Haptonomie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Haptonomie is een door de fysiotherapeut Frans Veldman (1921-2010) ontwikkelde alternatieve geneeswijze waarbij aanraking tussen de therapeut en de patiënt een belangrijk aspect is.[1][2] In de therapie staat de gevoelsbeleving van de cliënt en hoe hij omgaat met zichzelf en anderen centraal. De behandelaar mag de cliënt aanraken.

Haptotherapeut is in Nederland geen beschermde beroepstitel, noch worden haptotherapeuten in het BIG-register geregistreerd.

De haptotherapeut beoogt de patiënt zich (meer) bewust te laten zijn van en beter om te gaan met het eigen lichamelijk gevoel en inzicht te krijgen in de wisselwerking tussen lichamelijk gevoel en gevoelsleven.[3] Andere doelstellingen omvatten het beter leren omgaan met pijn en doorbreken van de vicieuze cirkel die vaak optreedt bij stress-gerelateerde pijn.

Etymologie[bewerken | brontekst bewerken]

het woord haptonomie is afgeleid van het Oudgrieks: ἅπτειν, haptein = aanraken, ἁπτός, haptos = tastbaar, νόμος, nomos = regel, ordening. Haptonomie betekent dus de leer (regel) van het aanraken.

Wetenschappelijke validiteit[bewerken | brontekst bewerken]

Er bestaat weinig klinisch-wetenschappelijk onderzoek naar de effectiviteit van haptonomie. Onderzoek dat wel beschikbaar is[4] focust zich op zeer specifieke problematiek en is grotendeels van lage kwaliteit. Er is dan sprake van niet geblindeerde trials en kleine onderzoekspopulaties met slechte externe en interne validiteit. Haptonomie valt dus niet onder EBM (Evidence Based Medicine). Nederlandse aanbieders van wetenschappelijk onderbouwde zorgrichtlijnen en patiënteninformatie, zoals het NHG en Thuisarts, publiceren geen richtlijnen of adviezen over haptonomie.

In 2017 werd de Meester Kackadorisprijs, een prijs voor het niet zelf beoefenen maar wel bevorderen van kwakzalverij, uitgereikt aan de Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen (KNOV) omdat zij onkritisch omgingen met alternatieve geneeswijzen, waarbij haptonomie specifiek benoemd werd.[5]

Nederlandse opleidingen[bewerken | brontekst bewerken]

In Nederland zijn er verschillende instituten waar de opleiding tot haptotherapeut gevolgd kan worden en zijn er diverse beroepsverenigingen waar een haptotherapeut zich bij kan aansluiten, bijvoorbeeld de NFG of NVP, BATC. Hoewel het een vrij beroep betreft eisen de meeste zorgverzekeraars een lidmaatschap van een beroepsvereniging. Om als GZ-Haptotherapeut aangemerkt te kunnen worden dient men aangesloten te zijn bij de Vereniging van Haptotherapeuten VVH en te voldoen aan de volgende eisen:

  • minimaal een hbo-opleiding in de gezondheidszorg of welzijnszorg
  • daarnaast een opleiding haptotherapie (SPHBO-getoetst [CPION] / VVH-geaccrediteerd)
  • medische basiskennis (hbo)
  • verplichte nascholing, praktijkinrichtingseisen, klacht- en tuchtrecht.

Het Register van GZ-Haptotherapeuten behartigt de belangen van de GZ-Haptotherapeuten.

Deelgebieden[bewerken | brontekst bewerken]

De haptonomie kent een aantal deelgebieden, met elk eigen specialisten:

  • Haptonomische zwangerschapsbegeleiding
  • Haptonomische blindenbegeleiding
  • Haptonomische sportbegeleiding
  • Haptonomisch pijnmanagement
  • Haptonomische traumaverwerking
  • Haptonomische bejaardenzorg
  • Haptonomische stervensbegeleiding

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]