Grand Prix-wegrace van de DDR 1969

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Sachsenring
Land Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Datum 12- en 13 juli 1969
Organisator FIM / ADMV
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
250 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Renzo Pasolini
Eerste Vlag van Italië Renso Pasolini
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
125 cc
Snelste ronde Vlag van Duitsland Dieter Braun
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds
Tweede Vlag van Oostenrijk Heins Kriwanek
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar
50 cc
Snelste ronde Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
Eerste Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto
Tweede Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero
Derde Vlag van Nederland Aalt Toersen

De Grand Prix-wegrace van de DDR 1969 was de zevende Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1969. De races werden verreden op 12- en 13 juli 1969 op de Sachsenring nabij Karl-Marx-Stadt in Hohenstein-Ernstthal. Alle soloklassen kwamen aan de start. De wereldtitels in de 125cc-klasse en de 500cc-klasse werden hier beslist.

Algemeen[bewerken]

De Grand Prix van de DDR werd onder natte omstandigheden verreden. Toch waren er op zondag 200.000 toeschouwers. De 50cc-klasse reed al op zaterdag, de overige klassen op zondag. Tijdens de trainingen kwam Bill Ivy om het leven. Ivy reed tijdens een vrije training terug naar de pit. Bij het ingaan van de laatste snelle bocht kreeg zijn Jawa 350 cc V4 een vastloper. Onderzoek wees uit dat de krukas van de onderste linker cilinder was vastgelopen. Bill Ivy en zijn motorfiets schoven een heel eind door en Bill raakte daarbij een tuinmuurtje dat niet door strobalen was afgeschermd. Mogelijk was zijn helm al bij de val afgerukt (volgens sommige bronnen had hij deze al afgenomen om naar de pit terug te rijden). Hij liep ernstig hoofdletsel op en overleed in het ziekenhuis.

500cc-klasse[bewerken]

In de DDR was het 500cc-startveld maar klein en veel topcoureurs waren niet op komen dagen. Dat lag aan het bijzonder lage startgeld én aan de slechte organisatie, die pas een week van tevoren de startbevestigingen de deur uit deed. Toppers als Godfrey Nash en Alan Barnett lieten dan ook verstek gaan. Ook dit was een natte race en dat was een kolfje naar de hand van Karl Auer (Matchless), die als tweede achter Giacomo Agostini reed. De strijd om de derde plaats liet duidelijk zien dat de "groten" niet waren gekomen, want die ging tussen Terry Dennehy met zijn tweecilinder Drixton-Honda CB 450 en Juri Randla met de Vostok, Jack Findlay (LinTo) en Gyula Marsovszky (LinTo). Findlay bleek de snelste en haalde ook Karl Auer nog in, maar hij viel uit met een gebroken tuimelaar en dat bleek een zwak punt van de LinTo te zijn, want Marsovszky overkwam hetzelfde. De LinTo was opgebouwd uit twee 250cc-Aermacchi-motoren en de tuimelaars waren dan ook standaard Aermacchi-exemplaren. Randla viel met carburatieproblemen uit. Auer kwam zo terug op de tweede plaats, gevolgd door Dennehy en Billie Nelson. De kaarten leken geschud, maar in de voorlaatste ronde viel Auer uit door een gebroken klep en Dennehy door een lege benzinetank. Daardoor ging de tweede plaats naar Nelson en de derde plaats naar Steve Ellis (LinTo). Dennehy kon duwend nog vijfde worden. Agostini was nu zeker van zijn wereldtitel. Omdat slechts zeven resultaten telden had hij het maximale aantal van 105 punten bereikt.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:08"09'7 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton +1 ronde 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis LinTo +1 ronde 10
4 Vlag van Oostenrijk Werner Bergold McIntyre-Matchless +1 ronde 8
5 Vlag van Australië Terry Dennehy Drixton-Honda +1 ronde 6
6 Vlag van Australië Phil O'Brien Matchless +2 ronden 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi +2 ronden 4
8 Vlag van Finland Pentti Lethelä Matchless +2 ronden 3
9 Vlag van Zweden Jack Lindh Seeley-Matchless +2 ronden 2
10 Vlag van de Sovjet-Unie Endel Kiisa Vostok +2 ronden 1
11 Vlag van Australië Ross Hannan Norton
12 Vlag van Zweden Bosse Granath Husqvarna

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Karl Auer Matchless Klep
Vlag van Australië Jack Findlay Matchless Tuimelaar
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo Tuimelaar
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Seeley-URS
Vlag van Frankrijk André-Luc Appietto Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Spencer Métisse-Matchless
Vlag van Italië Alberto Pagani LinTo
Vlag van Italië Emanuele Maugliani Norton
Vlag van Italië Franco Trabalzini Paton
Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner LinTo
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha
Vlag van de Sovjet-Unie Jüri Randla Vostok Carburatie

