Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1969

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Circuit Opatija
Land Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië
Datum 14 september 1969
Organisator FIM
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash
Tweede Vlag van Italië Franco Trabalzini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Silvio Grassetti
Eerste Vlag van Italië Silvio Grassetti
Tweede Vlag van Italië Gilberto Milani
Derde Vlag van Tsjechië František Šťastný
250 cc
Poleposition Vlag van Zweden Kent Andersson
Snelste ronde Vlag van Italië Gilberto Parlotti
Eerste Vlag van Australië Kel Carruthers
Tweede Vlag van Italië Gilberto Parlotti
Derde Vlag van Zweden Kent Andersson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Dieter Braun
Eerste Vlag van Duitsland Dieter Braun
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Derde Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz
50 cc
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Eerste Vlag van Nederland Paul Lodewijkx
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Derde Vlag van Nederland Jan de Vries

De Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1969 was de twaalfde en afsluitende race van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1969. De race werd verreden op 14 september 1969 op het stratencircuit Opatija, in Joegoslavië langs de kust van de Kvarnergolf tussen Opatija en Rijeka. Omdat de reglementen na 1969 veranderden was dit het laatste optreden van de Benelli 250 4C, want 250cc-viercilinders werden vanaf 1970 verboden.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix van de Adriatische Zee werd al sinds 1960 georganiseerd, maar was vooral een race tussen rijders uit het Oostblok en buurlanden zoals Oostenrijk en Italië. In 1961 was er een 50cc-race georganiseerd, de "Coupe d'Europe", die als test diende voor de 50cc-klasse, die vanaf het seizoen 1962 WK-status kreeg. In 1969 werd de GP van de Adriatische Zee opgenomen in de WK-kalender. De veiligheid van het Circuit van Opatija stond toen al ter discussie en de Grand Prix van de Adriatische Zee kreeg pas drie weken van tevoren zijn WK-status, nadat de Fédération Internationale de Motocyclisme een aantal aanbevelingen had gedaan met betrekking tot de veiligheid. Dat was juist in Opatija geen overbodige luxe, want daar reed men langs rotswanden en duizenden lantaarnpalen. Het wegdek was echter verbeterd en er waren grote rijen strobalen aangebracht. Het was de afsluitende Grand Prix, waardoor veel wereldtitels al beslist waren. De echte toprijders ontbraken dan ook in veel klassen, waardoor de "mindere goden", privérijders met minder snelle motorfietsen, hun kansen kregen. Giacomo Agostini was al in juli wereldkampioen in de 350- en in de 500cc-klasse geworden en hij verscheen niet. De strijd om de 250cc-titel moest echter in Joegoslavië beslist worden, want Santiago Herrero (Ossa) had 83 punten en Kel Carruthers (Benelli) en Kent Andersson (Yamaha) hadden er allebei 82. In de 50cc-klasse had Aalt Toersen aan één punt genoeg om wereldkampioen te worden, maar hij viel uit en verloor de titel op het laatste moment aan Ángel Nieto.

500cc-klasse[bewerken]

Nu MV Agusta niet in Joegoslavië aan de start kwam kon Godfrey Nash met een Norton Manx uit 1960 winnen. Hij had ook al als snelste getraind. In het begin van de race konden de lichte Aermacchi's van Silvio Bertarelli en Gilberto Milani de kop grijpen, maar de druk van de achtervolgers werd al snel groter. Bertarelli viel uit door een ontstekingsprobleem en Milani viel en liep een armbreuk en een beenbreuk op. Nash kreeg zo de leiding in de schoot geworpen en het werd nog makkelijker toen zijn achtervolger Giuseppe Mandolini met een slippende koppeling de pit op moest zoeken. Franco Trabalzini werd tweede met een Paton en Steve Ellis werd met een Linto derde. Nash deed goede zaken, want hij eindigde als derde in de eindstand van de 500cc-klasse.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton 1:21"29'0 15
2 Vlag van Italië Franco Trabalzini Paton +1"21'0 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis Linto +1 ronde 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless +1 ronde 8
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Linto +1 ronde 6
6 Vlag van Finland Pentti Lehtelä Matchless +1 ronde 5
7 Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Norton +2 ronden 4
8 Vlag van Italië Emanuele Maugliani Norton +3 ronden 3
9 Vlag van Australië Ross Hannan Norton +3 ronden 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi +7 ronden 1
11 Vlag van Duitsland Heinrich Rosenbusch Linto

