Hartog Jacob Hamburger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hartog Jacob Hamburger

Hartog Jacob Hamburger (Alkmaar, 9 maart 1859Groningen, 4 januari 1924) was een Nederlandse hoogleraar in de fysiologie aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Loopbaan[bewerken]

Hamburger bezocht de hogereburgerschool in Alkmaar; hij schreef zich in 1879 als student in de natuurwetenschappen in aan de Universiteit Utrecht en volgde daar niet alleen de chemische colleges maar ook die van de beroemde hoogleraar Franciscus Cornelis Donders en werd aangesteld tot assistent van het fysiologische laboratorium. In 1883 promoveerde Hamburger tot doctor in de scheikunde en bracht Donders verslag uit in de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen over zijn fysiologische onderzoekingen. In 1888 werd hij leraar aan de Rijks Veeartsenijschool te Utrecht en verwierf het doctoraat in de geneeskunde ondanks de inspannende en tijdrovende arbeid, aan zijn werkkring en aan zijn onderzoekingen verbonden. In 1901 werd hij benoemd tot hoogleraar aan de Groningse Universiteit. Hamburger introduceerde hier het begrip van de zogenaamde osmotische druk, in zijn toepassing op verdunde oplossingen, in de medische wetenschap.

Zijn onderzoeken en studies wekten grote belangstelling bij vele grote geleerden in binnen- en buitenland. Hij schreef tal van verhandelingen, waaronder het historisch-kritische standaardwerk Osmotischer Druk und Tonenlehre in den medizinischen Wissenschaften (1901-1904). Hamburg was lid of erelid van een groot aantal buiten- en binnenlandse geleerde genootschappen en ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Voorganger:
Johan Hendrik Kern
Rector magnificus van de Rijksuniversiteit Groningen
1913–1914
Opvolger:
Enno Dirk Wiersma