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Oostenrijk Wolfgang Stropek MV Agusta
Vlag van Australië John Dodds Seeley-URS
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Gilbert Argo Matchless
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ
Vlag van Duitsland Günter Fischer Matchless
Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Norton
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Norton
Vlag van Finland Hannu Kuparinen Matchless
Vlag van Finland Osmo Hansen Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Lawton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Scully Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Williams Métisse-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Darvil Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Jolly Seeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Kuhn-Seeley-Matchless
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Paton
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Paolo Campanelli Seeley-Matchless
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Paton
Vlag van Nederland Theo Louwes Norton
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 105 Wereldkampioen
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Barnett Kirby-Métisse-Matchless 32
3 Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky LinTo 31
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Paton 26
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton 18
6 Vlag van Australië Jack Findlay LinTo / Matchless 16
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Chandler Seeley-Matchless 15
8 Vlag van Oostenrijk Karl Auer Matchless 13
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Ellis LinTo
10 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Paton 12
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Métisse-URS / Seeley-URS
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph

350cc-klasse[bewerken]

Voor de start van de Grand Prix van de DDR op de Sachsenring lagen er bloemen op de startplaats van Bill Ivy. Jawa had haar team teruggetrokken nadat Bill tijdens de training dodelijk verongelukt was. De (regen)race was niet erg interessant, tenminste niet waar het om de eerste drie plaatsen ging. Giacomo Agostini ging meteen voorop, gevolgd door Rodney Gould die langzaam de aansluiting verloor en als derde Heinz Rosner (MZ).

Uitslag 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:02"28'5 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha +48'8 12
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 10
4 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha 8
5 Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ 6
6 Vlag van Verenigde Staten Marty Lunde Yamaha +1 ronde 5
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Aermacchi 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 2
10 Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha 1

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa Teambeleid[1]
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy (†) Jawa Overleden

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha Ontsteking
Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha Versnellingsbak

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Brian Smith Aermacchi
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Aermacchi
Vlag van Zwitserland Ivar Sauter Aermacchi
Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ
Vlag van Duitsland Adolf Ohligschläger Yamaha
Vlag van Duitsland Günter Fischer Aermacchi
Vlag van Duitsland Karl Hoppe Yamaha
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Yamaha
Vlag van Finland Hannu Kuparinen Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie McCosh Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Crawford Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Cliff Carr Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Degens Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey Nash Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Drixton-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Trevor Findlay Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Young Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Maurice Hawthorne Métisse-Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hatherill Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Graham Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Selwyn Griffiths AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Grotefeld Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Dickie Seeley-AJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Aermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Hongarije János Drapál Aermacchi
Vlag van Italië Bruno Spaggiari Ducati
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi
Vlag van Nederland Jan Kostwinder Yamaha
Vlag van Nederland Leo Commu Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha

Top tien tussenstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 75
2 Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha 30
3 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha 29
4 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 25
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy (†) Jawa 24
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi 12
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha
8 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 10
Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha
Vlag van Tsjechië Bohumil Staša ČZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ

250cc-klasse[bewerken]

De 250cc-race van de DDR werd in de regen verreden, maar was desondanks leuk en spannend. Heinz Rosner was hersteld van zijn sleutelbeenbreuk op Man en nam bij de start meteen de leiding. Santiago Herrero en Renzo Pasolini joegen achter hem aan, terwijl er ook om de vierde plaats gevochten werd door Rodney Gould, Kel Carruthers en Kent Andersson. In de derde ronde nam Herrero de leiding en Pasolini was nu tweede. In de zesde ronde moest Rosner de pit in om een bougie te wisselen. Hij werd daardoor gepasseerd door Andersson en Carruthers, terwijl Gould intussen was gevallen. Toen Rosner weer de baan op kon wist hij de derde plaats echter weer snel in te nemen. In de laatste ronde leverden Herrero en Pasolini nog een flink gevecht en uiteindelijk won Pasolini met een kleine voorsprong.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 51":41'2 15
2 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa +0'3 12
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ +1"31'8 10
4 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha +1"36'6 8
5 Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli +1"50'7 6
6 Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha[3] +3"13'6 5
7 Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha 4
8 Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha 3
9 Vlag van Nieuw-Zeeland Keith Turner Aermacchi 2
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ 1

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha Val
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Yamaha Versnellingsbak
Vlag van Italië Silvio Grassetti Yamaha

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa Teambeleid[1]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Hongarije László Szabó MZ Blessure[4]