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Karl Auer Matchless
Vlag van Australië John Dodds LinTo
Vlag van Australië Terry Dennehy Drixton-Honda
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo
Vlag van Finland Hannu Kuparinen Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph
Vlag van Italië Gianfranco Domeniconi Norton
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi Val
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Aermacchi Koppeling
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Paton Ontsteking
Vlag van Italië Vasco Loro Norton

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Werner Bergold McIntyre-Matchless
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek MV Agusta
Vlag van Australië Jack Findlay LinTo Blessure[1]
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Gilbert Argo Matchless
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ
Vlag van Duitsland Günter Fischer Matchless
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Seeley-URS
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
Vlag van Finland Osmo Hansen Matchless
Vlag van Frankrijk André-Luc Appietto Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Lawton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Scully Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Darvil Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil O'Brien Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Jolly Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Kuhn-Seeley-Matchless
Vlag van Italië Alberto Pagani LinTo
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Paton
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta
Vlag van Italië Paolo Campanelli Seeley-Matchless
Vlag van Nederland Theo Louwes Norton
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Zweden Jack Lindh Seeley-Matchless
Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok |

Top tien eindstand 500cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 105 (150)
2 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo 47
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton 45
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton 42
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Métisse-Matchless 32
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis LinTo 26
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless 25
8 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 24
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton 19
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Seeley-Matchless 18

350cc-klasse[bewerken]

MV Agusta en Giacomo Agostini ontbraken ook in de 350cc-race en daardoor kon Silvio Grassetti de eerste overwinning voor de Jawa viercilinder boeken. Heinz Rosner kon met de MZ nog even de leiding nemen omdat Grassetti een slechte start had, maar in de vierde ronde trok die de zaken recht. Rosner moest zijn koppeling te veel gebruiken in de vele haarspeldbochten en viel daardoor uit. Giuseppe Visenzi nam de tweede plaats over en kon daardoor ook tweede in het wereldkampioenschap worden, maar hij viel uit met een defecte versnellingsbak. Gilberto Milani nam de tweede plaats over maar moest die korte tijd afstaan aan de Fin Martti Pesonen. Die viel echter ook uit en Milani werd met zijn Aermacchi tweede. František Šťastný werd met de andere Jawa derde.

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Silvio Grassetti Jawa 1:06"07'0 15
2 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi +55'0 12
3 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa +1"48'0 10
4 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša CZ 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Aermacchi 6
6 Vlag van Duitsland Adolf Ohligschläger Yamaha 5
7 Vlag van Australië Brian Smith Aermacchi 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi 3
9 Vlag van Hongarije János Drapál Aermacchi 2
10 Vlag van Finland Hannu Kuparinen Yamaha 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ koppeling
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha versnellingsbak

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Jawa Blessure[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy (†) Jawa Overleden[2]
Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta Teambeleid

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Brian Smith Aermacchi
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Aermacchi
Vlag van Zwitserland Ivar Sauter Aermacchi
Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ
Vlag van Duitsland Günter Fischer Aermacchi
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Yamaha
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie McCosh Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Crawford Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Carr Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Degens Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Drixton-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hatherill Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Graham Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Grotefeld Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Seeley-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi
Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
Vlag van Nederland Leo Commu Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha
Vlag van Verenigde Staten Marty Lunde Yamaha

Top tien eindstand 350cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 90 (120)
2 Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha / Jawa 47
3 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha 45
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 38
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha 36
6 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha / Jawa 34
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 29
8 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ 27
9 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 26
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy (†) Jawa 24

