel gas en werd hij van zijn machine geslingerd. Lawson had het niet gemerkt, hij ontdekte pas dat Rainey gevallen was toen hij pitsignalen kreeg om het rustig aan te doen. Kevin Schwantz was door een defecte zuiger ook uitgevallen en Lawson had bijna zes seconden voorsprong op Christian Sarron. Wayne Gardner kwam voor het eerst sinds April weer eens op het podium. Adrien Morillas werd achtste en evenaarde daarmee het beste seizoensresultaat van Dominique Sarron, waarvoor hij inviel.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 46"31'95 3 20
2 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 46"37'60 4 17
3 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 46"56'98 14 15
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 47"03'58 6 13
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 47"23'50 5 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 47"27'40 8 10
7 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 47"27'61 7 9
8 Vlag van Frankrijk Adrien Morillas ELF-ROC-HRC-Honda 47"27'79 12 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Cabin-HRC-Honda 48"05'45 10 7
10 Vlag van Japan Tadahiko Taira Tech 21-Yamaha +1 ronde 11 6
11 Vlag van Italië Alessandro Valesi Iberna-Yamaha +1 ronde 15 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Team Katayama-Honda +1 ronde 21 4
13 Vlag van Italië Fabio Biliotti Team Katayama-Honda +2 ronden 19 3
14 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler Römer-Honda +2 ronden 26 2
15 Vlag van Spanje Juan López Mella Xunta-Honda +2 ronden 18 1
16 Vlag van Zwitserland Niggi Schmassmann Technotron-Honda +2 ronden 20
17 Vlag van Finland Timo Paavilainen Suzuki +2 ronden 27

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha Val 1
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki Zuiger 2
Vlag van Frankrijk Rachel Nicotte Ville de Plaisir-Jacadi-Chevallier-Honda 17
Vlag van Noorwegen Torbjorn Bastiansen Suzuki 25
Vlag van Zweden Peter Lindén Flygvapnet-Eurovan Germany-Honda 13
Vlag van Luxemburg Andreas Leuthe Librenti-Suzuki 24
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter Honda 22

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Oostenrijk Sepp Doppler Honda 23
Vlag van Zwitserland Marco Gentile Fior-Marlboro-Yamaha 16
Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha Teruggetrokken[1] 9

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Fernando González De Nicolás Club Cross Pozuelo-Honda
Vlag van Zweden Äke Dahli Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Pratt Honda

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Michael Dowson Yamaha
Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda Blessure[2]
Vlag van Duitsland Alois Meyer Rallye Sport-Honda
Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki Deutschland
Vlag van Duitsland Michael Rudroff Rallye Sport-Honda
Vlag van Frankrijk Dominique Sarron ELF-ROC-HRC-Honda Blessure[3]
Vlag van Frankrijk Thierry Crine Konica Minolta-Suzuki [4]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-HRC-Honda [5]
Vlag van Ierland Eddie Laycock Millar-Honda
Vlag van Italië Alberto Rota Yamaha
Vlag van Italië Massimo Broccoli Cagiva Corse
Vlag van Italië Romolo Balbi Honda
Vlag van Japan Kunio Machii Nescafé-Yamaha [6]
Vlag van Japan Norihiko Fujiwara Tech 21-Yamaha [7]
Vlag van Japan Shin’ichi Itō Seed-HRC-Honda [6]
Vlag van Japan Shunji Yatsushiro Pentax-HRC-Honda [6]
Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda
Vlag van Verenigde Staten Bubba Shobert Cabin-HRC-Honda USA Gewond[8]
Vlag van Verenigde Staten Fred Merkel Gallina-HB-HRC-Honda
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Agostini-Marlboro-Yamaha Ontslagen
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [9]
Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Cagiva Corse Blessure

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Kanemoto Racing-Rothmans-HRC-Honda 194
2 Vlag van Verenigde Staten Wayne Rainey Roberts-Lucky Strike-Yamaha 180,5
3 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 144,5
4 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Pepsi-Suzuki 122,5
5 Vlag van Australië Kevin Magee Roberts-Lucky Strike-Yamaha 119,5
6 Vlag van Italië Pierfrancesco Chili Gallina-HB-HRC-Honda 111
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Agostini-Marlboro-Yamaha 86
8 Vlag van Australië Mick Doohan Rothmans-HRC-Honda 68
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam Pepsi-Suzuki 67
10 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 58

250cc-klasse[bewerken]

Sito Pons was al wereldkampioen, maar hij won toch maar om zijn sponsors niet teleur te stellen.

