Green Book

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Green Book
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Regie Peter Farrelly
Producent Jim Burke
Brian Hayes Currie
Peter Farrelly
Nick Vallelonga
Charles B. Wessler
Scenario Nick Vallelonga
Brian Hayes Currie
Peter Farrelly
Hoofdrollen Mahershala Ali
Viggo Mortensen
Linda Cardellini
Muziek Kris Bowers
Montage Patrick J. Don Vito
Cinematografie Sean Porter
Productiebedrijf Participant Media
DreamWorks Pictures
Innisfree Pictures
Cinetic Media
Alibaba Pictures
Distributie Universal Pictures
Première 11 september 2018 (TIFF)
Vlag van Nederland 19 januari 2019
Vlag van België 30 januari 2019
Genre Biografisch / Roadmovie
Speelduur 130 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget 23 miljoen US$
Opbrengst 323,5 miljoen US$
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
The Negro Motorist Green Book, met adressen van hotels en horeca waar kleurlingen mochten verblijven.

Green Book is een Amerikaanse biografische roadmovie uit 2018 onder regie van Peter Farrelly. De film is gebaseerd op de vriendschap tussen pianist Don Shirley (Donald Walbridge Shirley (29 januari 1927 – 6 april 2013)) en diens chauffeur en lijfwacht Tony Lip (de historische uitsmijter en latere filmacteur Frank Anthony Vallelonga Sr. (30 juli 1930 – 4 januari 2013)). De hoofdrollen worden vertolkt door Mahershala Ali en Viggo Mortensen.

Verhaal[bewerken]

In 1962 wordt de Italo-Amerikaanse portier Tony Lip in dienst genomen als de chauffeur en lijfwacht van de beroemde Afrikaans-Amerikaanse pianist Don Shirley. Samen reizen op concerttournee ze door de Zuidelijke Verenigde Staten, waar ze meermaals geconfronteerd worden met racisme en hun tegengestelde persoonlijkheden.

De titel van de film verwijst naar The Negro Motorist Green-Book, een reisgids door Victor Hugo Green uit de periode van de racistische Jim Crow-wetten. De gids informeerde Afrikaans-Amerikaanse reizigers over hotels, horeca en garages waar ze welkom waren en steden waar ze na zonsondergang niet mochten verblijven. In het bluesrestaurant "Orange Bird" speelt Don Shirley in de film de virtuoze Etude op. 25, nr. 11 ("Winterwind") van Frédéric Chopin. Voor de film werden historische geluidsopnamen van Don Shirley gebruikt.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
Mortensen, Viggo Viggo Mortensen "Tony Lip" Vallelonga
Ali, Mahershala Mahershala Ali Don "Doc" Shirley
Cardellini, Linda Linda Cardellini Dolores Vallelonga
Marinov, Dimeter Dimeter Marinov Oleg
Hatton, Mike Mike Hatton George
Theba, Iqbal Iqbal Theba Amit
Maniscalco, Sebastian Sebastian Maniscalco Johnny Venere
Lewis, Von Von Lewis Bobby Rydell
Byrne, P.J. P.J. Byrne Platenproducent
Stark, Don Don Stark Jules Podell
Hall, Dennis W. Dennis W. Hall Wise Guy Mags

Prijzen en nominaties[bewerken]

Jaar Prijs Categorie Genomineerde(n) Uitslag
2018 National Board of Review Beste film Gewonnen
Beste acteur Viggo Mortensen Gewonnen
2019 Golden Globes Beste film (musical/komedie) Gewonnen
Beste regie Peter Farrelly Genomineerd
Beste scenario Peter Farrelly, Brian Hayes Currie, Nick Vallelonga Gewonnen
Beste acteur (musical/komedie) Viggo Mortensen Genomineerd
Beste acteur in een bijrol Mahershala Ali Gewonnen
Critics' Choice Awards Beste film Genomineerd
Beste acteur Viggo Mortensen Genomineerd
Beste acteur in een komedie Viggo Mortensen Genomineerd
Beste acteur in een bijrol Mahershala Ali Gewonnen
Beste regie Peter Farrelly Genomineerd
Beste originele scenario Peter Farrelly, Brian Hayes Currie, Nick Vallelonga Genomineerd
Beste filmmuziek Kris Bowers Genomineerd
BAFTA Awards Beste film Genomineerd
Beste acteur Viggo Mortensen Genomineerd
Beste acteur in een bijrol Mahershala Ali Gewonnen
Beste originele scenario Brian Hayes Currie, Peter Farrelly, Nick Vallelonga Genomineerd
Academy Awards Beste film Gewonnen
Beste acteur Viggo Mortensen Genomineerd
Beste acteur in een bijrol Mahershala Ali Gewonnen
Beste originele scenario Brian Hayes Currie, Peter Farrelly, Nick Vallelonga Gewonnen
Beste montage Patrick J. Don Vito Genomineerd

Productie[bewerken]

Het scenario werd geschreven door Brian Hayes Currie, Peter Farrelly en Nick Vallelonga, de zoon van het hoofdpersonage Tony Lip|Anthony "Tony Lip" Vallelonga. In mei 2017 werd er voor de hoofdrol onderhandeld met Viggo Mortensen.[1] Op 30 november 2017 werd bevestigd dat Mortensen net als Mahershala Ali, Linda Cardellini en Iqbal Theba deel zou uitmaken van de cast.[2][3] Diezelfde week gingen de opnames van start in New Orleans (Louisiana).[4]

Op 11 september 2018 ging de film in première op het internationaal filmfestival van Toronto.[5][6]

Controverse[bewerken]

Green Book kreeg van enkele filmcritici kritiek omdat de film volgens hen een typisch blanke blik werpt op racisme en de relatie tussen een blanke chauffeur en een zwarte pianist, die derhalve herleid worden tot filmstereotypes als "de blanke verlosser" en "de magische neger".[7][8][9] Die laatste term werd begin jaren 2000 door regisseur Spike Lee bedacht en verwijst naar zwarte personages die in een film enkel bestaan om de problemen van het blanke personage te verhelpen.[10] Er werd ook opgemerkt dat dit verklaard kan worden door het feit dat de film mee geschreven werd door Nick Vallelonga, de zoon van het blanke hoofdpersonage, terwijl de familie van Don Shirley niet geraadpleegd werd. De nabestaanden van Shirley verklaarden niet tevreden te zijn met hoe de pianist in de film gerepresenteerd werd en bestempelden de film als leugenachtig.[11][12][13]

In november 2018, tijdens de promotiecampagne van de film, kwam hoofdrolspeler Viggo Mortensen ook in opspraak voor het gebruik van de racistisch beladen term "nigger" (Nederlands: nikker).[14]

Desondanks groeide Green Book uit tot een financieel succes en werd de filmproductie bekroond met drie Oscars, waaronder die voor beste film.[15][16] Toen de Oscar voor beste film werd uitgereikt, probeerde een woedende Spike Lee het auditorium te verlaten. Hij keerde op zijn stappen terug en draaide zich vervolgens met zijn rug naar het podium.[17] Lee, die in de categorie voor beste film zelf genomineerd was voor de film BlacKkKlansman, verklaarde achteraf dat 'hij telkens verliest wanneer er iemand wordt rondgereden'.[18] Daarmee verwees Lee naar de Oscars van 1989, het jaar waarin Driving Miss Daisy won en hijzelf met Do the Right Thing naast nominaties voor beste film en beste regisseur greep.

Externe link[bewerken]