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-race in Opatija begon met een spannende stand in het wereldkampioenschap: Santiago Herrero (Ossa) had 83 punten, Kel Carruthers (Benelli) en Kent Andersson (Yamaha) hadden er allebei 82. Als één van deze drie won was hij automatisch wereldkampioen. Kent Andersson had het snelste getraind, Carruthers was tweede en zijn teamgenoot Gilberto Parlotti was derde. Herrero liep nog met een verbonden hand na een val in de Ulster Grand Prix. De omstandigheden tijdens de race waren verraderlijk: door de motregen was het asfalt nat en de aangebrachte strepen waren erg glad. Goede omstandigheden voor de lichte, eencilinder Ossa van Herrero en die leidde dan ook na de eerste ronde vóór de beide Benelli's. De kampioenschapsstrijd ging nu nog alleen tussen Herrero en Carruthers, want Andersson raakte steeds verder achterop. In de zevende ronde viel Herrero, en de beide Benelli-coureurs konden zijn glijdende motorfiets maar net ontwijken. Het had waarschijnlijk wel concentratie gekost, want nu kwam Andersson ineens met 2 à 3 seconden per ronde dichterbij en in de veertiende ronde was de strijd weer helemaal open, want Andersson reed aan de leiding. Nu begon het stuivertje wisselen tussen Carruthers en Andersson, tot die laatste een flinke sliding maakte en met 160 km/h zijn motor toch weer onder controle wist te krijgen. Hij had 30 meter achterstand opgelopen en die maakte hij niet meer goed. Andersson viel zelfs terug naar de derde plaats achter Parlotti, maar dat was genoeg om in het wereldkampioenschap tweede te worden.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli 57"46'5 15
2 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Benelli +0'4 12
3 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha +6'5 10
4 Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha[4] +1"53'8 8
5 Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha +2"13'4 6
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ +1 ronde 5
7 Vlag van Italië Walter Villa Villa +1 ronde 4
8 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Suzuki +1 ronde 3
9 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +1 ronde 2
10 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha +1 ronde 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa Val

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha Blessure[1]
Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli Blessure[5]

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Eric Hinton Yamaha
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa
Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ
Vlag van Duitsland Klaus Huber Yamaha
Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha
Vlag van Duitsland Reinhard Scholtis Kawasaki
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann Suzuki
Vlag van Duitsland Toni Gruber Yamaha
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha
Vlag van Finland Matti Salonen Yamaha
Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Yamaha
Vlag van Frankrijk Christian Ravel Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Pipes Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Ringwood Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray McCullough Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Woods Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Aermacchi
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Benelli
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Aermacchi
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha

Top tien eindstand 250cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli 89 (103)
2 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 84 (108)
3 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa 83 (88)
4 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 45
5 Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha 45
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha 44
7 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 28
8 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 25
9 Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha 21
10 Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ 20

125cc-klasse[bewerken]

Dave Simmonds was al lang wereldkampioen 125 cc, maar de tweede plaats in het kampioenschap was nog steeds open en ging tussen de beide Motor Racing Team Nederland-rijders Cees van Dongen en Dieter Braun, beide op ex-fabrieks-Suzuki's die eigendom waren van Henk Viscaal. Van Dongen was echter gebrouilleerd geraakt met Viscaal en hij kon dan ook – bij gebrek aan motorfiets – niet starten. Braun kreeg het niet cadeau, want zijn motor wilde bij de start niet aanslaan en 25 seconden na het vertrek van het veld kon ook Braun aan zijn race beginnen. Die werd nog even geleid door de Pool Ryszard Mankiewicz (MZ), maar daarna nam Dave Simmonds het van hem over. Uitgerekend in deze laatste race won Simmonds niet, want in de laatste ronde kwam Braun voorbij om te winnen. Nodig was dat niet, want elke podiumplaats was genoeg geweest voor de tweede plaats in de eindstand.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki 49"40'6 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki +9'6 12
3 Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ +30'7 10
4 Vlag van Hongarije László Szabó MZ +48'3 8
5 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax +1"03'8 6
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ +1"56'0 5
7 Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Villa +2"16'3 4
8 Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Honda +2"35'0 3
9 Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi +2"50'9 2
10 Vlag van Hongarije János Reisz MZ +1 ronde 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki Geen machine