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Suzuki
Vlag van Australië Eric Hinton Yamaha
Vlag van Australië Jack Findlay Yamaha
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Yamaha
Vlag van Tsjechië Karel Bojer ČZ
Vlag van Duitsland Dieter Braun MZ
Vlag van Duitsland Klaus Huber Yamaha
Vlag van Duitsland Reinhard Scholtis Kawasaki
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann Suzuki
Vlag van Duitsland Toni Gruber Yamaha
Vlag van Spanje (1945-1977) Carlos Giró Ossa
Vlag van Finland Matti Salonen Yamaha
Vlag van Finland Pentti Korhonen Yamaha
Vlag van Finland Teuvo Länsivuori Yamaha
Vlag van Frankrijk Christian Ravel Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Guthrie Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dick Pipes Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Richards Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Ringwood Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Chatterton Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Benelli
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray McCullough Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stan Woods Yamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Rutter Yamaha
Vlag van Italië Angelo Bergamonti Aermacchi
Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Benelli
Vlag van Italië Gilberto Parlotti Benelli
Vlag van Italië Walter Villa Villa
Vlag van Rhodesië Gordon Keith Yamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Ossa 77
2 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 57
3 Vlag van Australië Kel Carruthers Benelli 43
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Yamaha 32
5 Vlag van Italië Renzo Pasolini Benelli 30
6 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 25
7 Vlag van Duitsland Lothar John Yamaha 19
Vlag van Zweden Börje Jansson Kawasaki-Yamaha
9 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 15
10 Vlag van Italië Angelo Bergamonti Aermacchi 11
Vlag van Finland Martti Pesonen Yamaha

125cc-klasse[bewerken]

Dave Simmonds won ook in de DDR, en werd daarmee onbereikbaar voor de concurrentie en vier wedstrijden voor het einde van het seizoen was hij al wereldkampioen. Toch werd de wedstrijd eerst aangevoerd door Dieter Braun, die als West-Duitser toch enthousiast werd toegejuigt door het Oost-Duitse publiek. Vlak voor het einde van de race brak zijn krukas, waardoor Simmonds spekkoper werd. Braun werd duwend elfde. Günter Bartusch lag lang op de derde plaats maar viel met zijn MZ ook uit en daardoor werd de Oostenrijker Heinz Kriwanek met zijn zelfbouwmachine tweede, vlak voor Friedhelm Kohlar (MZ).

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 43"28'7 15
2 Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax +1"16'1 12
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm Kohlar MZ +1"16'3 10
4 Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ +1"28'4 8
5 Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki +1"41'9 6
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas Heuschkel MZ +1"44'8 5
7 Vlag van Zweden Kent Andersson Maico +1"55'1 4
8 Vlag van Duitsland Lothar John MZ +2"38'2 3
9 Vlag van Zweden Börje Jansson Maico +3"07'5 2
10 Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut Bischoff MZ +3"30'0 1
11 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter Bartusch MZ Motor
Vlag van Nederland Jan Huberts MZ

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Hongarije László Szabó MZ Blessure[4]

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Australië Barry Smith Derbi
Vlag van Australië John Dodds Aermacchi
Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi
Vlag van Zwitserland Bruno Veigel Honda
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Honda
Vlag van Zwitserland Jean Campiche Honda
Vlag van Duitse Democratische Republiek Eberhard Mahler MZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ
Vlag van Duitsland Siegfried Lohmann MZ
Vlag van Duitsland Walter Scheimann Villa
Vlag van Spanje (1945-1977) Enrique Escuder Bultaco
Vlag van Spanje (1945-1977) Ramón Galí Bultaco
Vlag van Finland Pertti Leinonen Honda
Vlag van Finland Seppo Kangasniemi MZ
Vlag van Frankrijk Daniel Crivello Maico
Vlag van Frankrijk Jacques Roca Derbi
Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha
Vlag van Frankrijk Jean-François Chaffin Villa
Vlag van Frankrijk Pierre Viura Maico
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Coulter Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Carl Ward Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Charles Garner Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chas Mortimer Villa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jerry Lancaster Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim Curry Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kiddie Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Shacklady Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Murray Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Loughridge Bultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Robb Bultaco
Vlag van Hongarije János Reisz MZ
Vlag van Italië Francesco Villa Villa
Vlag van Italië Giuseppe Mandolini Villa
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Aermacchi
Vlag van Italië Walter Villa Villa
Vlag van Monaco Jean-Louis Pasquier Bultaco
Vlag van Nederland Lous van Rijswijk jr. Yamaha
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco
Vlag van Zweden Bosse Granath MZ

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave Simmonds Kawasaki 87 Wereldkampioen
2 Vlag van Zweden Kent Andersson Maico / Yamaha 36
3 Vlag van Nederland Cees van Dongen Suzuki 31
4 Vlag van Duitsland Dieter Braun Suzuki 24
5 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 22
Vlag van Oostenrijk Heinz Kriwanek Rotax
7 Vlag van Australië Kel Carruthers Aermacchi 18
8 Vlag van Frankrijk Jean Auréal Yamaha 15
9 Vlag van Duitsland Lothar John MZ 14
10 Vlag van Nederland Jan Huberts MZ 11
Vlag van Polen Ryszard Mankiewicz MZ