De training[bewerken]

Nog steeds waren de Honda's de sterkste in de kwalificatie, maar Luca Cadalora, die er een start in de 500cc-race voor had laten schieten, zette zijn Yamaha toch op de eerste startrij. Sito Pons, toch al niet vaak snel in de kwalificatie, werd vierde, maar hij had de wereldtitel al binnen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 1"36'74
2. Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 1"36'89
3. Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 1"37'16
4. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 1"37'51
5. Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 1"37'59
6. Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 1"37'71
7. Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 1"37'76
8. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 1"37'82
9. Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 1"38'04
10. Vlag van Venezuela Carlos Lavado Rudy Project-Aprilia-Rotax 1"38'11

De race[bewerken]

Ondanks zijn twaalfde startpositie nam Toshihiko Honma twee ronden lang de leiding. Toen werd hij overrompeld door een hele stoet Honda's: Carlos Cardús, Sito Pons, Reinhold Roth en Jacques Cornu. Honma zakte terug in de achtervolgende groep met Masahiro Shimizu, Martin Wimmer, Didier de Radiguès en Luca Cadalora. Cardús en Roth mochten enkele ronden lang leiden, maar daarna nam Pons het initiatief over en hij reed weg van de groep. Roth werd tweede voor Cornu en Cardús.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 40"37'68 4 20
2 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Shoei-HRC-Honda 40"39'33 3 17
3 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 40"39'82 5 15
4 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 40"41'51 1 13
5 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 40"47'25 2 11
6 Vlag van Japan Toshihiko Honma Yamaha 40"50'10 12 10
7 Vlag van België Didier de Radiguès Aprilia-Rotax 40"50'47 9 9
8 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 41"02'39 8 8
9 Vlag van Brazilië Alex Barros McDonald's-Venemotos-Yamaha 41"11'33 29 7
10 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 41"11'62 6 6
11 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Honda 41"12'13 15 5
12 Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Samson-Sharp-HRC-Honda 41"17'92 11 4
13 Vlag van Duitsland Harald Eckl Römer-Aprilia-Rotax 41"18'19 26 3
14 Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Aprilia-Rotax 41"19'05 18 2
15 Vlag van Frankrijk Alain Bronec Aprilia-Rotax 41"36'75 23 1
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Cowan Docshop-Yamaha 41"37'30 19
17 Vlag van Duitsland Manfred Herweh Yamaha 41"45'06 28
18 Vlag van Nederland Patrick van den Goorbergh Docshop-Yamaha 41"45'47 24
19 Vlag van Duitsland Hans Becker Honda 41"45'76 27
20 Vlag van Zweden Peter Lindén Yamaha 42"00'78 22
21 Vlag van Frankrijk Jean-Francois Foray Yamaha +1 ronde 32
22 Vlag van Zweden Johan Svaerdgren Yamaha +1 ronde 36
23 Vlag van Italië Alberto Rota FMI-Aprilia-Rotax +1 ronde 21
24 Vlag van Oostenrijk August Auinger Project Consult-Yamaha +1 ronde 34

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Stefano Caracchi Honda 17
Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda Val 14
Vlag van Italië Maurizio Vitali Honda 20
Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda Val 7
Vlag van Italië Fausto Ricci FMI-Aprilia-Rotax 30
Vlag van Zwitserland Bernard Haenggeli Yamaha 31
Vlag van Spanje Daniel Amatriaín Team Katayama-Ducados-HRC-Honda 35
Vlag van Spanje Alberto Puig Nieto-Ducados-Yamaha 13
Vlag van Venezuela Carlos Lavado Rudy Project-Aprilia-Rotax 10
Vlag van Italië Paolo Casoli Pileri-AGV-Honda 16
Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Yamaha 37

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Loris Reggiani HB-HRC-Honda Blessure[10] 33
Vlag van Verenigde Staten Andrew Leisner Honda 25

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Italië Renzo Colleoni Aprilia-Rotax
Vlag van Italië Virginio Ferrari Gazzaniga-Rotax
Vlag van Finland Hannu Kallio Hando
Vlag van Venezuela Luis Lavado Yamaha
Vlag van Italië Massimo Matteoni Yamaha
Vlag van Zwitserland Urs Jücker Yamaha
Vlag van Zweden Sandy Berlin Yamaha

