Harrod-Domar-model

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Het Harrod-Domar-model wordt in de ontwikkelingseconomie gebruikt om de mate van economische groei in termen van het niveau van de besparingen en de productiviteit van kapitaal te verklaren.

Het model suggereert dat er geen natuurlijke reden voor een economie is om een ​​evenwichtige groei te hebben.

Het model werd onafhankelijk van elkaar in 1939 door Roy Harrod en in 1946 door Evsey Domar ontwikkeld. Het Harrod-Domar-model was de voorloper van het neoklassieke groeimodel.Het essentieel verschil tussen beide modellen is dat bij Harrod de investeringen endogeen bepaald worden, terwijl ze bij Domar exogeen zijn. Dit heeft voor gevolg dat terwijl het Harrod model instabiel is, dat van Domar stabiel is. Willy Van Ryckeghem modificeerde het Domar-model door de investeringen afhankelijk te maken van de capaciteitsbezetting van de economie.

Zie ook[bewerken]

Verder lezen[bewerken]