Hebreeuwse Bijbel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Hebreeuwse Bijbel is de algemene term voor wat Joden de Tenach en christenen het Oude Testament (exclusief deuterocanonieke boeken) noemen. Het is een verzameling van boeken die in de beide versies in verschillende volgordes zijn geplaatst. Het zijn er in het Oude Testament 39, in de Tenach 24 omdat sommige combinaties van boeken als één boek gelden.

De term 'Hebreeuwse Bijbel' is populair bij academische Bijbelgeleerden omdat het een neutrale term is. Voor religieuze of traditionele joden en christenen ligt dat soms verschillend. Het woord Bijbel kan christocentristisch overkomen op joden. Ook voor christenen ligt de term soms gevoelig. ‘Hebreeuws’ kan hier zowel naar de Hebreeuwse taal als naar het Hebreeuwse volk (een synoniem voor Israëlieten/Joden) verwijzen, en omdat het Oude Testament in de christelijke Bijbel is opgenomen, stellen christenen soms dat de Hebreeuwse Bijbel eigenlijk hetzelfde is als de Tenach. Het Oude Testament heeft voor sommige christenen de connotatie dat het verouderd is, er is immers volgens de christelijke leer een Nieuw Testament. Andere christenen stellen dat het Oude Testament nog onverminderd geldig is, waarbij ze verwijzen naar Matteüs.[1]

De term Hebreeuwse Bijbel wordt doorgaans door joden noch christenen gebruikt. Zij gebruiken hun eigen termen, Tenach (joden en sommige christenen) of Oude Testament (christenen).

Volgorde en inhoud[bewerken]

De eerste vijf boeken van de Tenach zijn dezelfde als de eerste vijf boeken van het Oude Testament, en in dezelfde volgorde. Deze serie van vijf boeken wordt respectievelijk de Thora en de vijf boeken van Mozes genoemd, en ook de Pentateuch. Deze beschrijft hoe de wereld en de mensheid zouden zijn ontstaan (de schepping door God) en hoe de mensheid zich in de eerste tijd daarna ontwikkelde (de zondvloed, de verspreiding na de torenbouw in Babel, e.d.), alsmede de vroegste (religieuze) geschiedenis van de Israëlieten, de (voorlopers van de) Joden.

Sommige voorschriften in deze eerste vijf boeken, zoals circumcisie en spijswetten, worden door Joden veel meer nageleefd dan door christenen.

Vervolgens zijn er in het Oude Testament nog 34 boeken, in de Tenach eventueel 19 omdat sommige combinaties van boeken als één boek kunnen gelden. De boeken staan in beide versies in een andere volgorde, en zijn ook anders ingedeeld in series boeken. Zes van de 34 vormen drie combinaties van twee: 1 en 2 Samuel, 1 en 2 Koningen en 1 en 2 Kronieken, met in beide versies deel 2 steeds direct na deel 1; in de Tenach wordt soms elk van deze combinaties van twee als één boek gerekend. Dit geldt ook voor de combinatie Ezra en Nehemia. Het aantal van 34 wordt dan 30.[2] Soms worden ook alle 12 kleine profeten samengenomen, dan wordt het aantal 19.

Deze 34 (of minder) boeken bevatten onder meer de overgeleverde verhalen van het Joodse volk van de verovering van Kanaän tot en met de Babylonische ballingschap, boeken met uitspraken van profeten, en boeken met liederen en spreuken.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]