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Daryl Beattie Honda
Vlag van Frankrijk Adrien Morillas Yamaha [11]
Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha Blessure[12]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kevin Mitchell Yamaha
Vlag van Italië Marcellino Lucchi Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Junya Arai Honda [6]
Vlag van Japan Tadayuki Okada Cabin-HRC-Honda [6]
Vlag van Japan Toshinobu Shiomori Yamaha [6]
Vlag van Verenigde Staten Jim Filice HRC-Honda [13]
Vlag van Verenigde Staten John Kocinski Roberts-Yamaha [14]

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Sito Pons (wereldkampioen) Campsa-JJ Cobas-HRC-Honda 236
2 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu Lucky Strike-ELF-HRC-Honda 165
3 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-HRC-Honda/
HB-Shoei-HRC-Honda
160
4 Vlag van Spanje Carlos Cardús Repsol-HRC-Honda España 143
5 Vlag van Frankrijk Jean-Philippe Ruggia Gauloises-Sonauto-Yamaha 110
6 Vlag van Italië Luca Cadalora Agostini-Marlboro-Yamaha 97
7 Vlag van Spanje Juan Garriga Nieto-Ducados-Repsol-Yamaha 84
8 Vlag van Japan Masahiro Shimizu Ajinomoto-HRC-Honda 82
9 Vlag van Duitsland Helmut Bradl HB-Römer-HRC-Honda 69
10 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Hein Gericke-Aprilia-Rotax 61

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Àlex Crivillé was de snelste in de trainingen, bijna twee seconden sneller dan Ezio Gianola, die slechts de achtste tijd reed. Dat was belangrijk, want Gianola stond in het WK slechts twee punten voor op Crivillé en kon zich dus niet veroorloven achter hem te finishen. Hans Spaan, die van twee motorblokken één had moeten maken, reed de tweede tijd. Ook hij was nog in de race voor de titel, maar moest daarvoor hopen op pech van zijn concurrenten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 1"43'61
2. Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 1"44'34
3. Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 1"44'64
4. Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 1"44'65
5. Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 1"44'67
6. Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 1"44'91
7. Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 1"44'92
8. Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 1"45'13
9. Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda 1"45'32
10. Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 1"45'74

De race[bewerken]

Àlex Crivillé nam meteen de leiding voor Ezio Gianola. Hans Spaan, Koji Takada en Jorge Martínez. Zowel Gianola als Spaan passeerden Crivillé, maar in de vierde ronde remde Gianola duidelijk te laat aan het einde van het rechte stuk en hij eindigde in de grindbak. Spaan kwam zo aan de leiding. Hij kon profiteren van de hoge topsnelheid van zijn Honda RS 125 op het rechte stuk, maar in de bochten stuurde de machine slecht en ook de voorvork functioneerde niet goed. Het was duidelijk dat Crivillé makkelijk kon volgen en in de achtste ronde nam hij de leiding over. Hij won makkelijk, maar Spaan moest nog veel moeite doen om Koji Takada van de tweede plaats af te houden. Crivillé was vooral dankzij de val van Gianola spekkoper: hij hoefde in de GP van Tsjecho-Slowakije slechts zesde te worden om de wereldtitel te grijpen.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 39"56'09 1 20
2 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 39"58'86 2 17
3 Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda 39"59'10 7 15
4 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 39"59'34 4 13
5 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 40"27'03 13 11
6 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 40"27'32 6 10
7 Vlag van Verenigde Staten Allan Scott Honda 40"42'89 5 9
8 Vlag van Denemarken Flemming Kistrup Honda 40"44'55 12 8
9 Vlag van Duitsland Hubert Abold Honda 40"48'35 9 7
10 Vlag van Finland Johnny Wickström Honda 40"50'25 22 6
11 Vlag van Duitsland Dirk Raudies Honda 40"50'75 32 5
12 Vlag van Oostenrijk Mike Leitner Honda 40"52'00 14 4
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Edwards Honda 40"52'71 17 3
14 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Honda 40"55'61 30 2
15 Vlag van Finland Taru Rinne Servisco-Honda 40"59'58 21 1
16 Vlag van Zwitserland Heinz Lüthi Honda 41"01'45 33
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton Honda 41"11'42 11
18 Vlag van Duitsland Alfred Waibel Honda 41"11'91 29
19 Vlag van Duitsland Ralf Waldmann Seel 41"12'35 18
20 Vlag van Algerije Bady Hassaine Honda 41"13'19 15
21 Vlag van Italië Bruno Casanova FMI-Aprilia-Rotax 41"13'52 26
22 Vlag van Italië Emilio Cuppini Garelli 41"17'78 31
23 Vlag van Frankrijk Hervé Duffard Honda 41"18'01 35
24 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bedford 7Up-EMC-Rotax 41"18'34 23
25 Vlag van Zweden Jukka Vainio Honda 41"40'08 34

