Hans Abrahamsen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Hans Abrahamsen (Kopenhagen, 23 december 1952) is een Deense componist.

Biografie[bewerken]

Abrahamsen, die in zijn jeugd hoorn speelde, studeerde aan de Koninklijke Deense Muziekacademie in Kopenhagen muziektheorie. Daar kreeg hij onder meer les van de componisten Pelle Gudmundsen-Holmgreen (1932) en Per Nørgård (1932). Hun invloeden klinken in Abrahamsens werk door, dat daarnaast stilistisch ook verwant is met dat van György Ligeti (1923-2006), bij wie Abrahamsen in de jaren tachtig studeerde.

Neue Einfachheit[bewerken]

Abrahamsen wordt gerekend tot de stroming "Neue Einfachheit" (nieuwe eenvoud), die in het midden van de jaren 60 ontstond als reactie op de complexiteit van de Midden-Europese avant-garde.[1][2] De eerste werken van Abrahamsen volgden de principes van deze Deense beweging, die een reactie was op de hang naar complexiteit die vanuit Midden-Europa, vooral vanuit de kring rond de "school van Darmstadt", uitging. Bij Abrahamsen kreeg dit vorm door een bijna naïef eenvoudige manier van uitdrukken. Als voorbeeld kan zijn stuk Skum ("Schuim", 1970) genoemd worden. Zijn muziek veranderde en ontwikkelde zich al snel verder, eerst door een wisselwerking met de Romantiek (te beluisteren in een werk voor orkest als Nacht und Trompeten, 1981). Daarna heeft hij een jaar of tien slechts weinig gecomponeerd.

Nieuwe periode[bewerken]

Na deze periode ontwikkelde zijn muziek zich tot iets heel eigens, waarin hij de strenge regels en de beperkingen waaraan modernisten zich houden, een plaats geeft in zijn muzikale wereld. Voorbeelden van opmerkelijk werk sinds hij weer componeert, zijn het pianoconcert dat hij schreef voor zijn vrouw Anne-Marie Abildskov, en de kamermuziek Schnee, waarin het materiaal tot het uiterste is teruggesnoeid.

Werk (selectie)[bewerken]

  • Oktober (1969) voor piano
  • Mit grønne underlag (1970) voor hoorn en orgel
  • Skum (1970) voor orkest
  • Rundt om og ind imellem (1971, 76) voor koperkwintet
  • Strijkkwartet nr. 1(10 Preludes) (1973), orkestversie 2010
  • Stratifications (1973-1975)
  • Winternacht (1976–78), voor ensemble
  • Walden (1978) voor blaaskwintet
  • Nacht und Trompeten (1981) voor kamerorkest
  • Strijkkwartet nr. 2 (1981)
  • Märchenbilder (1984)
  • Lied in Fall (1987) voor cello en 13 instrumenten
  • 6 stukken voor viool, hoorn en piano
  • Symfonie (1974) – uitgebracht op cd (Kontakt label (No 32194))
  • 4 stukken (1983), orkestversie 2002-2003
  • Tien studies voor piano (1983-1984)
  • Hymne (1990) voor solocello of -altviool
  • Aarhus Ragtime (1990) voor orkest
  • Cellosonate (1999)
  • Pianoconcert (1999-2000)
  • Two Pieces in Slow Time (2000) voor koperblazers en slagwerk
  • Three Little Nocturnes (2005) voor accordeon en strijkkwartet (2005)
  • Schnee (2006) voor groot ensemble
  • Strijkkwartet nr. 3 (2008)
  • Double Concerto (2011) voor viool, piano en strijkers
  • Strijkkwartet nr. 4 (2012)
  • Let me tell you (2013) voor sopraan en orkest, opgedragen aan Barbara Hannigan

Externe link[bewerken]