Hebron (gouvernement)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Hebron
محافظة الخليل
Gouvernement in Palestina Vlag van Palestina
Pa gov hebron.png
Coördinaten 31°30'NB, 35°6'OL
Algemeen
Oppervlakte 1060 km²
Inwoners (2016) 729,193
(521 inw./km²)
Portaal  Portaalicoon   Azië
Een familie haalt hun oogst binnen in de Zuidelijke heuvels van Hebron (The South Hebron Hills), mei 2016
at-Tuwani, 2008
Grottenhuisjes in at-Tuwani

Het Hebron Gouvernement (Arabisch: محافظة الخليل, Al Khalīl) is een van de zestien administratieve gouvernementen waarin de Palestijnse Autoriteit is opgedeeld. Het Hebron Gouvernement is het meest zuidelijk gelegen gouvernement op de Westelijke Jordaanoever met als hoofdstad Hebron. Het grenst in het noorden aan het gouvernement Bethlehem; in het zuiden en westen is de Groene Lijn de formele grens met Israël. Hebron is met een oppervlakte van 1.060 km² het grootste gouvernement. Het Palestijns Centraal Bureau voor Statistiek telde in anno 2016 729.193 inwoners[1] voor het gouvernement Hebron, waardoor deze ook de meeste inwoners blijkt te hebben. (Zie de beschrijvingen bij de woonkernen). Naast de dorpen van minimaal 1000 inwoners zijn (of waren) er nog vele kleine bedoeienendorpen. Vele daarvan zijn door Israël verwoest.[2]

Bestuurlijke indeling[bewerken]

Bij de Oslo-akkoorden van 1993, waarbij Palestijns zelfbestuur werd overeengekomen werd het gebied van de Westelijke Jordaanoever in zones verdeeld:

  • Zone A - Onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit.
  • Zone B - Palestijnse Autoriteit maar onder Israëlisch militair bewind
  • Zone C - Onder bestuur van de regering van Israël

Binnen het gouvernement Hebron omvat zone C 46,7% van de oppervlakte. Binnen het gebied van zone C zijn sinds de Zesdaagse oorlog van 1967 Israëlische nederzettingen op Palestijns grondgebied gebouwd, is daarvoor land geconfisqueerd of geannexeerd en onder het eigen Israëlische bestuur van de Regionale raad van Har Hebron gebracht.

Het gouvernement Hebron bestaat uit de volgende woonkernen:

Steden en stedelijke gemeenten[bewerken]

Dorpen[bewerken]

Met meer dan 1.000 inwoners.

Dorpjes en gemeenschappen[bewerken]

Met minder dan 1000 inwoners, meest bedoeïenendorpjes.

Vluchtelingenkampen[bewerken]

Israëlische bezetting[bewerken]

Unbalanced scales.svg De neutraliteit van dit gedeelte wordt betwist.
Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie.

De Israëlische nederzettingen zijn via 'verbindingswegen (bypassroads) onderling verbonden. Deze wegen zijn voor de Palestijnse bevolking niet toegankelijk. Het lokale Palestijnse verkeer wordt gehinderd door militaire controleposten (checkpoints) van het Israëlisch defensieleger (IDF).

Na de Zesdaagse oorlog van 1967 en de bezetting van de Westelijke Jordaanoever is Israël op Palestijns grondgebied Israëlische nederzettingen in het Hebron-gouvernement gaan bouwen die vervolgens onder eigen Israëlisch bestuur werden gebracht. Dit vindt voornamelijk plaats in zone-C van de Oslo-akkoorden. Door middel van de Israëlische Westoeverbarrière, waarvan de bouw in 2002 is begonnen, is allengs ook meer grondgebied voor nederzettingen geconfisqueerd of geannexeerd. Palestijnse dorpen zijn al, of worden, geïsoleerd en afgesneden van hun agrarisch grondgebied en steeds verder ingesloten door deze nederzettingen, snelwegen (bypassroads), muren of hekken en controleposten (checkpoints) van het Israëlische defensieleger (IDF) Bestaande huizen, wijngaarden en (fruit)bomen worden met bulldozers vernietigd.[3] De Palestijnse bevolking is door allerlei maatregelen onderworpen aan restricties voor het dagelijks leven. religieus zionistische kolonisten uit de nederzettingen die onder bescherming staan van het Israëlisch defensieleger (IDF), vallen bewoners en herders aan en vernielen boom- en fruitgaarden. Bedoeïenen worden gedwongen hun door Israël niet-erkende dorpen te verlaten en hun eenvoudige behuizingen worden verwoest.

In dit gebied bieden mensenrechtenverdedigers en niet-gouvermentele mensenrechtenorganisaties (NGO's) praktische hulp en rechtsbijstand aan Palestijnen. Onder meer de Wereldraad van Kerken heeft in dit gebied een speciaal programma opgestart, waarbij internationale waarnemers getuigen van het leven van de Palestijnen onder de bezetting en dat documenteren. Door hun aanwezigheid bieden ze bescherming aan Palestijnse boeren en herders op hun eigen land en begeleiden kinderen op weg naar school om ze te beschermen tegen kolonistengeweld en onrechtmatige restricties door Israëlische militairen.[4] De lang bestaande maar niet door Israël erkende bedoeïenendorpjes in de Zuid-Hebron heuvels (The South Hebron Hills) worden door Israël verwoest of met verwoesting bedreigd, zoals Khirbet Susiya. De bewoners ervan worden gedwongen naar elders te vertrekken of worden gedeporteerd naar een ander deel van de Westelijke Jordaanoever. Meestal wordt het geruimde gebied dan gebruikt voor de uitbreiding van nederzettingen en hun verbindingswegen of de aanleg van een park ten bate van de nederzettingen.

Zie ook[bewerken]