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Italië Corrado Catalano Gazzaniga-Rotax 16
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz Honda 19
Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda Val 8
Vlag van Duitsland Peter Öttl Krauser 28
Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda Val 3
Vlag van Spanje Manuel Hernández Honda 27
Vlag van Italië Doriano Romboni Honda 20
Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi Val 24
Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 10
Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard Honda 25
Vlag van België Serge Julin Honda 36

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Marlboro-Honda
Vlag van Italië Domenico Brigaglia Garelli
Vlag van Zweden Håkan Olsson Rotax
Vlag van Duitsland Klaus-Dieter Kindle Honda
Vlag van Zwitserland Othmar Schuler Honda
Vlag van Japan Kasuya Yamada Honda
Vlag van Spanje Rafael Roses Metrakit-JJ Cobas-Rotax
Vlag van Italië Gastone Grassetti Honda
Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Marlboro-Aprilia-Rotax

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Ian Saunders Honda
Vlag van België Lucio Pietroniro Honda
Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Honda
Vlag van Frankrijk Jean-Claude Selini Honda
Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Jeandat Honda
Vlag van Italië Gabriele Debbia Aprilia-Rotax
Vlag van Japan Kazuaki Yamashita Honda [6]
Vlag van Japan Kenishi Yoshida Honda [6]
Vlag van Japan Masato Shima Honda [6]
Vlag van Japan Masayuki Hirose Honda [6]
Vlag van Japan Shin'ichi Fujiyama Honda [6]
Vlag van Japan Yukata Fujiwara Honda [6]

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Àlex Crivillé Marlboro-JJ Cobas-Rotax 146
2 Vlag van Nederland Hans Spaan Samson-Sharp-Honda 135
3 Vlag van Italië Ezio Gianola Pileri-AGV-Honda 128
4 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Marlboro-Aprilia-Rotax 100
5 Vlag van Japan Hisashi Unemoto Fukuda-Honda 93
6 Vlag van Spanje Julián Miralles Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 90
Vlag van Japan Koji Takada Fukuda-Honda
8 Vlag van Duitsland Stefan Prein Honda 77
9 Vlag van Spanje Jorge Martínez Nieto-Ducados-Cepsa-Derbi 59
10 Vlag van Duitsland Adi Stadler Honda 47

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

In de zijspankwalificatie stonden de meeste gebruikelijke combinaties op de eerste startrijen: Steve Webster/Tony Hewitt, Rolf Biland/Kurt Waltisperg en Alain Michel/Jean-Marc Fresc. Men miste daar Egbert Streuer en Geral de Haas. Tijdens de droge training was een van Streuer's kniesteunen afgebroken en in de latere natte trainingen kon hij zijn achttiende startplaats niet meer verbeteren. Het leek wat dat betreft op de Zweedse GP van 1988, toen Streuer exact hetzelfde meemaakte door een gebroken versnellingsbakas en als twintigste moest starten. Hij werd toen nog derde in de race.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt ELF-LCR-Krauser 1"38'43
2. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 1"38'93
3. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc LCR-Krauser 1"39'29
4. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-SMS-Yamaha 1"40'12
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha 1"40'15
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha 1"41'10
7. Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 1"41'28
8. Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 1"42'58
9. Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Phillip Coombes Windle-Yamaha 1"42'65
10. Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Beijeman-LCR-Krauser 1"42'87

De race[bewerken]