50cc-klasse[bewerken]

In Oost-Duitsland had Aalt Toersen een slechte start, maar die van Barry Smith was nog veel slechter, hij moest een halve minuut duwen voor zijn motor aansloeg en behoorlijk op toeren wilde komen. Zijn Derbi-teamgenoten Santiago Herrero en Ángel Nieto waren goed weg, en wisselden tijdens de race regelmatig van positie. In de laatste ronde liep Nieto ongeveer 20 meter uit en dat besliste de race. Op de derde plaats finishte Aalt Toersen na een flink gevecht met Kreidler- testrijder Rudolf Kunz. Zijn tien punten leverden Toersen netto niets op: ze verdwenen als streepresultaat.

Uitslag 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 28"20'7 15
2 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi +4'6 12
3 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler +21'0 10
4 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler +22'5 8
5 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler +38'9 6
6 Vlag van Italië Eugenio Lazzarini Morbidelli 5
7 Vlag van Australië Barry Smith Derbi 4
8 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler 3
9 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos 2
10 Vlag van Italië Franco Ringhini Morbidelli 1

Onbekend[2][bewerken]

Coureur Merk
Vlag van Oostenrijk Jakob Unterladstätter KTM
Vlag van Zwitserland Herbert Denzler Kreidler
Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo
Vlag van Verenigd Koninkrijk Fran Redfern Honda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Whiteway Crooks-Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Luke Lawlor Derbi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Aspin Meurs-Garelli
Vlag van Italië Giovanni Lombardi Guazzoni
Vlag van Italië Silvano Bertarelli Minarelli
Vlag van Nederland Cees van Dongen Van Veen-Kreidler
Vlag van Nederland Jan Huberts Kreidler
Vlag van Nederland Martin Mijwaart Jamathi
Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Adrijan Bernetic Tomos
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janko-Florijan Štefe Tomos

Top tien tussenstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Nederland Aalt Toersen Van Veen-Kreidler 65 (75)
2 Vlag van Australië Barry Smith Derbi 49
3 Vlag van Nederland Jan de Vries Van Veen-Kreidler 40
4 Vlag van Spanje (1945-1977) Ángel Nieto Derbi 39
5 Vlag van Spanje (1945-1977) Santiago Herrero Derbi 28
6 Vlag van Italië Gilberto Parlotti Tomos 27
7 Vlag van Duitsland Rudolf Kunz Kreidler 20
8 Vlag van Duitsland Ludwig Faßbender Kreidler 19
9 Vlag van Nederland Paul Lodewijkx Jamathi 18
10 Vlag van Duitsland Winfried Reinhard Reimo 8
Vlag van Nederland Cees van Dongen Van Veen-Kreidler

Trivia[bewerken]

Dieter Braun[bewerken]

De West-Duitser Dieter Braun werd bij elke doorkomst door het Oost-Duitse publiek toegejuicht. Dat was de organisatoren en wedstrijdleiders van de Allgemeiner Deutscher Motorsport Verband een doorn in het oog en uiteindelijk het begin van het einde van de GP van de DDR. Nu Braun niet won was de ramp nog te overzien, maar als hij dat wel deed moest men het Lied der Deutschen (het Duitse volkslied) spelen en dat was niet de bedoeling. Tijdens de GP van de DDR van 1971 won Braun de 250cc-race en het Oost-Duitse publiek loste het probleem op door zelf het derde couplet van het Lied der Deutschen te zingen. Daarop besloot men in 1973 om de Grand Prix als uitnodigingsrace te organiseren, met alleen rijders uit het Oostblok. De Grand Prix van de DDR verloor daarmee haar WK-status. De Oost-Duitsers trokken daarna massaal naar de Grand Prix van Tsjecho-Slowakije om Braun alsog toe te juichen.

Externe link[bewerken]

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van België 1969
FIM wereldkampioenschap wegrace
21e seizoen (1969)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Tsjecho-Slowakije 1969

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1968
Grand Prix-wegrace van de DDR Volgende race:
Grand Prix-wegrace van de DDR 1970
1969:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · ADR
1968:DUI · SPA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT
1967:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · NAT · CAN · JAP
1966:SPA · DUI · FRA · NED · BEL · DDR · TSL · FIN · ULS · IOM · NAT · JAP
1965:VST · DUI · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · TSL · ULS · FIN · NAT · JAP
1964:VST · SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · DDR · ULS · FIN · NAT · JAP
1963:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · ULS · DDR · FIN · NAT · ARG · JAP
1962:SPA · FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · DDR · NAT · FIN · ARG
1961:SPA · DUI · FRA · IOM · NED · BEL · DDR · ULS · NAT · ZWE · ARG
1960:FRA · IOM · NED · BEL · DUI · ULS · NAT