Hebreeuwse Bijbel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
1rightarrow blue.svg Tenach voor lijsten van Bijbelboeken

Hebreeuwse Bijbel is in wetenschappelijke publicaties vaak de benaming van wat Joden de Tenach noemen en christenen het Oude Testament. De term wordt gebruikt door academische Bijbelgeleerden omdat het een neutrale term is.

Niet iedereen is het ermee eens dat het een neutrale term is. Het woord Bijbel kan christocentristisch overkomen op Joden, terwijl ‘Hebreeuws’ zowel kan verwijzen naar de Hebreeuwse taal als naar het volk van de Hebreeën (een synoniem voor Israëlieten) - en de Hebreeuwse Bijbel dus niet bestemd zou zijn voor christenen, terwijl sommige stromingen de Hebreeuwse Bijbel / het Oude Testament nog als onverminderd geldig beschouwen.[1] Andere christenen gebruiken juist daarom wel de term Hebreeuwse Bijbel (of Hebreeuwse geschriften of vergelijkbare termen), omdat de term Oude Testament kan suggereren dat dit deel van de christelijke Bijbel verouderd zou zijn, omdat er ook het Nieuwe Testament is.

Inhoud en indeling[bewerken]

Inhoudelijk duiden de termen Hebreeuwse Bijbel, Tenach en Oude Testament dus dezelfde verzameling Bijbelboeken aan.

De volgorde waarin de boeken worden geplaatst verschilt. Daarnaast gelden sommige combinaties van boeken als één in de Tenach, maar zijn deze opgesplitst in het Oude Testament, namelijk 1 en 2 Samuel, 1 en 2 Koningen en 1 en 2 Kronieken. In de Tenach worden ook Ezra en Nehemia als één boek beschouwd. Soms worden in het jodendom ook de kleine profeten als één boek beschouwd. Er zijn dus diverse versies uit hoeveel boeken de Hebreeuwse Bijbel bestaat.

Binnen het christendom zijn er bovendien verschillen in opvatting of de deuterocanonieke boeken wel of niet tot de Canon van de Bijbel behoren. In het katholicisme en de oosters-orthodoxe kerken is de opvatting van wel, in het protestantisme is de opvatting van niet.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]