Na de start ontstond er meteen een kleine kopgroep met Steve Webster, Rolf Biland en Alain Michel, maar de als achttiende gestarte Egbert Streuer lag na een ronde al op de zesde plaats. Na acht ronden begon zijn combinatie echter al te trillen door de grote blaren op de achterband. Hierdoor kon hij zijn aanval op de kopgroep niet doorzetten en moest hij zich tevreden stellen met de vierde plaats. De drie leiders bleven intussen bij elkaar, ook Michel die het in de rest van het seizoen niet had kunnen volgen. Na veertien ronden nam Biland de leiding over en Webster liet ook Michel gaan omdat ook hij zijn banden wilde sparen en zag dat Streuer niet dichterbij kon komen.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 37"52'90 2 20
2 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc LCR-Krauser +0'58 3 17
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt ELF-LCR-Krauser +1'79 1 15
4 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Geral de Haas Lucky Strike-LCR-Yamaha +16'02 18 13
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith Windle-Yamaha +54'87 5 11
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha +1"00'60 6 10
7 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff BP-SMS-Yamaha +1"01'26 4 9
8 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 7 8
9 Vlag van Japan Yoshisada Kumagaya Vlag van Verenigd Koninkrijk Phillip Coombes Windle-Yamaha 9 7
10 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 8 6
11 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Thomas Schröder BSR-Krauser 13 5
12 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker LCR-Krauser 14 4
13 Vlag van Frankrijk Yvan Nigrowsky Vlag van Frankrijk Jacques Corbier LCR-JPX 11 3
14 Vlag van Zwitserland Tony Wyssen Vlag van Zwitserland Kilian Wyssen LCR-Krauser 12 2
15 Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Campbell LCR-Krauser 15 1
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Thomas Vlag van Duitsland Eckart Rösinger LCR-Krauser
17 Vlag van Zweden Billy Gällros Vlag van Zweden Julian Tailford Yamaha

Niet gefinished[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Birchall Beijeman-LCR-Krauser Ontsteking 10

Niet gefinished/niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni of
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
LCR-Yamaha
Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk David Smith Windle-ADM
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Baker Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Hopkinson LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Howles Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Pointer LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Gardner Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Strevens LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk Judd Drew Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Houghton LCR-JPX
Vlag van Verenigd Koninkrijk Clive Stirrat Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Prior LCR-Krauser
Vlag van Verenigd Koninkrijk George Hardwick Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parker of
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Irlam
LCR-Yamaha

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt Brown-Silkolene-LCR-Krauser 130
2 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders en
Vlag van Nederland Geral de Haas
Lucky Strike-LCR-Yamaha 116
3 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg Dow Chemical-LCR-Krauser 105
4 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc ELF-LCR-Krauser 96
5 Vlag van Duitsland Fritz Stölzle Vlag van Duitsland Hubert Stölzle LCR-Krauser 63
6 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Zwitserland Markus Fährni en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
LCR-Yamaha 58
7 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gavin Simmons
BP-LCR-Yamaha /
BP-SMS-Yamaha
56
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Rose Fowler-Yamaha
9 Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-ADM 50
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Brown LCR-Yamaha 37

Trivia[bewerken]

Bandenperikelen[bewerken]

Bij de solorijders was er concurrentie tussen Dunlop en Michelin, waarbij geen duidelijk voordeel bestond. In de zijlijn acteerde Pirelli, dat nog niet op hetzelfde niveau was, waarvan de enige gebruiker Pierfrancesco Chili het slachtoffer was. De zijspanrijders hadden echter wel een probleem. Voor hen werden geen speciale banden ontwikkeld. Ze waren afhankelijk van banden voor de Formule 3-autoraces, van Avon Rubber en Yokohama. Daar lag het probleem van Egbert Streuer: Steve Webster kreeg zijn banden van Avon en Rolf Biland en Egbert Streuer van Yokohama. Biland had echter 14 inch velgen, waarvoor Yokohama de Compound C voor warm en droog asfalt maakte. Streuer had 13 inch velgen en in die maat had Yokohama deze compound uit productie genomen. Dat was ook de reden dat Streuer na de race werd aangesproken door een functionaris van Avon met het aanbod "eens te komen praten".

Marco Gentile[bewerken]

Na afloop van de Zweedse Grand Prix raakten Marco Gentile en zijn teambaas Claude Fior betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Gentile werd met inwendige verwondingen opgenomen in het ziekenhuis van Värnamo en Fior liep rugletsel op. Gentile herstelde van deze verwondingen, maar toch was dit zijn laatste race geweest. Op 19 november verongelukte hij toen hij op het Circuit Paul Armagnac een door Fior gebouwde kart testte.

Steve Webster/Egbert Streuer[bewerken]

Na deze Grand Prix had Steve Webster aan één punt in de GP van Tsjecho-Slowakije genoeg om wereldkampioen te worden. Toch was hij er niet gerust op. In het seizoen 1988 had Rolf Biland aan twee punten genoeg gehad, maar toen was hij uitgevallen en was Webster alsnog wereldkampioen geworden. Dat zou nu ook met Webster en Streuer kunnen gebeuren.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Groot-Brittannië 1989
FIM wereldkampioenschap wegrace
41e seizoen (1989)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1989

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1988
Grand Prix-wegrace van Zweden Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zweden 1990
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI