Hebreeuwse Bijbel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Hebreeuwse Bijbel is een synoniem voor de Tenach, het Oude Testament. Het is een verzameling boeken die door verschillende tradities in verschillende volgordes worden geplaatst. Daarnaast is er een aantal boeken dat door bijvoorbeeld de rooms-katholieke Kerk als "deuterocanonieke" (dat wil zeggen later bij de canon gevoegde) boeken wel tot het Oude Testament worden gerekend, en door anderen niet (zij noemen deze boeken "apocrief").

De term 'Hebreeuwse Bijbel' is populair bij academische Bijbelgeleerden omdat het een neutrale term is. Voor religieuze of traditionele joden en christenen ligt dat soms verschillend. Het woord Bijbel kan christocentristisch overkomen op joden. Ook voor christenen ligt de term soms gevoelig. ‘Hebreeuws’ kan hier zowel op de Hebreeuwse taal als op het Hebreeuwse volk (een synoniem voor Israëlieten/Joden) slaan. En omdat het Oude Testament in de christelijke Bijbel is opgenomen, stellen christenen soms dat de Hebreeuwse Bijbel eigenlijk hetzelfde is als de Tenach. Het Oude Testament heeft voor sommige christenen de connotatie dat het verouderd is, er is immers volgens de christelijke leer een Nieuw Testament. Andere christenen stellen dat het Oude Testament nog onverminderd geldig is, waarbij ze verwijzen naar Matteüs.[1]

De term Hebreeuwse Bijbel wordt doorgaans door joden noch christenen gebruikt. Zij gebruiken hun eigen termen, Tenach (joden en door sommige christenen) en Oude Testament (christenen).

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties