Naar inhoud springen

Grand Prix-wegrace van de DDR 1968

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van Duitse Democratische Republiek Grand Prix-wegrace van de DDR 1968
Sachsenring
Land Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Datum 14 juli 1968
Organisator FIM / ADMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Italië Alberto Pagani
Derde Vlag van Australië Jack Findlay
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
Derde Vlag van Australië Kel Carruthers
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch

De Grand Prix-wegrace van de DDR 1968 was de zesde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1968. De races werden verreden op 14 juli 1968 op de Sachsenring in Hohenstein-Ernstthal. Alle soloklassen met uitzondering van de 50cc-klasse kwamen aan de start. De wereldtitel in de 500cc-klasse werd hier beslist.

In de DDR moesten coureurs het stellen met slechte benzine met een octaangetal van niet meer dan 94, waardoor sommigen benzine uit hun transportbusjes moesten aftappen om te kunnen rijden, tenzij ze nog wat blikken 98 octaan over hadden van de Belgische Grand Prix. Jack Findlay deed het andersom: zijn machines hadden een lagere compressieverhouding en hij tapte de benzine van zijn Matchless af en gooide die in zijn busje. Giacomo Agostini werd wereldkampioen 500 cc en de 125- en 250cc-races eindigden precies volgens het plan van Yamaha, dat besloten had dat Phil Read wereldkampioen 125 cc moest worden en Bill Ivy wereldkampioen 250 cc. Zoals in het Oostblok gebruikelijk trok de GP enorm veel toeschouwers: 300.000.

Giacomo Agostini won de 500cc-klasse en verzekerde zich daarmee al van de wereldtitel. Omdat slechts zes resultaten telden had hij het maximale puntenaantal van 48 bereikt. Alberto Pagani werd met de Linto tweede en Jack Findlay werd derde. Beiden hadden een ronde achterstand.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:00"39'4 8
2 Vlag van Italië Alberto Pagani LinTo +1 ronde 6
3 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless +1 ronde 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Cooper Seeley-Matchless +1 ronde 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Hannah-Paton +1 ronde 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton +1 ronde 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless
8 Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Matchless
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Cowles-Métisse-Matchless
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Norton
11 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless
12 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1982) Errol Cowan Matchless
13 Vlag van Finland Pentti Lehtelä Matchless
14 Vlag van Zweden Bosse Granath Seeley
15 Vlag van Hongarije György Kurucz Matchless

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack SaundersMatchless
Vlag van Australië John DoddsNorton
Vlag van Australië Kel CarruthersNorton
Vlag van Canada Oliver HoweNorton
Vlag van Duitsland Karl HoppeMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanSeeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk John BurgessNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice HawthorneNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex ButcherSeeley
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney GouldNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron ChandlerSeeley
Vlag van Italië Giovanni PerroneMatchless
Vlag van Verenigde Staten Marty LundeNorton

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië Bohumil StašaČZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry RandlePetty-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernie LundMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy TaitTriumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob FittonNorton
Vlag van Italië Angelo BergamontiHannah-Paton
Vlag van Italië Silvano BertarelliPaton
Vlag van Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânovVostok

Top tien tussenstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV Agusta48wereldkampioen
2Vlag van Australië Jack FindlayMcIntyre-Matchless22
3Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperSeeley-Matchless8
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter WilliamsArter-Matchless7
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNorton6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian BallSeeley
Vlag van Italië Alberto PaganiLinto
8Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyMatchless5
Vlag van Australië Kel CarruthersNorton
10Vlag van Australië John DoddsNorton4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry RandlePetty-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanSeeley-Matchless

Eigenlijk haalde Giacomo Agostini met zijn overwinning in de 350cc-race op de Sachsenring ook de 350cc-titel binnen, maar op dat moment dacht men nog dat er in oktober een Japanse Grand Prix zou volgen. Dan waren er nog vier wedstrijden te gaan geweest en was de titel nog niet zeker. In de DDR werd Heinz Rosner tweede en Kel Carruthers derde.

Uitslag 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 56"07'9 8
2 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +3"47'5 6
3 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi +1 ronde 4
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Métisse-Aermacchi +1 ronde 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton +1 ronde 1
Coureur Merk
Vlag van Australië Jack FindlayAermacchi
Vlag van Tsjechië Bohumil StašaČZ
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa
Vlag van Duitsland Karl HoppeAermacchi / AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian SteensonAermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave SimmondsKawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperSeeley
Vlag van Italië Bruno SpaggiariDucati
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli
Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli

Top tien tussenstand 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV Agusta32
2Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli12
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco
4Vlag van Australië Kel CarruthersDrixton-Aermacchi / Métisse-Aermacchi8
5Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMétisse-Aermacchi7
6Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ6
7Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithHonda4
Vlag van Tsjechië Bohumil StašaČZ
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
10Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperSeeley2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNorton

Bill Ivy won de 250cc-race in de DDR, met Phil Read op de tweede plaats. Heinz Rosner kwam in zijn thuisrace niet verder dan de derde plaats. Dat Read tweede werd paste in de Yamaha-stalorders, maar met slechts 0,1 seconde verschil is het maar de vraag of Read zich werkelijk aan zijn opdracht wilde houden.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 46"44'0 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha +0'1 6
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +2"09'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Bultaco-Yamaha +3"02'2 3
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco +1 ronde 2
6 Vlag van Australië Jack Findlay Aermacchi +1 ronde 1
Coureur Merk
Vlag van Australië Kel CarruthersAermacchi
Vlag van Canada Frank PerrisSuzuki
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyBultaco
Vlag van Duitsland Paul EickelbergAermacchi
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Carlos GiróOssa
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Carlos RocamoraBultaco
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Santiago HerreroOssa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian SteensonAermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm UphillSuzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex ButcherSuzuki
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli
Vlag van Rhodesië Gordon KeithYamaha
Vlag van Zweden Kent AnderssonYamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha32
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha28
3Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ23
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney GouldBultaco-Yamaha14
5Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco12
6Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli10
7Vlag van Zweden Kent AnderssonYamaha5
8Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Santiago HerreroOssa4
9Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Carlos GiróOssa3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm UphillSuzuki
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Australië Jack FindlayAermacchi

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 39"35'6 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 6
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ 4
4 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 3
5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ 2
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ 1
Coureur Merk
Vlag van Australië Kel CarruthersHonda
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm KohlarMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen LenkMZ
Vlag van Duitsland Dieter BraunNeckermann-MZ
Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtSuzuki
Vlag van Duitsland Lothar JohnNeckermann-MZ
Vlag van Duitsland Siegfried MöhringerNeckermann-MZ
Vlag van Duitsland Walter ScheimannHonda
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Pedro ÁlvarezBultaco
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Salvador CañellasBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave SimmondsKawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve MurrayHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbBultaco
Vlag van Hongarije János ReiszMZ
Vlag van Italië Giuseppe VisenziMontesa
Vlag van Nederland Jan HubertsMZ
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco
Vlag van Rhodesië Gordon KeithMontesa
Vlag van Zweden Kent AnderssonMZ

Top tien tussenstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha32
2Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco12
3Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha12
4Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Salvador CañellasBultaco11
5Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtSuzuki6
6Vlag van Australië Kel CarruthersHonda5
Vlag van Duitsland Dieter BraunNeckermann-MZ
8Vlag van Duitsland Siegfried MöhringerNeckermann-MZ4
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ
Vlag van Nederland Jan HubertsMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter BartuschMZ
Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1968
FIM wereldkampioenschap wegrace
20e seizoen (1968)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1968

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1967
Grand Prix-wegrace van de DDR Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1969