Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug
Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug (mei 2019)
Algemene gegevens
Locatie Amsterdam-Zuid
Overspant randwater Beatrixpark
Lengte totaal ca 15 m
Breedte 4,50 m
Brugnummer 496
Bouw
Bouwperiode 1970
Architectuur
Type voet/fietsbrug
Architect(en) Dirk Sterenberg
Dienst der Publieke Werken
Materiaal beton, hout
Portaal  Portaalicoon   Verkeer & Vervoer

Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug leidt naar de in- en uitgang van het Beatrixpark vanuit/naar de Prinses Irenestraat.

De brug is gelegen over een randwater/afwateringstocht van het genoemde park. Ze werd in 1969 ontworpen door architect Dirk Sterenberg werkend bij en voor de Dienst der Publieke Werken. De brug werd in 1970/1971 opgetrokken op een betonnen paalfundering, betonnen landhoofden en een houten brugpijler. Daarover liggen houten liggers met daarop gemonteerd planken en donkerbruine leuningen uitgevoerd in tropisch hardhout. De brug werd aangelegd terwijl men ook bezig was met de bruggen in het Amstelpark. Het voetpad werd na oplevering van de brug verlegd zodat het op de brug aansloot.

De brug ging tot najaar 2016 naamloos als brug 496 door het leven.[1] De Henriette van Heukelom-van den Brandelerbrug werd toen vernoemd naar de musicienne Henriëtte van den Brandeler, die trouwde met architect George van Heukelom. Meerdere straten in de buurt zijn vernoemd naar componisten (componistenbuurt). Eerder in 2016 werd ook een andere brug in dat park, de Aron Wolff Berlijnbrug, vernoemd naar een Nederlandse componist, Anton Berlijn.

Zijaanzicht (mei 2019)