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Australië John Dodds Aermacchi
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Zwitserland Jean Campiche Honda
Vlag van Duitse Democratische Republiek Eberhard Mahler MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ
Vlag van Duitsland Lothar John MZ
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Villa
Vlag van Spanje (1945-1977) Enrique Escuder Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Galí Bultaco
Vlag van Finland Pertti Leinonen Honda
Vlag van Finland Seppo Kangasniemi MZ
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Maico
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Chaffin Villa
Vlag van Frankrijk Pierre Viura Maico
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Ward Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Garner Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Villa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kiddie Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Shacklady Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Murray Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Loughridge Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Italië Francesco Villa Villa
Vlag van Italië Walter Villa Villa
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Bultaco
Vlag van Nederland Jan Huberts MZ
Vlag van Nederland Lous van Rijswijk jr. Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Zweden Börje Jansson Maico
Vlag van Zweden Bosse Granath Yamaha
Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 90 (144)
2 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki 59
3 Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki 51
4 Vlag van Zweden Kent Andersson Maico / Yamaha 36
5 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax 33
6 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 29
7 Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ 27
8 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 26
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ 24
10 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 20

50cc-klasse[bewerken]

Het Nederlandse kamp hield een dubbel gevoel over aan de laatste Grand Prix in Joegoslavië. Dat Paul Lodewijkx won was slechts een kleine pleister op de wonde, want kampioenskandidaat Aalt Toersen viel al in de tweede ronde uit met een uitgelopen big-end lager. Ángel Nieto pakte met zijn tweede plaats twaalf punten en dat was nét genoeg om wereldkampioen te worden met één punt voorsprong op Toersen. Na de eerste ronde leidde Jan de Vries, gevolgd door Lodewijkx, Nieto en Barry Smith. Lodewijkx nam al snel het initiatief over en begon samen met Nieto weg te lopen van de rest van het veld. Nieto kreeg een sein van Santiago Herrero, die langs de kant stond met een stuk karton met de tekst "TORS ↓" en wist dat Toersen eruit lag en dat hij aan de tweede plaats genoeg zou hebben voor de wereldtitel. Jan de Vries eindigde als derde. De derde man in de einduitslag van het WK, achter Nieto en Toersen, was Barry Smith.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi 36"11'2 15
2 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi +0'4 12
3 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler 10
4 Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi 8
5 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler 6
6 Vlag van Nederland Jan Huberts Kreidler 5
7 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Adrijan Bernetič Tomos 4
8 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janko-Florijan Štefe Tomos 3
9 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Anton Kralj Tomos 2
10 Vlag van Italië Luigi Rinaudo Tomos 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Barry Smith Derbi Vastloper
Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler drijfstanglager

Onbekend[3][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Jakob Unterladstätter KTM
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Kreidler
Vlag van Duitsland Gerhard Thurow Kreidler
Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler
Vlag van Duitsland Rudolf Schmälzle Kreidler
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bordons Derbi
Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi
Vlag van Frankrijk André Millard Kreidler
Vlag van Frankrijk Charly Dubois Kreidler
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Lawn Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barrie Dickinson Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Walpole Garelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fran Redfern Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Crooks-Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Lawley Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Luke Lawlor Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Aspin Meurs-Garelli
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli
Vlag van Italië Franco Ringhini Morbidelli
Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos
Vlag van Italië Giovanni Lombardi Guazzoni
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Minarelli
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Derbi
Vlag van Nederland Cees van Dongen Van Veen-Kreidler
Vlag van Nederland Jos Schurgers Kreidler

Top tien eindstand 50cc-klasse[bewerken]

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 76
2 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 75 (93)
3 Vlag van Australië Barry Smith Derbi 69 (73)
4 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler 64 (73)
5 Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi 63
6 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos 31
7 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi 28
8 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler 26
9 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler 25
10 Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi 18
Vorige race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1969
FIM wereldkampioenschap wegrace
21e seizoen (1969)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Duitsland 1970

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de Adriatische Zee 1970
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT