Handvest van de Verenigde Naties

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Handvest van de Verenigde Naties
Vlag van de Verenigde Naties
Verdragstype Multilateraal
Ondertekend 26 juni 1945 in San Francisco
In werking getreden 24 oktober 1945
Voorwaarden voor inwerkingtreding Ratificatie door China, Rusland, Frankrijk, het VK, de VS en een meerderheid van de overige 46 ondertekenaars.
Ondertekenaars 51
Partijen 193 (28-01-2016)
Status In werking
Talen Chinees, Engels, Frans, Russisch en Spaans
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Lady justice standing.png

Internationaal recht

Het Handvest van de Verenigde Naties (Charter of the United Nations) is het oprichtingsverdrag van de Verenigde Naties. Het document werd op 26 juni 1945 in San Francisco ondertekend door 50 van de 51 oorspronkelijke lidstaten van de VN (Polen, het andere oorspronkelijke lid, was niet vertegenwoordigd op de conferentie, maar tekende twee maanden later). Het Handvest werd van kracht op 24 oktober 1945, toen de vijf permanente leden van de VeiligheidsraadChina, de Sovjet-Unie, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika – en een meerderheid van de overige 46 lidstaten het verdrag hadden geratificeerd. Op basis van art. 103 VN-Handvest gaan de bepalingen uit het Handvest boven de verplichtingen die lidstaten hebben op basis van andere verdragen. Sinds de toetreding van Zuid-Soedan in 2011 zijn 193 staten partij bij het Handvest (198 ondertekenende landen, waarvan er enkele niet meer bestaan).

Opbouw van het Handvest[bewerken]

Het handvest bestaat uit een preambule en negentien hoofdstukken, die elk zijn opgedeeld in artikelen.

  • Hoofdstuk I definieert de doelstellingen van de Verenigde Naties, inclusief het bewaren van de internationale vrede;
  • Hoofdstuk II stelt vast aan welke criteria een land moet voldoen om lid te worden van de Verenigde Naties;
  • De Hoofdstukken III - XV betreffen de verschillende organen en programma's van de organisatie. De hoofdstukken V, VI en VII betreffen de bevoegdheden van de VN-Veiligheidsraad;
  • Hoofdstuk XVI en XVII beschrijven de integratie van de Verenigde Naties met al bestaande internationaal recht;
  • Hoofdstuk XVIII en XIX bepalen hoe het handvest gewijzigd en geratificeerd kan worden.

De belangrijkste artikelen bevinden zich in de hoofdstukken V tot en met XV, waarin onder andere de bevoegdheden van de Veiligheidsraad, het bestaan van het Internationaal Gerechtshof en de mogelijkheid tot militair ingrijpen worden geregeld.

Ondertekening van het handvest[bewerken]

    1945

  1. Argentinië
  2. Australië
  3. België
  4. Bolivia
  5. Brazilië
  6. Canada
  7. Chili
  8. China[1]
  9. Colombia
  10. Costa Rica
  11. Cuba
  12. Denemarken
  13. Dominicaanse Republiek
  14. Ecuador
  15. Egypte
  16. El Salvador
  17. Ethiopië
  18. Filipijnen
  19. Frankrijk
  20. Griekenland
  21. Guatemala
  22. Haïti
  23. Honduras
  24. India
  25. Irak
  26. Iran
  27. Joegoslavië[2]
  28. Libanon
  29. Liberia
  30. Luxemburg
  31. Mexico
  32. Nederland
  33. Nieuw-Zeeland
  34. Nicaragua
  35. Noorwegen
  36. Oekraïne
  37. Panama
  38. Paraguay
  39. Peru
  40. Polen
  41. Saoedi-Arabië
  42. Sovjet-Unie[3]
  43. Syrië
  44. Tsjecho-Slowakije[4]
  45. Turkije
  46. Uruguay
  47. Venezuela
  48. Verenigde Staten
  49. Verenigd Koninkrijk
  50. Wit-Rusland
  51. Zuid-Afrika
  52. 1946
  53. Afghanistan
  54. IJsland
  55. Thailand
  56. Zweden
  57. 1947
  58. Noord-Jemen[5]
  59. Pakistan
  60. 1948
  61. Myanmar
  62. 1949
  63. Israël
  64. 1950
  65. Indonesië
  66. 1955
  67. Albanië
  68. Bulgarije
  69. Cambodja
  70. Finland
  71. Hongarije
  72. Ierland
  73. Italië
  74. Jordanië
  75. Laos
  76. Libië
  77. Nepal
  78. Oostenrijk
  79. Portugal
  80. Roemenië
  81. Spanje
  82. Sri Lanka
  83. 1956
  84. Japan
  85. Marokko
  86. Soedan
  87. Tunesië
  88. 1957
  89. Ghana
  90. Maleisië
  91. 1958[6]
  92. Guinee
  93. 1960
  94. Benin
  95. Burkina Faso
  96. Centraal-Afrikaanse Republiek
  97. Congo-Brazzaville
  98. Congo-Kinshasa
  99. Cyprus
  100. Gabon
  101. Ivoorkust
  102. Kameroen
  103. Madagaskar
  104. Mali
  105. Niger
  106. Nigeria
  107. Senegal
  108. Somalië
  109. Togo
  110. Tsjaad
  111. 1961
  112. Mauritanië[6]
  113. Mongolië
  114. Sierra Leone
  115. Tanzania[7]
  116. 1962
  117. Algerije
  118. Burundi
  119. Jamaica
  120. Oeganda
  121. Rwanda
  122. Trinidad en Tobago
  123. 1963
  124. Kenia
  125. Koeweit
  126. Sultanaat Zanzibar[7]
  127. 1964
  128. Malawi[7]
  129. Malta
  130. Zambia

    1965[8]

  1. Gambia
  2. Maldiven
  3. Singapore
  4. 1966[8]
  5. Barbados
  6. Botswana
  7. Guyana
  8. Lesotho
  9. 1967
  10. Zuid-Jemen[5]
  11. 1968
  12. Equatoriaal-Guinea
  13. Mauritius
  14. Swaziland
  15. 1970
  16. Fiji
  17. 1971
  18. Bahrein
  19. Bhutan
  20. Oman
  21. Qatar
  22. Verenigde Arabische Emiraten
  23. 1973
  24. Bahama's
  25. Bondsrepubliek Duitsland[9]
  26. Duitse Democratische Republiek[9]
  27. 1974
  28. Bangladesh
  29. Grenada
  30. Guinee-Bissau
  31. 1975
  32. Kaapverdië
  33. Comoren
  34. Mozambique
  35. Papoea-Nieuw-Guinea
  36. Sao Tomé en Principe
  37. Suriname
  38. 1976
  39. Angola
  40. Samoa
  41. Seychellen
  42. 1977
  43. Djibouti
  44. Vietnam
  45. 1978
  46. Dominica
  47. Salomonseilanden
  48. 1979
  49. Saint Lucia
  50. 1980
  51. Saint Vincent en de Grenadines
  52. Zimbabwe
  53. 1981
  54. Antigua en Barbuda
  55. Belize
  56. Vanuatu
  57. 1983
  58. Saint Kitts en Nevis
  59. 1984
  60. Brunei
  61. 1990[5][9]
  62. Liechtenstein
  63. Namibië
  64. 1991
  65. Estland
  66. Letland
  67. Litouwen
  68. Marshalleilanden
  69. Micronesia
  70. Noord-Korea
  71. Zuid-Korea
  72. 1992
  73. Armenië
  74. Azerbeidzjan
  75. Bosnië en Herzegovina
  76. Georgië
  77. Kazachstan
  78. Kroatië
  79. Kirgizië
  80. Moldavië
  81. Oezbekistan
  82. San Marino
  83. Slovenië
  84. Tadzjikistan
  85. Turkmenistan
  86. 1993
  87. Andorra
  88. Eritrea
  89. Macedonië
  90. Monaco
  91. Slowakije[4]
  92. Tsjechië[4]
  93. 1994
  94. Palau
  95. 1999
  96. Kiribati
  97. Nauru
  98. Tonga
  99. 2000
  100. Servië[10]
  101. Tuvalu
  102. 2002
  103. Oost-Timor
  104. Zwitserland
  105. 2006
  106. Montenegro[10]
  107. 2011
  108. Zuid-Soedan

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Wikisource Bronnen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Handvest van de Verenigde Naties op Wikisource