Hellend vlak (retoriek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het hellend vlak of glijdende schaal is een type argument waarbij een uiterste conclusie wordt gepresenteerd als logische uitkomst van een toestand, keuze of handeling. Men bestrijdt de stellingname van een tegenstander door die te presenteren als onherroepelijk leidend tot een extreme situatie, waarvan de wenselijkheid moeilijk te verdedigen is. In het geval dat de extreme situatie niet logisch volgt uit het beweerde, maar er een tussenmogelijkheid is die door de aandrager van het hellend vlak-argument niet wordt onderkend, is het een overdrijving en een drogreden.

Voorbeelden[bewerken]

  • Als we homo's laten trouwen, laten we dieren later vast ook trouwen.

Hier wordt de onwenselijkheid van een 'dierenhuwelijk' gebruikt als argument tegen het homohuwelijk, alsof de wet niet al een onderscheid tussen mens en dier maakt.

  • Als we softdrugs legaliseren, is er geen reden meer om harddrugs te verbieden.

Hier wordt ontkend dat een onderscheid tussen softdrugs en harddrugs kan worden gemaakt.

  • Als we de snelheid beperken tot 70 km/u omdat dat veiliger is, waarom dan niet meteen tot 10 km/u, dat is nog veiliger.

Een maximumsnelheid is een compromis tussen verkeersveiligheid en doorstroming, maar het streven naar veiligheid wordt zo ver doorgetrokken dat de doorstroming duidelijk in gevaar komt.